ยามนี้ตงหยาจัดเก็บลานเรือนเรียบร้อย กำลังจะลงกลอนประตูจากไป พลันเห็นเงาร่างหนึ่งแบกห่อสัมภาระเดินเข้าตรอกมาจากที่ไม่ไกล
นางเพ่งมองให้ชัด มิใช่หลินซวงที่เพิ่งนั่งรถม้าจากไปกับซื่อจื่อหรอกหรือ?
“พี่หลิน?”
ตงหยาเร่งเดินเข้าไป รับห่อสัมภาระมาถือไว้ มือของหลินซวงเพิ่งหายดี จะให้ถือของหนักได้อย่างไร
“มิใช่ว่าท่านกลับจวนโหวไปกับซื่อจื่อแล้วหรือ เหตุใดจึงกลับมาอีก?”
“ถูกขับออกมาแล้ว”
หลินซวงส่ายหน้า เมื่อนึกถึงท่าทีของฮั่วซืออันที่เปลี่ยนสีหน้าไปมาบนรถม้า ในอกก็อึดอัดจนแทบทนไม่ไหว นางไม่เข้าใจว่าคนผู้นี้เหตุใดจึงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
แต่สำหรับนางแล้ว นับเป็นเรื่องดีอยู่เหมือนกัน เมื่อไม่ต้องกลับจวนโหว นางก็เป็นอิสระยิ่งขึ้น ยามนี้องครักษ์สองคนนั้นก็จากไปแล้ว พอดีนางจะไปหาอาจารย์รับเขียนหนังสือ ให้เขาช่วยดำเนินการทำทะเบียนบ้านฉบับใหม่ที่ว่าการอำเภอ
ตงหยาที่อยู่ข้างกายเปิดประตูอีกครั้ง เดินตามหลังหลินซวงเข้าไป พลางพึมพำอย่างอดไม่ได้ว่า “เป็นไปได้อย่างไร ซื่อจื่อรักใคร่เอ็นดูท่านถึงเพียงนั้น”
“ตงหยา สิ่งใดจึงเรียกว่ารักใคร่เอ็นดู?”
หลินซวงรินชาให้ตนเองหนึ่งถ้วย ก่อนหันไปมองนาง “เลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่ง เลี้ยงสุนัขไว้อีกตัว ยามอารมณ์ดีก็หยอกเล่น ยามอารมณ์ไม่ดีก็เตะไปไว้ข้างทาง นี่เรียกว่ารักใคร่เอ็นดูหรือ?”
“คำว่ารักใคร่เอ็นดูนี้ ตั้งแต่แรกเริ่มก็แฝงฐานะที่ไม่เท่าเทียมกันแล้ว”
สิ่งที่นางต้องการมิใช่ความรักใคร่เอ็นดู แต่เป็นความเคารพและการเกื้อหนุน