โฮสต์หวานเหลือเกิน เซียนผู้ถือพรหมจรรย์ค่อย ๆ พ่ายแพ้

ตอนที่ 48 เจ้าเป็นแม่ข้า เขาเป็นพ่อข้า

6 นาที· 1.5K คำ

เมื่อโอสถเซียนไหลลงท้อง เสวี่ยฉิวรู้สึกอบอุ่นไปทั่วร่าง จากนั้นก็สัมผัสได้ว่าร่างกายกำลังเปลี่ยนแปลง

ขาหน้ากลายเป็นแขนเล็ก ๆ กับมือจ้อย ขาหลังกลายเป็นขาเล็ก ๆ มุมมองของนางเปลี่ยนไป พื้นดินพลันอยู่ห่างจากตัวสามฉื่อ

นางมองตนเองที่กลายเป็นมนุษย์อย่างไม่อยากเชื่อ ขนอ่อนสีขาวบนร่างแปรเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสวมอยู่บนตัวนางในชั่วขณะที่จำแลงกาย

นางรีบควักกระจกออกมาส่อง เสียงเล็กแหลมของเด็กน้อยร้องลั่น “อ๊า…เสวี่ยฉิวกลายเป็นมนุษย์แล้ว…”

ในกระจกสะท้อนภาพเด็กหญิงตัวน้อยวัยราวสามถึงสี่ขวบ ดวงตากลมโต ใบหน้าจิ้มลิ้ม ผมเกล้าเป็นมวยคู่ ประดับด้วยเครื่องผมขนฟูสองชิ้น ผิวพรรณราวกับหยกสลัก งดงามน่ารักราวหิมะขาว

เสวี่ยฉิวเก็บกระจก ก่อนคุกเข่าลงกับพื้นอย่างยินดี “ขอบคุณบรรพชนสูงสุด”

เฟิ่งอวี้ใช้นิ้วสะกิดเบา ๆ กลางอากาศ ลูกพลับเคลือบน้ำตาลสีแดงสดลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ เขายื่นให้เสวี่ยฉิว ดวงตาหงส์เปล่งประกายระยิบระยับ “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”

เสวี่ยฉิวตอบโดยไม่ต้องคิด “บรรพชนสูงสุดเจ้าค่ะ” พลางเอื้อมมือไปรับลูกพลับเคลือบน้ำตาล

เฟิ่งอวี้ยกลูกพลับเคลือบน้ำตาลขึ้นสูง “ไม่ถูก!”

ไม่ถูกหรือ? เสวี่ยฉิวเกาศีรษะ ในดวงตาใสกระจ่างของนางไร้ร่องรอยความรู้แปดเปื้อน นางครุ่นคิดแล้วคิดอีก ครู่ต่อมาก็พลันนึกขึ้นได้ รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า ก่อนร้องเสียงอ้อแอ้ว่า “ท่านพ่อ!”

เฟิ่งอวี้ยกมุมปากขึ้น แล้วยื่นลูกพลับเคลือบน้ำตาลให้นาง “นับจากนี้ นี่เป็นความลับของเราสองคน หากเจ้าบอกแม่เจ้า ก็เท่ากับสารภาพความผิดของตัวเอง เจ้าจะต้องตายจนวิญญาณสลาย!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป