เสิ่นเซียงเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ถึงเวลาแล้ว น้องสาวก็จะออกมาเอง ซานต้าน รีบมาดูสิว่าชอบน้องสาวไหม”
หลินหมิงอวี๋จ้องทารกหญิงตัวน้อยแสนน่ารักที่ห่ออยู่ในผ้าห่อตัวสีเทาไม่กะพริบตา แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ชอบครับ ชอบ น้องสาวน่ารักจริง ๆ น้องสาวสวยที่สุดในหมู่บ้านเลย!”
ได้ยินคำพูดไร้เดียงสาของเด็กชาย เสิ่นเซียงกับจ้าวชุ่ยอิงก็อดหัวเราะขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
จ้าวชุ่ยอิงเห็นด้วย “ที่ซานต้านพูดก็ไม่ผิดหรอก ฉันเองก็เพิ่งเคยเห็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักขนาดนี้ น้องสะใภ้สามโชคดีจริง ๆ ได้ลูกสาวมาเป็นแก้วตาดวงใจ ตอนนี้ก็มีทั้งลูกชายลูกสาวครบแล้ว”
น้ำเสียงของจ้าวชุ่ยอิงเจือความอิจฉาอยู่ไม่น้อย เธอเองก็อยากมีลูกสาวสักคน น่าเสียดายตอนคลอดลูกชายคนที่สามลำบากอยู่บ้าง คงกระทบสุขภาพไปไม่น้อย ไม่รู้ว่าจะตั้งท้องได้อีกหรือเปล่า
เสิ่นเซียงยิ้มกว้างกว่าเดิม เมื่อมองลูกทั้งสองคน เธอก็รู้สึกว่าชีวิตนี้สมบูรณ์แล้ว ขอเพียงพวกเขาเติบโตขึ้นอย่างปลอดภัยและมีความสุขก็พอ
“จริงสิ เมื่อกี้ซานต้านบอกว่าจับปลาได้ใช่ไหม ฉันต้องไปดูสักหน่อย พอดีจะได้ตุ๋นน้ำแกงให้เธอกับน้องสะใภ้รองดื่ม จะได้มีน้ำนมเยอะ ๆ”
จ้าวชุ่ยอิงพูดพลางเดินฉับ ๆ ออกจากห้องตรงไปยังห้องครัว ภายในห้องจึงเหลือเพียงสมาชิกครอบครัวสี่คน
หลินจื้อจวินมองลูกสาวผิวขาวเนียนนุ่มราวกับก้อนแป้งข้าวเหนียวตัวน้อย ในใจทั้งยินดีทั้งแปลกใจ เขายังจำได้ว่าตอนลูกชายเพิ่งคลอด ตัวแดง ๆ เหมือนลิงไร้ขน น่าเกลียดจนบรรยายไม่ถูก ยิ่งเทียบกับลูกสาวตอนนี้แล้วก็ยิ่งเห็นชัด
ผ่านไปสิบกว่าวัน ลูกชายถึงค่อย ๆ ขาวเนียนน่ารักขึ้น ไม่คิดเลยว่าลูกสาวเพิ่งคลอดออกมาก็น่ารักขนาดนี้แล้ว
หลินจื้อจวินมองเสิ่นเซียงอย่างลึกซึ้ง “อาเซียง ขอบคุณนะที่คลอดลูกสาวให้ฉันอีกคน ลำบากเธอแล้ว ตอนนี้เรามีทั้งลูกชายลูกสาวแล้ว ต่อไปไม่ต้องมีลูกอีกนะ ฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบากแบบนี้อีก”
เสิ่นเซียงพยักหน้าด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข
เธอกับสามีไม่ได้คิดว่ามีลูกมากแล้วจะมีความสุขมาก ลูกสองคนกำลังดี พวกเขาจะได้มอบความรักและความเอาใจใส่ให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองอย่างเต็มที่
ถ้ามีลูกมากเกินไป ย่อมดูแลได้ไม่ทั่วถึง
หลินหมิงอวี๋มองพ่อแม่ที่กำลังสบตากันอย่างอ่อนโยน เกาหัวแกรก ๆ แล้วหันกลับไปสนใจน้องสาวอีกครั้ง ในใจมีความสุขเหลือเกิน น้องสาวน่ารักจริง ๆ
จ้าวชุ่ยอิงเดินฉับ ๆ เข้ามาในห้องครัว แวบเดียวก็เห็นแม่สามีกำลังเชือดปลาตัวอ้วนใหญ่
“โห ปลาตัวใหญ่จัง!”
