ขวัญใจทั้งบ้านยุคเจ็ดศูนย์: เจ้าก้อนนำโชคคือลูกรักของสวรรค์

ตอนที่ 4 เจ้าก้อนน้อยขวัญใจทุกคนแห่งยุค 70 เธอคือลูกรักของสวรรค์

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลินหมิงเสียง หลินหมิงอวี๋ และเด็กอีกสองคนวิ่งกลับบ้านอย่างร่าเริง ใบหน้าเล็ก ๆ ทั้งสี่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส พลางวิ่งพลางส่งเสียงโหวกเหวก

“ย่า! พ่อแม่ พวกเราจับปลาใหญ่ได้สองตัว!”

“ปลาใหญ่ ๆ ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย!”

“แม่ รีบทำปลาให้พวกเรากินเร็ว!”

“แม่ครับ ผมจับปลาได้แล้ว เอาให้น้องสาวกินนะครับ!”

หลินหมิงเฉียงวิ่งเร็วเกินไปจนไม่ทันมองทาง พลันล้มแผละลงกับพื้น ปลาที่กอดไว้จึงถูกทับอยู่ใต้ตัวเต็ม ๆ

“โธ่ ทำไมไม่ดูทางเลยล่ะ” ย่าหลินร้องด้วยความเป็นห่วง

เธอรีบพยุงหลินหมิงเฉียงขึ้นมา แล้วหยิบปลาเดินเข้าครัว “ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้จะเอาไปต้มหม้อเดียวหมดไม่ได้ ต้องเก็บไว้กินทีละนิด อย่าทำมันตายเพราะตกพื้นเชียว”

หลินหมิงเฉียงเกาหัว ในหัวมีแต่เรื่องที่กำลังจะได้กินเนื้อปลา จนไม่มีที่ว่างให้คิดเรื่องอื่น

ไม่อย่างนั้นคงน้อยใจแน่ ถ้าย่าห่วงปลาแค่ตัวเดียวมากกว่าหลานชายแท้ ๆ อย่างเขา

หลังเอาปลาสองตัวใส่ลงในโอ่งน้ำ ย่าหลินก็ถามถึงเรื่องเมื่อครู่อีกครั้ง “ปลาสองตัวนี้มาจากไหนกัน?”

“พวกเธอคงไม่ได้ไปจับปลาในบ่อใหญ่หรอกนะ?” พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของย่าหลินก็เข้มขึ้น เธอหรี่ตามองหลานชายทั้งหลาย

หลินหมิงเสียงกับเด็กอีกสามคนส่ายหน้าพรืดราวกับกลองป๋องแป๋ง

“ไม่ครับ ไม่กล้าไปกันเอง พวกเราไปที่คูน้ำ”

“ใช่ ๆ จับได้ที่คูน้ำครับ”

ย่าหลินยังคงสงสัย “คูน้ำจะมีปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง พวกเธอไม่ได้โกหกย่าใช่ไหม?”

“จริง ๆ นะครับ!”

หลินหมิงเสียงในฐานะพี่ใหญ่ก้าวออกมารับหน้าที่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

เอาเข้าจริง แม้แต่เขาเองก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ

เดิมทีเขาตั้งใจจะจับปลาตัวเล็ก ๆ กับกุ้งสักหน่อย เอาไปย่างกินกันเอง ตอนแรกทุกอย่างก็เป็นปกติดี จับได้แค่ปลาตัวเล็กยาวเท่านิ้วสองตัวกับกุ้งไม่กี่ตัว

ใครจะคิดว่าจู่ ๆ ปลาตัวใหญ่สองตัวนี้ก็กระโดดออกมาเอง แบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง พอได้สติ เด็ก ๆ ก็พากันกรูเข้าไป ทั้งโถมเข้าใส่ทั้งขวาง สุดท้ายก็จับปลาได้สำเร็จ

พี่น้องทั้งสี่จึงเปียกโชกไปทั้งตัว โชคดีที่อากาศยังร้อนอยู่ ไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นหวัด

“ถ้าเป็นอย่างที่เล่า ปลาจากบ่อใหญ่คงกระโดดลงคูน้ำมาโดยไม่รู้สาเหตุ แล้วบังเอิญถูกพวกเธอเจอเข้า” หลินจื้อจวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คาดเดา

ในใจเขาก็ดีใจไม่น้อย ภรรยาเพิ่งคลอดลูก เขากำลังกังวลว่าไม่มีปัญญาหาของดี ๆ มาให้เธอบำรุงร่างกายอยู่พอดี ปลาพวกนี้มาได้ถูกเวลาจริง ๆ

ย่าหลินพยักหน้า คูน้ำในหมู่บ้านเชื่อมกับบ่อใหญ่ เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

แต่ก็ช่างบังเอิญเกินไป ทำไมหลานชายหลายคนถึงเจอเข้าพอดี แถมยังเป็นช่วงที่หลานสาวคนเล็กเพิ่งเกิดอีกด้วย

จังหวะเวลานี้ช่างประจวบเหมาะเสียเหลือเกิน ย่าหลินอดนึกถึงความฝันนั้นไม่ได้

หรือจะเป็นโชคดีที่หลานสาวคนเล็กนำมาให้?

