ยกนางบำเรอให้ชายอื่น อ๋องรัชทายาทอกตรม

ตอนที่ 26 เคยล่วงเกินผู้ใดหรือไม่?

6 นาที· 1.5K คำ

ยามนี้ตงหยาจัดเก็บลานเรือนเรียบร้อย กำลังจะลงกลอนประตูจากไป พลันเห็นเงาร่างหนึ่งแบกห่อสัมภาระเดินเข้าตรอกมาจากที่ไม่ไกล

นางเพ่งมองให้ชัด มิใช่หลินซวงที่เพิ่งนั่งรถม้าจากไปกับซื่อจื่อหรอกหรือ?

“พี่หลิน?”

ตงหยาเร่งเดินเข้าไป รับห่อสัมภาระมาถือไว้ มือของหลินซวงเพิ่งหายดี จะให้ถือของหนักได้อย่างไร

“มิใช่ว่าท่านกลับจวนโหวไปกับซื่อจื่อแล้วหรือ เหตุใดจึงกลับมาอีก?”

“ถูกขับออกมาแล้ว”

หลินซวงส่ายหน้า เมื่อนึกถึงท่าทีของฮั่วซืออันที่เปลี่ยนสีหน้าไปมาบนรถม้า ในอกก็อึดอัดจนแทบทนไม่ไหว นางไม่เข้าใจว่าคนผู้นี้เหตุใดจึงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

แต่สำหรับนางแล้ว นับเป็นเรื่องดีอยู่เหมือนกัน เมื่อไม่ต้องกลับจวนโหว นางก็เป็นอิสระยิ่งขึ้น ยามนี้องครักษ์สองคนนั้นก็จากไปแล้ว พอดีนางจะไปหาอาจารย์รับเขียนหนังสือ ให้เขาช่วยดำเนินการทำทะเบียนบ้านฉบับใหม่ที่ว่าการอำเภอ

ตงหยาที่อยู่ข้างกายเปิดประตูอีกครั้ง เดินตามหลังหลินซวงเข้าไป พลางพึมพำอย่างอดไม่ได้ว่า “เป็นไปได้อย่างไร ซื่อจื่อรักใคร่เอ็นดูท่านถึงเพียงนั้น”

“ตงหยา สิ่งใดจึงเรียกว่ารักใคร่เอ็นดู?”

หลินซวงรินชาให้ตนเองหนึ่งถ้วย ก่อนหันไปมองนาง “เลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่ง เลี้ยงสุนัขไว้อีกตัว ยามอารมณ์ดีก็หยอกเล่น ยามอารมณ์ไม่ดีก็เตะไปไว้ข้างทาง นี่เรียกว่ารักใคร่เอ็นดูหรือ?”

“คำว่ารักใคร่เอ็นดูนี้ ตั้งแต่แรกเริ่มก็แฝงฐานะที่ไม่เท่าเทียมกันแล้ว”

สิ่งที่นางต้องการมิใช่ความรักใคร่เอ็นดู แต่เป็นความเคารพและการเกื้อหนุน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป