“ลู่เจี้ยนเซิน...” หนานซีเรียกชื่อเขา
แม้ในโทรศัพท์ของเธอจะไม่มีข้อความน่าสงสัยอะไรเลยก็ตาม
แต่การถูกเขาสงสัยถึงขั้นเปิดโทรศัพท์ดูต่อหน้ากัน ทำให้หัวใจเธอเต็มไปด้วยความรวดร้าว
ความรู้สึกนั้นราวกับว่าเธอทรยศเขาจริง ๆ ทรยศชีวิตแต่งงาน และทำเรื่องเลวร้ายที่ให้อภัยไม่ได้ลงไป
ทั้งที่คนทรยศคือเขาต่างหาก
ช่างเถอะ ในเมื่อเขาอยากดูนัก ก็ให้ดูไปเลย
หนานซีปล่อยมือทั้งสองข้างลง ไม่ขัดขืนอีก
ลู่เจี้ยนเซินมองหน้าจอแชตของเธอ เดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะดูต่อ แต่ปลายนิ้วกลับเผลอแตะเข้าไปในหน้าต่างสนทนาระหว่างเธอกับโจวเซี่ยหนาน
พอเห็นคำว่า “พี่โจว” เขาก็กำหมัดแน่นทันที รู้สึกเพียงว่าความโกรธพลุ่งพล่านอยู่ในใจจนควบคุมไม่ได้
พี่โจวหรือ?
หึ... พี่โจว?
คำเรียกนั้นดังก้องอยู่ในหัวของลู่เจี้ยนเซินราวกับถูกสะกดจิต สลัดเท่าไรก็ไม่หลุด
เธอไม่เคยเรียกเขาแบบนี้ แต่กลับใช้คำเรียกสนิทสนมเช่นนั้นกับผู้ชายคนอื่น
แค่นี้ยังไม่พอจะบอกอะไรอีกหรือ?
ลู่เจี้ยนเซินลดมือลง กดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วส่งคืนให้หนานซี
น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยการประชดประชัน “ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง ถึงไม่ยอมให้ฉันดูโทรศัพท์”
“เพราะอะไร?”
หนานซีฟังคำพูดของเขาแล้วรู้สึกเหมือนสมองอื้ออึงไปชั่วขณะ
เขาหมายความว่ายังไง?
ในโทรศัพท์ของเธอไม่มีอะไรผิดปกติสักนิด แต่พอเขาพูดกลับฟังราวกับว่าเธอซ่อนความลับที่ไม่อาจเปิดเผยเอาไว้