พอมองปลาอีกตัวในโอ่งน้ำ ก็เห็นว่าขนาดพอ ๆ กัน ทั้งสองตัวหนักราว ๆ 2 ชั่ง ตัวเดียวก็พอให้ครอบครัวของเธอกินกันอย่างเอร็ดอร่อยได้มื้อหนึ่งแล้ว
ย่าหลินบอกว่า “ตัวนี้โดนเฉียงจื่อฟาดเมื่อกี้ คงไม่รอดแล้ว เลยเชือดก่อน ส่วนอีกตัวเก็บไว้กินทีหลัง”
จ้าวชุ่ยอิงพยักหน้าแล้วก้าวเข้าไป ตั้งใจจะรับมีดมาเชือดปลาเอง
ย่าหลินห้ามไว้ “มือฉันเปื้อนแล้ว อย่าให้เธอต้องมาเปื้อนคาวด้วย ไปเตรียมต้นหอม ขิงกับกระเทียมมาสิ ตุ๋นปลาขาดของพวกนี้ไม่ได้หรอก”
จ้าวชุ่ยอิงรับคำ
พอเดินออกจากห้องครัว ก็เห็นลูกชายหลินหมิงเสียงพาน้องชายอีกสองคนวิ่งตึงตังออกไปข้างนอก เธอจึงตะโกนเรียกทันที
“พวกเธอจะวิ่งไปเล่นที่ไหนอีก เดี๋ยวก็จะตุ๋นปลาแล้วนะ ระวังฉันกินหมดไม่เหลือให้พวกเธอล่ะ!”
หลินหมิงเสียงไม่แม้แต่จะหันกลับมา “แม่ พวกเราลืมถังกับตะกร้าไว้ตรงคูน้ำ ต้องกลับไปเอาก่อน เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
ของสองอย่างนั้นเป็นอุปกรณ์ชั้นดีที่พวกเขาใช้จับปลา จะทำหายไม่ได้เด็ดขาด
อีกอย่าง พวกเขายังอยากกลับไปดูว่าตรงคูน้ำมีปลาตัวใหญ่อีกไหม ถ้าจับได้มากกว่านี้ก็คงดีไม่น้อย
เพียงชั่วประโยคเดียว เด็กซนทั้งสามคนก็วิ่งหายไปจนไม่เห็นเงา
“เจ้าพวกเด็กแสบ ของพัง ๆ สองชิ้นยังเห็นเป็นสมบัติไปได้!”
จ้าวชุ่ยอิงบ่นพลางหัวเราะ ก่อนจะเดินไปแปลงผักหลังบ้าน
ในห้องครัว ย่าหลินเชือดปลาเสร็จแล้วก็ล้างจนสะอาด จากนั้นแบ่งเครื่องในให้แมวกับสุนัขที่เลี้ยงไว้กิน
ในชนบท แทบทุกบ้านเลี้ยงแมวกับสุนัขกันทั้งนั้น
สุนัขช่วยเฝ้าบ้าน ส่วนแมวก็เป็นนักจับหนูชั้นยอด หากไม่มีแมวคอยจัดการ หนูคงแทะกินธัญพืชที่บ้านจนหมด
สุนัขตัวเหลืองกับแมวตัวดำที่บ้านต่างกินของคาวหายากมื้อนี้กันอย่างเอร็ดอร่อย
ย่าหลินกลับเข้าครัว วางปลาที่เชือดแล้วลงบนเขียง เพิ่งจะทันได้สับ ก็มีเสียงแหลมคุ้นหูดังขึ้นข้างกาย
“โธ่เอ๊ย ปลาสองตัวใหญ่ขนาดนี้เชียว! ยายหลิน วันนี้โชคดีจริงนะ!”
น้ำเสียงประชดประชันเจือความเปรี้ยวจี๊ดจนฟังแล้วชวนให้หงุดหงิด
ย่าหลินไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นใคร เธอกลอกตาขึ้นฟ้าทันที “ยายอู๋ตัวแสบ มาบ้านฉันทำไม ออกไป ๆ บ้านฉันไม่ต้อนรับ!”
คนที่มาอายุไล่เลี่ยกับย่าหลิน แต่เตี้ยกว่าเธออยู่หนึ่งช่วงศีรษะ รูปร่างค่อนข้างอวบ
“ฉันได้ยินคนพูดว่าลูกชายบ้านเธอจับปลาได้ในคูน้ำ ก็เลยมาดูหน่อย ไม่คิดว่าจะจริงเสียด้วย ฮึ โชคดีเหมือนเหยียบขี้หมา!” ยายอู๋เชิดหน้าพูด
“อยากโชคดีเหมือนเหยียบขี้หมาก็ยังไม่มีเลยล่ะสิ ดูก็แล้ว รีบไปได้แล้ว อย่าบังคับให้ฉันปล่อยหมาไปกัดเธอนะ”
ย่าหลินโบกมือไล่ วันนี้อารมณ์ดี ไม่อยากทะเลาะกับยายแก่คนนี้ให้เสียบรรยากาศ
แต่ในเมื่อทั้งคู่เป็นศัตรูคู่อาฆาตที่คนทั้งหมู่บ้านรู้กัน ย่าหลินยิ่งรีบไล่ ยายอู๋ก็ยิ่งไม่ยอมทำตามใจเธอ
“จะรีบไปไหนล่ะ?”