“ย่า วันนี้มื้อกลางวันเรากินปลาได้ไหมครับ?” หลินหมิงเสียงมองย่าหลินอย่างคาดหวัง เด็กเล็กอีกสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทำหน้าเหมือนกัน

ในยุคที่อาหารหายาก เนื้อยิ่งไม่ต้องพูดถึง โดยเฉพาะครอบครัวยากจนอย่างพวกเขา แทบจำไม่ได้แล้วว่าครั้งล่าสุดที่ได้กินเนื้อคือเมื่อไร

เห็นย่าหลินมีสีหน้าเหม่อลอย ไม่ตอบอะไร หลินหมิงเสียงจึงรีบเขย่าแขนเธอแล้วถามซ้ำ

ย่าหลินได้สติกลับมา โบกมืออย่างใจป้ำ “กินสิ แน่นอนว่าต้องกิน! เดี๋ยวย่าจะจัดการปลาเลย!”

ในเมื่อมีโอกาส ย่าหลินย่อมไม่ตระหนี่ ไม่ต้องพูดถึงเด็ก ๆ เลย แค่เธอเห็นเนื้อก็แทบอดใจไม่ไหวแล้ว

“เย้! ได้กินเนื้อแล้ว!”

เด็ก ๆ หลายคนกระโดดโลดเต้น ส่งเสียงร้องล้อมย่าหลินจนวุ่นวายไปหมด ตื่นเต้นกันจนบอกไม่ถูก

“ไป ๆ รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อย่ามายืนล้อมกันตรงนี้ สกปรกจะตาย” ย่าหลินโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน สีหน้าทำเป็นรังเกียจ แต่หางปากกลับยกขึ้น

เด็กทั้งสี่พากันวิ่งกรูไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกครั้ง

เสียงดังขนาดนี้ คนอื่น ๆ ย่อมได้ยินด้วย

หวังเจาอี้หูไว ได้ยินคำว่า “เนื้อ” แล้วดวงตาก็เป็นประกายทันที

เนื้อหรือ? หรือแม่สามีเห็นว่าเธอคลอดลูกชาย เลยซื้อเนื้อมาตบรางวัลให้เป็นพิเศษ?!

หวังเจาอี้ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ รีบใช้เอ้อร์ยาไปสืบข่าว “เอ้อร์ยา รีบไปดูสิว่าพวกเขาคุยอะไรกัน”

เอ้อร์ยาที่กำลังถูกใช้งานให้นวดขาให้เธอ กลอกตาใส่ทันที

เธอยอมไปเก็บหญ้าหมูอย่างพี่สาวเสียยังดีกว่า ไม่อยากอยู่บ้านคอยรับใช้เหมือนสาวใช้ ไหนจะต้องยกน้ำชาส่งน้ำ เดี๋ยวนวดเท้าเดี๋ยวทุบขา แทบไม่มีเวลาว่างแม้แต่นาทีเดียว

แค่นั้นยังไม่พอ ยังถูกตำหนิเรื่องนั้นเรื่องนี้ ต้องมองแม่ทะนุถนอมลูกชายคนโปรดจนแทบไม่รู้จะพูดอะไร เอ้อร์ยารำคาญใจแทบตาย

แต่ก็ช่วยไม่ได้ เมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่นก็ต้องก้มหัว เธอยังเด็กเกินไป จะเถียงกับพ่อแม่ไปก็ไม่มีประโยชน์ ทำได้เพียงอดทน

เอ้อร์ยาเดินออกไปเงียบ ๆ

หวังเจาอี้มองแผ่นหลังของเธออย่างรังเกียจ “นังเด็กนี่ทึ่มทื่อเหมือนท่อนไม้ทั้งวัน ไม่ฉลาดเอาเสียเลย!”

“ลูกชายยังดีกว่า มองก็รู้ว่าฉลาด ลูกจ๋า โตขึ้นดี ๆ นะ ต่อไปต้องได้เป็นขุนนางใหญ่หรือไม่ก็เป็นคนงาน ทำให้แม่ได้เชิดหน้าชูตา ให้แม่ได้สุขสบายไปกับลูก”

หวังเจาอี้ไม่ได้คิดจะลดเสียงลงเลย เอ้อร์ยาที่เดินไปได้ไม่ไกลจึงได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน

ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ยังอ่อนเยาว์ของเอ้อร์ยาบิดเบี้ยว เธอเกือบจะกลั้นใจไม่อยู่ หันกลับไปเถียงกับหวังเจาอี้เสียแล้ว

