“ไม่ต้องมากพิธี ไม่ต้องมากพิธี เสวี่ยฉิว รีบมานี่ ศิษย์ปู่เล็กติดน้ำตาลให้เจ้าแล้ว รีบกินเร็ว”
ถังหูลู่ที่ฉางหลินเคลือบน้ำตาลนั้นสีสันดูไม่ค่อยน่ากินนัก ทว่าท่วงท่ากลับคล่องแคล่วสง่างาม ดูราวกับผู้เชี่ยวชาญ
เสวี่ยฉิวแทบจะน้ำลายหก มันกระโดดพรวดขึ้นไปบนเขียง คว้าถังหูลู่ไม้หนึ่งมากินทันที
เพียงกัดลงไปคำเดียว เสวี่ยฉิวก็ล้มตึง ตาเหลือก ตัวกระตุกไปทั้งร่าง
“ท่านแม่ ข้าเหมือนจะเห็นท่านย่าแล้ว แหวะ…”
อวี๋ซิ่ว “……”
ฉางหลิน “……”
เห็นเสวี่ยฉิวกินจนแทบจะขึ้นสวรรค์ ฉางหลินก็เริ่มสงสัยในฝีมือตนเอง เขาหยิบถังหูลู่ไม้หนึ่งขึ้นมาลองชิม “แหวะ… แหวะ… เหตุใดจึงรสชาติแย่เช่นนี้? ข้าทำตามที่ชายชราผู้นั้นสอนชัด ๆ นี่นา”
อวี๋ซิ่วมองดวงตาหล่อเหลาของเขาที่ใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับยังไม่เคยถูกความรู้แปดเปื้อน แล้วถอนหายใจ พลางพับแขนเสื้อขึ้น “ข้าทำเอง”
นางหยิบผ้าเช็ดโต๊ะมารองหูหม้อ แล้วเทน้ำตาลที่เคี่ยวไหม้ทิ้ง ใช้เคล็ดชำระฝุ่นทำความสะอาดหม้อ ก่อนจะเทน้ำตาลใหม่ลงไป
เมื่อน้ำตาลเคี่ยวจนเป็นสีน้ำตาลไหม้ นางก็นำพุทราจีนที่เสียบไม้ไว้จุ่มลงไปอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานถังหูลู่สีสันสดใสก็เสร็จเรียบร้อย
ฉางหลินตะลึงจนตาค้าง หลังรอให้เย็นลง เขาหยิบขึ้นมาชิมคำหนึ่ง “อืม รสชาตินี้แหละ ข้าขอลองทำดูบ้าง”
เสวี่ยฉิวยกมือปิดปาก “ไม่เอาแล้ว อย่าลองเลย ข้าอาเจียนไม่ออกแล้ว ไม่มีเหลือสักหยดเดียว”
มันรีบหยิบถังหูลู่ที่อวี๋ซิ่วทำขึ้นมาชิม แล้วน้ำตาแห่งความสุขก็ไหลพราก “ฮือ ๆ… ฝีมือท่านแม่ยังอร่อยที่สุด ฉางหลินศิษย์ปู่เล็กเป็นเจ้าทึ่มตัวใหญ่เลย”
ฉางหลินเคยลงเขาไปฝึกประสบการณ์กับเสวี่ยฉิว และดื่มเลือดร่วมสาบานกันมา เขาจึงฟังภาษาสัตว์ของเสวี่ยฉิวรู้เรื่อง ถูกดูแคลนเช่นนี้ก็ไม่ยอมแพ้ “รอดูคราวหน้าเถอะ ข้าต้องทำสำเร็จแน่!”