พื้นที่เล็กๆ กว่า 50 ตารางเมตร แต่ในนั้นกลับมีชั้นวางยาจีนโบราณตั้งอยู่!
นอกจากนี้ ทางด้านซ้ายยังมีเตียงไม้ โน๊ตบุ๊คเครื่องเก่าๆ และขวดเบียร์เปล่ากับก้นบุหรี่ที่เกลื่อนกลาดไปทั้งห้อง
สกปรก!
รก!
จนน่าอนาถใจเว้ย!
นั่งลงบนเตียงทั้งตัว เจียงหนิงก็ถอนหายใจออกมาเหมือนคนหมดหวัง
ฉัน ในฐานะราชาโอสถแห่งทวีปเทียนหลง ผู้ที่อายุน้อยที่สุด มากความสามารถที่สุด และหล่อเหลาที่สุด กลับต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ยังไงวะ!
"ให้ตายเถอะ! ฟ้าช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!"
ด่าไปสักพัก เจียงหนิงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก็ลุกขึ้นยืน
"ไม่สิ!"
ในเมื่อสวรรค์ให้ฉันได้เกิดใหม่อีกรอบ ฉันควรจะดีใจสิวะ!
อีกอย่าง ฉันยังเป็นราชาโอสถ รู้วิชาแพทย์ รู้วิชาแปรธาตุ รู้วิชาอาคม รู้วิชาเวทมนตร์ แถมยังเป็นนักบำเพ็ญเพียรด้วย แล้วโลกมนุษย์ใบนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีคนแบบฉันสักคน?
"ฮ่าๆๆ ฉันคนนี้นี่กำลังจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตแล้วสิเนี่ย!"
เงยหน้าขึ้น เจียงหนิงจ้องมองดวงดาวอันไกลโพ้นด้วยแววตาเจ้าเล่ห์!
"ทวีปเทียนหลงเอ๋ย!"
"อาจารย์ พี่ศิษย์เอ๋ย!"
และเหล่านางฟ้าที่เคารพยกย่องฉันเอ๋ย!
"ลาก่อน!"
ฉันจะเริ่มต้นชีวิตที่ดีที่นี่ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป!
รอไว้เถอะ รอให้ฉันฟื้นฟูพลังบำเพ็ญกลับมาได้เมื่อไหร่ ชาวโลกจะได้รู้จักสั่นสะเทือนเพราะฉันกันทั้งหมด ฮ่าๆๆๆ!
ดีใจ!
ตื่นเต้น!
สุดยอด!
นี่คืออารมณ์ทั้งหมดของเจียงหนิงในตอนนี้
ไปให้พ้นลูกเขยที่ต้องเข้าบ้านภรรยาไป!
ไปให้พ้นเมียปลอมๆ ไป!