อ๋องหวนคืนชัยชนะ พระชายาแสนอ่อนโยนป่วยหนักจนสิ้นใจ

ตอนที่ 3 ท่านอ๋องคืนชัย ส่วนพระชายาผู้อ่อนโยนสิ้นพระชนม์กะทันหัน

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

สามวันต่อมาเป็นวันมงคล เกี้ยวหลังหนึ่งหามหลินเสวี่ยเหยาเข้าจวน

ทั่วทั้งจวนครึกครื้นเอิกเกริก เจียงหว่านเองก็ยิ้มบาง ๆ ราวกับไร้ความขุ่นข้องหมองใจ

โม่จู๋มองรอยยิ้มไร้ที่ติของนาง ในใจอดรู้สึกเศร้าสลดไม่ได้ นางแตกต่างจากเซียงจู๋ เซียงจู๋เพิ่งติดตามพระชายาหลังแต่งงาน ส่วนตนติดตามพระชายาตั้งแต่วันที่นางเข้าจวน ได้เห็นความรักใสซื่อในวัยเยาว์ของท่านอ๋องกับพระชายา ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรักอันลึกซึ้ง จึงยากจะจินตนาการได้ว่า แม้รักกันลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ท่านอ๋องก็ยังรับหญิงใหม่เข้าจวน

ราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก จวนอ๋องค่อย ๆ เงียบสงัด

เจียงหว่านยิ้มส่งแขกกลับจนหมด หลังล้างหน้าล้างตาก็ทรุดนั่งลงบนตั่ง ความเหนื่อยล้าปกคลุมทั่วร่าง นางโบกมือให้โม่จู๋กับเซียงจู๋ออกไป

ทั้งสองเห็นสีหน้าของนางไม่สู้ดี จึงคุกเข่าคารวะ ก่อนจะเงียบงันจากไป

นางนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นดึงลิ้นชักชั้นบนสุดของกล่องเครื่องประดับออกมา หยิบปิ่นหยกเขียวด้านในขึ้นมามอง แสงโคมส่องให้เนื้อหยกวาวใส ในดวงตาของนางมีแต่ความอาลัยอาวรณ์

ปิ่นนี้เป็นของที่เขามอบให้นางหลังจากทั้งสองโต้เถียงกันในปีที่นางปักปิ่น เหตุที่โต้เถียงกันนางลืมไปแล้ว จำได้เพียงว่าท้ายที่สุดนางเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อก่อน “ขอเพียงองค์ชายพอพระทัยก็พอแล้ว”

หลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้พบกันอีก ผ่านไปกว่าครึ่งเดือน จู่ ๆ เขาก็ปรากฏตัวขึ้น แล้วยัดปิ่นหยกใส่มือนาง บนนิ้วเรียวยาวข้อนิ้วเด่นชัดมีรอยแผลจากมีดแกะสลักอยู่เต็มไปหมด “เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าที่คิดไม่รอบคอบ ต่อไปเจ้ากับข้าจะเป็นสามีภรรยากัน หากไม่พอใจสิ่งใดก็พูดมาตรง ๆ ไม่จำเป็นต้องฝืนตามใจข้า”

นางก้มมองปิ่นหยกเขียว งานแกะสลักประณีตละเอียด เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจทำอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นนางนิ่งเงียบ จ้าวจือสิงก็ประคองใบหน้านางให้เงยขึ้นสบตาเขา แล้วเอ่ยทีละคำ “ต่อหน้าเจ้า ข้าไม่ใช่องค์ชายห้า ไม่ใช่ตวนอ๋อง แต่เป็นสามีของเจียงหว่าน”

เสียงแตกเปรี๊ยะเบา ๆ จากตะเกียงน้ำมันดึงนางออกจากห้วงความทรงจำ นางลูบลายดอกไห่ถังบนหัวปิ่น ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้ววางปิ่นกลับคืนที่เดิม

โลกก็เป็นเช่นนี้ ผู้สูงศักดิ์มั่งคั่งเช่นนั้น จะรักษาคำมั่นอยู่กับสตรีเพียงคนเดียวได้อย่างไร

นางเช็ดหยาดน้ำที่หางตา กวาดตามองห้องที่อยู่มาเจ็ดปี ทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยความทรงจำ นางถอนหายใจ ความคิดที่จะจากไปยิ่งแน่วแน่ขึ้น

