เฟิ่งอวี้ลงจากเรือเมฆา เอ่ยเรียบ ๆ ว่า «ลุกขึ้นเถิด» แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังโถงใหญ่
อวี๋ซิ่วคำนับประมุขสำนักและเหล่าผู้อาวุโส ก่อนเดินฉับ ๆ ตามเฟิ่งอวี้ไปด้วยท่วงท่าราวกับไม่เห็นหัวใคร ให้ความรู้สึกเย็นชาอย่างยิ่ง ประหนึ่งกำลังบอกว่า ‘ก่อนทนายของฉันจะมา ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น’
รัศมีอันน่าเกรงขามของนางทำให้เหล่าผู้อาวุโสหลายคนต้องเหลียวมอง นางดูเก่งกาจเสียเหลือเกินหรือ?
หนานเฮ่อกุยมองแผ่นหลังเหยียดตรงของอวี๋ซิ่ว แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส ดูบรรยากาศนี่สิ ดูความมั่นใจนี่สิ ไม่มีใครเทียมได้ สมกับเป็นซิ่วเอ๋อร์ของเขา แค่รัศมีก็ชนะขาดแล้ว!
เขาขอพูดไว้ตรงนี้เลย ใครกล้าปรักปรำซิ่วเอ๋อร์ของพวกเขา เขาจะจัดการมันผู้นั้น!
ไม่นานทุกคนก็มาถึงโถงหลัก
การตกแต่งในโถงหลักหรูหราไม่แพ้วังหลวงของโลกมนุษย์ ภายในจัดโต๊ะงานเลี้ยงไว้เรียบร้อยแล้ว
ด้านล่างมีเจ็ดโต๊ะ ด้านบนมีหนึ่งโต๊ะ
ที่นั่งด้านบนย่อมเป็นของเฟิ่งอวี้ ส่วนเจ็ดโต๊ะด้านล่างเป็นของศิษย์สืบทอดทั้งเจ็ดคน
เฟิ่งอวี้เดินไปยังที่นั่งด้านบนแล้วนั่งลงอย่างสง่างาม
อวี๋ซิ่วเชิดหน้าขึ้น ยืนข้างกายเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งมีความสำรวมสมกับเป็นสาวใช้ ทั้งมีความหยิ่งผยองแบบ ‘ฉันทำอะไรถูกต้อง จะกลัวเงาตัวเองทำไม’
หาว่าฉันเป็นสายลับที่เผ่ามารส่งมาหรือ? คิดว่าฉันจะรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีหรือไง? ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก หลักสำคัญคือไม่เล่นตามที่ใครเขาคาดไว้ต่างหาก
แต่ทันทีที่นางหาที่ทางยืนได้ เฟิ่งอวี้ก็เอ่ยเสียงเรียบว่า «มานั่งนี่»
«???» อวี๋ซิ่วคิดว่าเขาพูดกับคนอื่น จึงกวาดตามองลงไปด้านล่าง เรียกใครกัน?
ศิษย์ทั้งเจ็ดที่ยังไม่ได้นั่งต่างก็ทำหน้าเหลอหลา ไม่รู้ว่าอาจารย์เรียกใคร ต่างยืนนิ่งค้าง จะนั่งก็ไม่ใช่ จะไม่นั่งก็ไม่ใช่ ได้แต่มองอาจารย์อย่างงุนงง