“เจ้าคือคนเล่านิทานใช่หรือไม่?” ซุนเสี่ยนถาม
“ขันทีซุนความจำดีนัก”
“ดี เช่นนั้นเจ้าจงเล่ามาสักตอน ให้ข้าฟังฝีปากของเจ้าเสียหน่อย”
ซุนเสี่ยนกล่าวพลางนั่งลงบนเก้าอี้
โอกาสที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตวางอยู่ตรงหน้า หลินหลางย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือ ความคิดแล่นปราดในสมอง ไม่นานก็เรียบเรียงถ้อยคำไว้พร้อม
“รบกวนขันทีมอบพัดให้สักเล่ม”
ซุนเสี่ยนหัวเราะเยาะ “อย่างไรหรือ? อากาศเช่นนี้ เจ้าจะเอาพัดมาขับความหนาวหรือไร?”
แม้จะกล่าวเช่นนั้น เขาก็ยังโบกมือให้ขันทีที่อยู่ข้างกายไปนำพัดพับมาให้หลินหลางเล่มหนึ่ง
หลินหลางกำพัดไว้ในมือ ใจพลันมั่นคงขึ้น เขาสะบัดพัดออกดังพรึ่บ แล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“คุณธรรมในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ เกียรติยศชื่อเสียงในสมัยเซี่ย ซาง และโจว”
“เจ็ดแคว้น ห้าอำนาจใหญ่ช่วงชิงกันในยุคชุนชิว รุ่งเรืองดับสูญในชั่วพริบตา”
“ในประวัติศาสตร์เหลือเพียงชื่อไม่กี่บรรทัด ณ เป่ยหมางกลับมีเนินรกร้างนับไม่ถ้วน”
“ผืนดินของคนรุ่นก่อน คนรุ่นหลังย่อมเก็บเกี่ยว ยังจะกล่าวถึงมังกรช่วงชิงพยัคฆ์ต่อสู้ไปไย”
ทันทีที่บทกลอนเปิดเรื่องซึ่งนักเล่านิยมใช้กันในยุคหลังถูกขับออกมา สีหน้าของซุนเสี่ยนก็ค่อย ๆ จริงจังขึ้น
“ถึงกับรู้จักบทกวีของหยางย่งซิว นับว่ามีความรู้ไม่น้อย”
หยางย่งซิวที่เขาเอ่ยถึงมีชื่อว่าหยางเซิ่น เป็นบุตรชายของหยางถิงเหอ อัครมหาเสนาบดีแห่งสองรัชกาล
ปีเจิ้งเต๋อที่ 6 เขาสอบได้ตำแหน่งจอหงวนเมื่ออายุ 24 ปี
บางทีจอหงวนคนอื่นอาจต้องพึ่งบิดาที่มีอำนาจ ทว่าความสามารถของหยางเซิ่นนั้นไร้ผู้ใดในต้าหมิงเคลือบแคลง