นางกุมหน้าอกที่แน่นหน่วงแล้วเอนกายลงบนเตียง ไม่นานก็หมดสติไป

จ้าวจือสิงเพิ่งส่งแขกกลับไปได้อย่างยากลำบาก ก็ถูกงานราชการพันธนาการจนมือเท้ายุ่งเหยิง ครั้นจัดการเสร็จ เขาก็ขมวดคิ้วนวดหว่างคิ้วด้วยความหงุดหงิด เวลาก็ล่วงเข้ายามดึกแล้ว

หวังเฉวียนเห็นเขากำลังจะกลับเรือนหลัก จึงเอ่ยเตือนเสียงเบา “ท่านอ๋อง วันนี้พระชายารองหลินเข้าจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวจือสิงขมวดคิ้ว มองเขาด้วยความไม่พอใจ “นางเข้าจวนเพียงเพื่อมีที่พักพิง เครื่องใช้ต่าง ๆ อย่าได้ขาดตกบกพร่องก็พอ หากพูดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมา พระชายาเข้าใจผิดจะทำอย่างไร”

หวังเฉวียนก้มหน้ารับคำ ลอบส่ายหน้า ในใจคิดว่าท่านอ๋องยังผ่านเรื่องราวมาไม่มากพอ จึงมองความคิดของสตรีเหล่านั้นไม่ออก

หลินเสวี่ยเหยาได้ยินว่าท่านอ๋องกลับเรือนหลักแล้ว จึงข่มความอับอายไว้และสั่งให้คนกลับไป

เมื่อทุกคนลับหายไปในความมืดนอกประตู ทั้งที่นางก้มหน้าทำตัวอ่อนน้อม ไม่ได้เอ่ยอะไรสักคำ กลับรู้สึกราวกับทุกคนกำลังหัวเราะเยาะนาง นางจ้องเทียนแดง พลางสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบใจ ครุ่นคิดว่าต่อไปควรทำเช่นไร

จ้าวจือสิงกลับถึงเรือนหลักอย่างเร่งร้อน ครั้นโอบเจียงหว่านไว้ในอ้อมแขนจึงถอนหายใจอย่างสบายใจ เมื่อโน้มเข้าไปมองใกล้ ๆ ก็เห็นว่าสีหน้าของนางไม่สู้ดี คิดว่าพรุ่งนี้จะตามหมอหลวงมาดูอาการนาง

นอนไปครู่หนึ่ง จ้าวจือสิงรู้สึกว่าร่างกายร้อนขึ้นเรื่อย ๆ พลันนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ จึงสะดุ้งตื่นแล้วแตะตัวเจียงหว่านในอ้อมแขน พบว่าทั่วร่างนางร้อนผ่าว เขาจึงตะโกนเรียกคนให้ไปตามหมอหลวง

ชั่วขณะนั้นทั้งจวนอ๋องก็วุ่นวายโกลาหล

หมอหลวงประจำจวนตรวจรักษาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าจ้าวจือสิงผู้มีสีหน้าหม่นคล้ำอย่างหวาดหวั่น “กระหม่อมไร้ความสามารถพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวจือสิงไม่ได้กล่าวอะไร ทั้งยังไม่ให้พวกเขาลุกขึ้น เพียงยื่นมือเปลี่ยนผ้าชุบน้ำบนหน้าผากให้นาง แล้วสั่งหวังเฉวียนที่อยู่ข้าง ๆ ให้เข้าวังไปเชิญหมอหลวงซุนผู้ดูแลสำนักแพทย์

หวังเฉวียนมองเจียงหว่านที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความลำบากใจ “หมอหลวงซุนตรวจชีพจรให้เพียงฝ่าบาทกับฮองเฮาเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวจือสิงก้มหน้าเปลี่ยนผ้าชุบน้ำอีกผืน “หากเสด็จพ่อถาม ก็ทูลว่าข้าป่วย”

หวังเฉวียนรีบคุกเข่าโขกศีรษะ เกรงว่าเขาจะกล่าวสิ่งใดขึ้นมาอีก “บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อเห็นเขาจากไป จ้าวจือสิงก็ก้มหน้าเช็ดมือเท้าให้เจียงหว่าน ครั้นเห็นว่าไข้ยังไม่ลด จึงสั่งคนให้นำสุราแรงกับน้ำแข็งมา

ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมา หวังเฉวียนก็พาหมอหลวงซุนกลับมาอย่างเร่งร้อน ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ทั้งสองก็สะท้านวาบเพราะไอเย็น

