“อืม ด่วนมาก” ลู่เจี้ยนเซินตอบ
หนานซีกำมือแน่น คำพูดที่เหลือดูเหมือนไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาอีกแล้ว
“วันนี้ชิงเหลียนไปตรวจ ผลตรวจไม่ค่อยดี ตอนนี้อารมณ์ของเธอ...”
หนานซีเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าเรียบเฉย “ได้ งั้นรีบไปเถอะ!”
ส่วนเหตุผลพวกนั้น เธอไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว
ในเมื่อเลือกไปแล้ว แล้วจะอธิบายไปทำไม
หลังลู่เจี้ยนเซินจากไป หนานซีก็ช่วยต้อนรับญาติมิตรในฐานะสมาชิกธรรมดาคนหนึ่งของตระกูลลู่
อาจเป็นเพราะกำลังตั้งครรภ์ แค่ยืนได้ไม่นานหนานซีก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย
โดยเฉพาะเท้าทั้งสองข้าง ยืนนานจนเริ่มเจ็บ
วันนี้เธอสวมรองเท้าคู่ใหม่ ไม่คิดเลยว่าจะกัดเท้า
หนานซีหยุดพักชั่วคราว แล้วไปนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ ตั้งใจจะติดพลาสเตอร์ที่ส้นเท้าเพื่อบรรเทาอาการเจ็บและรองเท้ากัด
แต่เพิ่งนั่งลง ก็ได้ยินเสียงเยาะเย้ยแหลมคมดังขึ้นข้างหู
“โธ่ น่าเบื่อจริง ๆ นึกว่าวันนี้จะได้เห็นภรรยาของพี่ลู่เสียอีก ที่ไหนได้ก็ยังไม่โผล่มา เธอว่าเจ้าหล่อนหน้าตาขี้เหร่สุด ๆ หรืออ้วนมาก เลยไม่กล้ามาเจอพวกเรา?”
หนานซีพอคุ้นหน้าหญิงสาวที่พูดอยู่บ้าง ดูเหมือนจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของลู่เจี้ยนเซิน แต่เธอจำชื่อไม่ได้
“คงไม่หรอกมั้ง คุณปู่ลู่จะยกผู้หญิงแย่ ๆ แบบนั้นให้พี่ลู่ได้ยังไง ฉันว่าเธอไม่ออกมาเพราะไม่มีหน้าออกมามากกว่า ได้ยินว่าครอบครัวเธอฐานะย่ำแย่มาก แม่เป็นพยาบาลตัวเล็ก ๆ ส่วนพ่อก็เป็นนักพนัน ถ้าไม่ใช่เพราะแม่เธอเคยช่วยชีวิตคุณปู่ไว้ ต่อให้ชาตินี้เกิดมาแบบนั้น ก็ไม่มีวันได้ปีนป่ายเข้าตระกูลลู่หรอก”