ยายอู๋กอดอกอย่างไม่ทุกข์ร้อน “ฉันว่าแล้วนะยายหลิน ปลาของเธอจับมาจากแหล่งน้ำในหมู่บ้าน เป็นทรัพย์สินส่วนรวม จะเก็บไว้กินเองไม่ได้ ต้องเอาไปส่งให้คณะผลิต!”
ย่าหลินมองอีกฝ่ายราวกับกำลังมองคนโง่
“ได้สิ ฉันเอาไปส่งให้ก็ได้ แต่เธอต้องเอากระต่ายที่บ้านเก็บได้บนเขาเมื่อเดือนก่อนส่งไปก่อน แล้วฉันจะเอาปลาไปส่งทันที ตัวเองยังมีชนักติดหลังแท้ ๆ ยังกล้ามาหาเรื่องฉันอีก สมองมีไว้ทำไมนะ?”
แม้ในยุคนี้จะมีกฎว่า ไม่ว่าจะสัตว์ที่วิ่งอยู่บนเขาหรือว่ายอยู่ในน้ำ แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าก็เป็นของรัฐและเป็นทรัพย์สินส่วนรวม หากใครยึดไว้เป็นของตัวเองก็เท่ากับขุดกำแพงสังคมนิยม แต่ถ้าคิดบัญชีกันละเอียดขนาดนั้น ชีวิตก็อยู่กันไม่ได้พอดี
เพราะอย่างนั้น ปกติคนขึ้นเขาไปฟืน เก็บผลไม้ ขุดผักป่า เก็บเห็ด หรือโชคดีจับไก่ป่าหรือกระต่ายป่าได้ ก็ไม่มีใครไปแจ้งความ ขอแค่ไม่ได้หามาเป็นจำนวนมากเพื่อเอาไปขายก็พอ
นี่เป็นความเข้าใจที่ทุกคนต่างรู้กันโดยไม่ต้องพูด
“จริงสิ ไก่ป่าที่บ้านเลขาหมู่บ้านเก็บได้เมื่อเดือนก่อนหน้านั้นก็ต้องเอาไปส่งเหมือนกันนะ เธอไปบอกพวกเขาสิ” ย่าหลินเหลือบมองยายอู๋ด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้ม
ใบหน้ายายอู๋แข็งค้างไป ก่อนจะเชิดคอขึ้นพูดว่า “ไปก็บอกสิ คอยดูแล้วกัน!”
พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างฮึดฮัด ฝีเท้าเร่งรีบอยู่ไม่น้อย
ย่าหลินมองแผ่นหลังที่หนีเตลิดของอีกฝ่ายแล้วแค่นเสียง หญิงแก่คนนี้ถ้ากล้าไปพูดเหลวไหลต่อหน้าเลขาหมู่บ้านจริง ๆ เธอจะกลืนปลาตรงหน้าให้หมดทั้งตัวเลยคอยดู
ดีแต่ปากแข็ง!
ยายอู๋เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากประตูเก่าซอมซ่อของบ้านหลิน พอหันกลับมาก็ถุยน้ำลายหนึ่งครั้ง
“ยายหลินตัวแสบ รอฉันก่อนเถอะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะจับผิดเธอไม่ได้! ถึงตอนนั้นฉันจะทำให้เธอร้องไห้มาอ้อนวอนฉันให้ได้!”
พอจินตนาการถึงภาพนั้นได้ ก็รู้สึกหายโมโหขึ้นมานิดหน่อย แต่ชั่วพริบตาต่อมากลับรู้สึกร้อนวูบที่หน้าผาก เธอยกมือคลำ แล้วกลิ่นเหม็นสดใหม่ก็โชยเข้าจมูก
ขี้นก!
เสียงกรีดร้องดังสนั่นฟ้า ตามมาด้วยเสียงยายอู๋ด่าทออย่างเดือดดาล จนฝูงนกกระจอกหลายตัวตกใจ กระพือปีกบินหนีไปอย่างรวดเร็ว
ย่าหลินได้ยินเสียงจึงออกมาดู พอเห็นเข้าก็หัวเราะจนตัวงอ
ยายอู๋ทั้งอับอายทั้งโมโหหนักกว่าเดิม ด่าพึมพำไปพลางเดินจากไป
ย่าหลินไม่ใส่ใจสักนิด มีปลาให้กิน แถมยังได้ดูเรื่องตลกอีก วันนี้ช่างเป็นวันดีจริง ๆ!