เธอต้องใช้ความอดทนอย่างมากถึงจะข่มใจไว้ได้

เอ้อร์ยาพร่ำบอกตัวเองในใจว่า ในวัยนี้ ต่อให้เธอเถียงกับแม่ ไม่ว่าใครจะผิดใครจะถูก คนที่เสียเปรียบก็มีแต่เธอ

ถึงตอนนั้นย่ากับพ่อจะเข้าข้างเธอ ทำให้ชนะไปได้ชั่วคราว แต่หลังจากนั้นหวังเจาอี้ก็จะจงใจหาเรื่องคอยกดขี่เธอไม่หยุด เหมือนที่เคยทำมาหลายครั้ง

เธอจะก่อเรื่องให้บ้านวุ่นวายไปตลอดเวลาไม่ได้ อดทนสักหน่อย บ้านก็สงบไปได้นาน

อยากโตเร็ว ๆ จังเลย...

หวังเจาอี้ไม่รู้เลยว่าภาพลักษณ์ของตัวเองในสายตาลูกสาวแท้ ๆ แทบไม่ต่างจากศัตรู ยังเอาแต่ทะนุถนอมลูกชายของตัวเองต่อไป

เอ้อร์ยารีบกลับมา คราวนี้ลืมเรื่องขุ่นเคืองไปเสียสนิท ใบหน้าซูบผอมเต็มไปด้วยความดีใจและความคาดหวัง

“พี่ใหญ่จับปลาใหญ่ได้สองตัว ย่าบอกว่ามื้อกลางวันจะทำปลาให้กิน!”

ปลา! ไม่รู้ว่าไม่ได้กินมานานแค่ไหนแล้ว แค่คิดก็แทบจะน้ำลายไหล

ตอนแรกดวงตาของหวังเจาอี้เป็นประกาย ก่อนจะพูดอย่างฝืนใจว่า “ปลาเหรอ ก็พอได้อยู่ ย่าของเธอทำไมไม่ซื้อหมูมาบ้าง หรือไม่ก็ฆ่าไก่สักตัว หมูกับไก่บำรุงร่างกายได้ดีกว่า”

เอ้อร์ยาต้องออกแรงอย่างมากถึงจะกลั้นไม่ให้กลอกตาได้ มีปัญญาก็ไปพูดกับย่าสิ ดูซิว่าย่าจะด่าเธอจนหน้าหงายไหม!

ใคร ๆ ก็รู้ว่าหมูกับไก่ดี แต่ประเด็นคือจะมีปัญญาซื้อกินหรือเปล่าต่างหาก

ไม่ต้องพูดถึงหมูกับไก่เลย ถ้าพี่ใหญ่กับคนอื่น ๆ ไม่โชคดี วันนี้แม้แต่ปลาก็ยังไม่ได้กิน

เอ้อร์ยาคิดว่าผู้หญิงคนนี้คลอดลูกชายแล้วเหลิงไปใหญ่ ทำเหมือนตัวเองมีความดีความชอบมากมาย แต่ในบ้านนี้ นอกจากหวังเจาอี้แล้ว คนอื่น ๆ ไม่ได้ลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว ไม่มีใครตามใจเธอหรอก

เธอรอดูแม่โดนย่าจัดการได้เลย แค่คิดถึงภาพนั้น เอ้อร์ยาก็อยากหัวเราะแล้ว

อีกด้านหนึ่ง หลินหมิงอวี๋วิ่งไปบอกข่าวดีให้เสิ่นเซียงอย่างร่าเริง

“แม่ครับ พวกเราจับปลาได้แล้ว! ปลาตัวใหญ่สองตัว เอาให้น้องสาวกินนะครับ!”

ในห้อง เสิ่นเซียงได้รับความช่วยเหลือจากจ้าวชุ่ยอิงจัดการตัวจนสะอาดเรียบร้อย แล้วก็นอนอยู่บนเตียง พอได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา “ซานต้านเก่งมาก มาดูน้องสาวเร็ว”

หลินหมิงอวี๋ยังไม่รู้ว่าเสิ่นเซียงคลอดลูกแล้ว พอเห็นทารกตัวน้อยบนเตียงก็ถึงกับตะลึง ทำอะไรไม่ถูก

“มะ...แม่ครับ ทำไมน้องสาวถึงออกมาแล้วล่ะครับ? ผะ...ผมยังเตรียมตัวไม่พร้อมเลย”

คำพูดนั้นทำให้เสิ่นเซียงกับจ้าวชุ่ยอิงที่อยู่ข้าง ๆ อดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ เด็กวัยนี้พูดจาน่าขำจริง ๆ

หลินจื้อจวินที่เดินตามเข้ามาทีหลังเบ้ปาก เด็กน้อยจะเตรียมตัวอะไร คนที่ต้องเตรียมตัวคือพ่ออย่างเขาต่างหาก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป