อวี๋ซิ่วถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว แย่แล้ว แย่แล้ว เผลอไปอ่อยจนเขาหวั่นไหวแล้ว
แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะ?
เธอรักษาระยะห่างมาโดยตลอด นอกจากคืนนั้นที่ล่วงเกินไปหยั่งเชิงระดับพลังของเขาครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็รักษาขอบเขตและเว้นระยะห่างมาโดยตลอด
ผิดพลาดตรงขั้นตอนไหนกันนะ?
ไม่สิ ไม่ ๆ ๆ อวี๋ซิ่วรีบล้มความคิดของตัวเอง เขาต้องคิดไปเองแน่ ๆ
คนที่จิตใจบริสุทธิ์ไร้ปรารถนา ทั้งยังไม่เห็นใครอยู่ในสายตาอย่างเขา ไม่มีทางชอบเธอหรอก!
เธอคิดไปเองแน่ ๆ! ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่!
แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาเปี่ยมรักของชายหนุ่ม อวี๋ซิ่วก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมา
ช่างเถอะ ไม่เดาแล้ว ถามตรง ๆ เลยดีกว่า
ถ้าเป็นเรื่องจริง งั้นก็…
เธอตรงไปหาเฟิ่งอวี้ เงยหน้าสบตาเขาแล้วเอ่ยอย่างกล้าหาญว่า “บรรพชนสูงสุด ท่านชอบศิษย์ใช่หรือไม่?”
เฟิ่งอวี้มองนางด้วยแววตาซับซ้อน เขาได้ยินเสียงในใจของนาง…เช่นนั้นนางจะทำอะไรกับเขาหรือ?
เขานึกถึงเว่ยเฉิงเจวี๋ยที่ยินดีเป็นสามีรองให้นาง นางป้อนยาไร้รักให้เขาเม็ดหนึ่ง
นางจะทำเช่นนั้นกับเขาด้วยหรือไม่?
เฟิ่งอวี้ยื่นมือโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน ปลายนิ้วลูบไล้ใบหน้าอันงดงามอย่างแผ่วเบา แววลึกในดวงตาคล้ายมีบางสิ่งกำลังจะทะลวงออกจากดักแด้ ทั้งพลุ่งพล่านและเงียบงัน
“ไม่เพียงเท่านั้น” เขาเอ่ยเสียงทุ้ม สีหน้าสงบนิ่งและจดจ่อ “ข้าพึงใจเจ้า รักเจ้า…”
“…” อวี๋ซิ่วชะงักหายใจ ไม่คิดเลยว่าเขาจะตอบอย่างไม่ลังเลเช่นนี้
หัวใจเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