"แค่รักษาโรคก็คงไม่ยากสำหรับข้า ไปสักหน่อยแล้วกัน!"
อวิ๋นเช่อขยับกาย ในพริบตาก็หายไปจากที่เดิม ปรากฏตัวอีกครั้งก็อยู่หน้าประตูจวนเจ้าเมืองแล้ว
ทหารยามเห็นมีคนมา ก็จะเข้าไปขวาง แต่อวิ๋นเช่อไม่พูดพล่ามทำเพลง บอกจุดประสงค์ของตนไปตรง ๆ
เดินผ่านระเบียงคดเคี้ยวไม่กี่แห่ง อวิ๋นเช่อก็มาถึงหอรับรองที่เจ้าเมืองอยู่
เวลานี้ เจ้าเมืองเจิ้งหนานนั่งอยู่ที่ประธานด้วยสีหน้าเป็นทุกข์ เบื้องล่างมีนักหลอมโอสถและหมอเทวดาชั้นครูหลายคนนั่งอยู่ พวกเขาล้วนส่ายหน้าและทอดถอนใจ เห็นได้ชัดว่าหมดปัญญากับโรคของเหมยหลานซู
"ทุกคน ไม่มีทางแล้วจริง ๆ หรือ?" เสียงของเจิ้งหนานทุ้มต่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและจนหนทาง
หลายคนประสานมือคารวะอย่างขัดใจ: "ท่านเจ้าเมือง โรคนี้ไม่อาจหาสาเหตุได้เลย พวกข้ารู้สึกสิ้นปัญญาจริง ๆ"
ขณะนั้นเอง อวิ๋นเช่อก้าวเท้าเข้าไปในหอรับรอง เขากวาดตามองทั่วห้อง แล้วหยุดที่เจิ้งหนาน เอ่ยว่า: "ท่านเจ้าเมืองเจิ้ง ข้าอาจรักษาโรคของภรรยาท่านได้"
เจิ้งหนานได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตามีแววยินดีปรีดา เขาพินิจอวิ๋นเช่อตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นว่าเป็นหนุ่มน้อยและไม่คุ้นหน้า ในใจอดสงสัยไม่ได้ แต่เวลานี้ไม่มีทางอื่น คิดเสียว่าเอาม้าตายมารักษาเยี่ยงม้าเป็น
"คุณชายน้อย ไม่ทราบว่าเจ้าฝึกฝนจากผู้ใด? มั่นใจหรือว่าจะรักษาภรรยาข้าได้?" เจิ้งหนานถาม