จูหงหลวนคิ้วโก่งตั้งชัน ดวงตางามเต็มไปด้วยความโกรธา: "ท่านตั้งใจจะเป็นศัตรูกับสำนักวิสุทธิเมฆาของข้าหรือไม่? ท่านรู้หรือไม่ว่าการปกป้องคนชั่วแบบนี้จะนำปัญหาอะไรมาให้ท่าน?"
อวิ๋นเช่อยิ้มมุมปากเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่ไม่แยแส: "ไม่เป็นไร ข้าถูกชะตากับเจ้าเด็กนี่ จึงช่วยชีวิตมันไว้สักครั้ง ส่วนสำนักศักดิ์สิทธิ์อวิ๋นเซียวของเจ้า หากมีฝีมือจริงก็เชิญมาหาข้าได้เลย"
จูหงหลวนเห็นการเกลี้ยกล่อมไร้ผล ดาบเพลิงในมือก็ลุกโชนด้วยเปลวไฟร้อนแรงอีกครั้ง: "ในเมื่อท่านยังดื้อดึงเช่นนี้ ก็อย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจแล้วกัน"
พูดพลางนางก็เคลื่อนไหวร่าง กลายเป็นลำแสงสีแดงเพลิง พุ่งเข้าโจมตีอวิ๋นเช่อ
อวิ๋นเช่อมีสีหน้าเรียบเฉย ยกมือขึ้นเบาๆ พลังที่ไร้รูปร่างสายหนึ่งก็ปัดป้องการโจมตีของจูหงหลวนไว้ได้ในชั่วพริบตา: "ด้วยแค่เจ้า ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าหรอก ข้าแนะนำให้เจ้าอย่าหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเลย"
จูหงหลวนถูกขัดขวางการโจมตี ใจก็ตกตะลึง นางคาดไม่ถึงว่าชายหนุ่มที่ดูอายุยังน้อยตรงหน้าจะมีพลังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แต่นางก็ไม่ได้ล่าถอยเพราะสิ่งนี้ กลับรวมพลังวิญญาณอีกครั้ง เตรียมโจมตีให้รุนแรงยิ่งขึ้น
อวิ๋นเช่อเห็นดังนั้น คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย: "ข้าเองก็ไม่อยากลงมือกับเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมลดละ คิดว่าข้าเป็นคนไม่มีอารมณ์หรืออย่างไร?"
สิ้นเสียง อวิ๋นเช่อก็ระเบิดกลิ่นอายอันทรงพลังออกจากร่าง กลิ่นอายนี้ทำให้ทั้งจูหงหลวนและฟู่เฉินโจวรู้สึกใจสั่นสะท้าน
จูหงหลวนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ ใจก็ร้องว่าย่ำแย่ นางรู้ว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอวิ๋นเช่อ แต่ตอนนี้ก็ขึ้นหลังเสือลงยากแล้ว ได้แต่ต้องฝืนใจทำต่อไป
อวิ๋นเช่อส่งเสียงหึเบาๆ โบกมือตามอำเภอใจ กระแสลมรุนแรงสายหนึ่งก็พัดกรูเข้าใส่จูหงหลวน