พอเห็นเจียงหนิงจู่ ๆ ก็หยิ่งผยองขึ้นมาขนาดนี้ หลินซินซินร้องไห้โฮออกมาสุดเสียง!
ร้องไห้จนน้ำตาเลอะเทอะ!
ร้องไห้ราวกับจะขาดใจตาย!
มองดูเด็กนี่ร้องไห้โฮ ๆ อยู่ เจียงหนิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ให้ตายเถอะ จะอ่อนจะแข็งก็ลองมาหมดแล้ว เล่นงานฉันแบบนี้เลยเรอะ?
“บอกแล้วไงเด็กน้อย แกจะร้องไห้อะไรหนักหนา!”
"ฉันก็ไม่ได้แตะต้องแก ไม่ได้รังแกแก แกร้องไห้ทำไม?"
หลินซินซินยังคงร้องไห้โฮ ๆ ต่อไป พลางร้องพลางด่าไปด้วย: "เจียงหนิงแกมันไอ้โรคจิต ไอ้สารเลว ชอบแกล้งน้องสาวเมีย ไม่ใช่คน!"
เจียงหนิง: "..."
โชคดีที่ตอนนี้ข้างนอกไม่มีคน ไม่งั้นใครเห็นเข้า คงต้องเข้าใจผิดว่าตัวเองทำอะไรกับน้องสาวเมียสุดสวยคนนี้ไปแล้วแหง ๆ
"อยากร้องก็ร้องไปเถอะ!"
"ยังไงพี่ก็มีเวลานั่งเป็นเพื่อนแก!"
"แกค่อย ๆ ร้องไป ร้องจนเหนื่อย ก็จะนอนหลับตรงนี้ก็ได้นะ โอ้ ใช่สิ ตรงข้าง ๆ มีทิชชู่ ห้ามเอาน้ำมูกแกมาเช็ดผ้าห่มฉันเด็ดขาด!"
เจียงหนิงนั่งขัดสมาธิลง ปล่อยให้เด็กนี่กรี้ดกร๊าดไปตามอำเภอใจ
หลินซินซินตั้งใจไว้ว่า พอตัวเองร้องไห้ ไอ้หมอนี่จะได้สงสารสาวสวย ๆ สักหน่อย?
บื้อ!
ใครจะไปรู้ ไอ้หมอนี่กลายเป็นคนใจแข็งไปแล้วได้ยังไง?
มันไม่ชอบมาพากลเลยนะ!
สูดจมูกฟุด ๆ หลินซินซินใช้มือเช็ดน้ำตาสองสามหยดที่แถ ๆ เอาไว้
แล้วก็ลุกขึ้นยืน เดินไปหาเจียงหนิง กระตุกชายเสื้อเขาไว้
"พี่เขย พี่เขยสุดหล่อ..."
"ช่วยฉันหน่อยเถอะนะ..."
"หาตังค์ให้ฉันหน่อย ตอนนี้ฉันต้องการเงินจริง ๆ ขอร้องล่ะ!"