ฉินเฟิง!
หลินซวงกลับมาถึงเรือนอย่างเลื่อนลอย เมื่อนึกถึงคำพูดของนายอำเภอ สีหน้าก็พลันซีดเผือด เขาตามตอแยนางจริง ๆ เสียแล้ว
ยามนี้นางมีทางเลือกเพียงสองทาง ไปหาฉินเฟิง หรือไปสารภาพกับฮั่วซืออัน
นางอดครุ่นคิดไม่ได้ว่า ทางเลือกสุดท้ายจะทำได้หรือไม่ อย่างไรเสียวันนี้ฮั่วซืออันก็พลันหันมาตัดรอนนาง ทั้งยังโยนนางทิ้งไว้กลางทาง
หมายความว่าในใจเขา นางไม่สำคัญถึงเพียงนั้นแล้วหรือ?
แต่หากว่าเล่า?
หากเหตุการณ์ซ้ำรอยเมื่อสองเดือนก่อน เพียงนางเอ่ยว่าจะไถ่ตัว ฮั่วซืออันก็คลุ้มคลั่งจนเหยียดหยามนางอย่างหนัก
หากเป็นเช่นนั้น เมื่อฮั่วซืออันรู้ว่านางคิดหนี นางก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว!
หลินซวงหลับตาสูดลมหายใจลึก อย่าเพิ่งร้อนใจ ต้องสงบสติอารมณ์ ยังต้องมีหนทางอื่นแน่
ยามนี้หลินซวงใจว้าวุ่นจนไม่ทันสังเกตตงหยาที่กำลังกวาดลานเรือนอยู่ สายตาของอีกฝ่ายจับจ้องนางด้วยแววซับซ้อน
……
“ได้ ข้ารู้แล้ว”
ภายในเรือนอูจิน ซื่อฟางรับคำเสียงต่ำ “รอซื่อจื่อตื่น ข้าจะนำเรื่องนี้ไปเรียน…”
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงเย็นเยียบของฮั่วซืออันก็พลันดังมาจากห้องหนังสือ “ซื่อฟาง!”
“มาแล้ว!”
ซื่อฟางได้ยินเสียงเรียกก็ขานรับอย่างเร่งร้อน จากนั้นโบกมือให้ตงหยา “เจ้ากลับไปปรนนิบัติคุณหนูหลินเถิด”
ประตูห้องถูกผลักเปิดจากด้านใน ฮั่วซืออันขมวดคิ้วแน่น มองซื่อฟางที่เพิ่งเดินมาถึงระเบียงแล้วถามเสียงขรึม “เมื่อครู่เจ้าคุยกับผู้ใด เหตุใดจึงอ้อยอิ่งอยู่นานนัก?”
“เอ่อ…”
ซื่อฟางเหลือบมองแผ่นหลังของตงหยาที่กำลังจากไป ก่อนหันมาหาฮั่วซืออัน “ซื่อจื่อ ข้าน้อยมีเรื่องอยากรายงาน เกี่ยวกับคุณหนูหลิน”
“เจ้าคิดว่าคำพูดของข้าเป็นเพียงลมผ่านหูหรือ?”
บรรยากาศรอบกายฮั่วซืออันพลันเย็นเยียบ “เมื่อวานข้าบอกแล้วมิใช่หรือ ต่อไปห้ามเอ่ยชื่อนางต่อหน้าข้า”
“แต่เรื่องนี้ท่านเป็นผู้สั่งให้ข้าน้อยไปสืบชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีเทาในวันนั้น ข้าน้อยสืบได้แล้วขอรับ”
ที่จริงซื่อฟางสืบพบตั้งนานแล้ว เพียงแต่หลังจากนั้นมีเรื่องมากมาย ซื่อจื่อก็ไม่ได้ถาม เขาจึงลืมไปเสีย
วันนี้ตงหยามาหาอย่างเร่งร้อน บอกว่าคุณหนูหลินไปที่ว่าการอำเภอกับชายผู้นั้นอีกแล้ว เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้