เมื่อโอสถเซียนไหลลงท้อง เสวี่ยฉิวรู้สึกอบอุ่นไปทั่วร่าง จากนั้นก็สัมผัสได้ว่าร่างกายกำลังเปลี่ยนแปลง
ขาหน้ากลายเป็นแขนเล็ก ๆ กับมือจ้อย ขาหลังกลายเป็นขาเล็ก ๆ มุมมองของนางเปลี่ยนไป พื้นดินพลันอยู่ห่างจากตัวสามฉื่อ
นางมองตนเองที่กลายเป็นมนุษย์อย่างไม่อยากเชื่อ ขนอ่อนสีขาวบนร่างแปรเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสวมอยู่บนตัวนางในชั่วขณะที่จำแลงกาย
นางรีบควักกระจกออกมาส่อง เสียงเล็กแหลมของเด็กน้อยร้องลั่น “อ๊า…เสวี่ยฉิวกลายเป็นมนุษย์แล้ว…”
ในกระจกสะท้อนภาพเด็กหญิงตัวน้อยวัยราวสามถึงสี่ขวบ ดวงตากลมโต ใบหน้าจิ้มลิ้ม ผมเกล้าเป็นมวยคู่ ประดับด้วยเครื่องผมขนฟูสองชิ้น ผิวพรรณราวกับหยกสลัก งดงามน่ารักราวหิมะขาว
เสวี่ยฉิวเก็บกระจก ก่อนคุกเข่าลงกับพื้นอย่างยินดี “ขอบคุณบรรพชนสูงสุด”
เฟิ่งอวี้ใช้นิ้วสะกิดเบา ๆ กลางอากาศ ลูกพลับเคลือบน้ำตาลสีแดงสดลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ เขายื่นให้เสวี่ยฉิว ดวงตาหงส์เปล่งประกายระยิบระยับ “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
เสวี่ยฉิวตอบโดยไม่ต้องคิด “บรรพชนสูงสุดเจ้าค่ะ” พลางเอื้อมมือไปรับลูกพลับเคลือบน้ำตาล
เฟิ่งอวี้ยกลูกพลับเคลือบน้ำตาลขึ้นสูง “ไม่ถูก!”
ไม่ถูกหรือ? เสวี่ยฉิวเกาศีรษะ ในดวงตาใสกระจ่างของนางไร้ร่องรอยความรู้แปดเปื้อน นางครุ่นคิดแล้วคิดอีก ครู่ต่อมาก็พลันนึกขึ้นได้ รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า ก่อนร้องเสียงอ้อแอ้ว่า “ท่านพ่อ!”
เฟิ่งอวี้ยกมุมปากขึ้น แล้วยื่นลูกพลับเคลือบน้ำตาลให้นาง “นับจากนี้ นี่เป็นความลับของเราสองคน หากเจ้าบอกแม่เจ้า ก็เท่ากับสารภาพความผิดของตัวเอง เจ้าจะต้องตายจนวิญญาณสลาย!”