จ้าวจือสิงก้มหน้าประคองเจียงหว่านไว้ในอ้อมแขน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง เมื่อได้ยินเสียงก็หันไปมองหมอหลวงซุนที่อยู่ด้านหลังเขา ก่อนเอ่ยเสียงแข็งทื่อ “รบกวนท่านแล้ว”

หมอหลวงซุนมองสตรีในอ้อมแขนเขาจากระยะไกล เพียงแวบเดียวก็รู้ว่านางสิ้นลมหายใจไปแล้ว “ท่านอ๋อง โปรดรักษาพระทัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

สิ้นเสียง ผู้คนมากมายก็พากันคุกเข่าลงกับพื้น

จ้าวจือสิงเพียงกอดนางแน่นขึ้น เงียบงันสัมผัสร่างในอ้อมแขนที่ค่อย ๆ เย็นชืดและแข็งทื่อ ผ่านไปเนิ่นนานจึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ “เพราะเหตุใด”

หมอหลวงซุนก้าวเข้าไปตรวจดูอย่างละเอียด ก่อนกล่าวเสียงเบา “สิ้นใจฉับพลันเพราะไข้สูงพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อเห็นเขาเงยหน้าขึ้นมอง จึงก้มหน้ากล่าวต่อ “ไข้สูงเกิดขึ้นกะทันหัน เป็นเรื่องสุดวิสัย ต่อให้กระหม่อมอยู่ด้วย ก็ใช่ว่าจะช่วยชีวิตไว้ได้แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวจือสิงยกมือแตะแก้มที่เย็นเยียบของนาง น้ำเสียงสั่นพร่า “เตรียมงานศพเถิด”

หลินเสวี่ยเหยาทราบข่าวการตายของเจียงหว่านก็ประหลาดใจยิ่งนัก กลางวันยังดี ๆ อยู่ เหตุใดยามค่ำจึงจากไปกะทันหัน ทว่าสีหน้ากลับแสดงความโศกเศร้า นางสั่งเสียงอ่อนโยนให้คนรื้อสิ่งของมงคลในห้องออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดสีขาวเรียบง่ายด้วยตนเอง ก่อนมุ่งหน้าไปยังศาลาพิธีศพที่ยังสร้างไม่เสร็จ

เมื่อไปถึงศาลาพิธีศพ นางเห็นจ้าวจือสิงนั่งอยู่ข้างโลงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก้มหน้าไม่รู้กำลังคิดสิ่งใด นางเดินเข้าไปคำนับ “หม่อมฉันมาขอเฝ้าศพพระชายาเพคะ”

จ้าวจือสิงรับคำส่ง ๆ แล้วจดจ้องใบหน้าซีดขาวของเจียงหว่านต่อไป

หลินเสวี่ยเหยาเห็นดังนั้นก็รู้กาลเทศะ คุกเข่าลงข้าง ๆ โดยไม่กล่าวอะไรอีก

จ้าวจือสิงนั่งอยู่เช่นนั้นสามวันโดยไม่กินไม่ดื่ม ใต้ตาคล้ำดำ จ้องมองสีหน้าของนางที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากขาวซีดเป็นเขียวคล้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ทำให้ทุกคนหวาดหวั่น

เมื่อถึงเวลาปิดฝาโลง หวังเฉวียนก็เข้าไปหาอย่างระมัดระวัง ตั้งใจจะประคองเขาไปด้านข้าง ทว่าจ้าวจือสิงแม้สีหน้าไร้อารมณ์ก็ยอมลุกขึ้นตามแต่โดยดี ทำให้หวังเฉวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก

วันรุ่งขึ้น ตอนตอกตะปูปิดโลง เสียงด้านหลังดังกึกก้องในสมองของเขาราวกับสายฟ้าฟาดไม่หยุด ท่ามกลางความพร่าเลือน เขาคล้ายได้ยินเสียงของเจียงหว่าน จึงหันขวับแล้วลงมือซัดคนที่กำลังตอกโลงล้มลงกับพื้น จากนั้นก็ใช้มือเปล่าดึงตะปูที่ตอกลงไปได้ครึ่งหนึ่งออก โดยไม่สนใจรอยเลือดจากปลายนิ้วที่ถูกบาด เพียงเช็ดกับชายเสื้ออย่างลวก ๆ ก่อนเปิดฝาโลงด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

ท่านป้าซ่งที่คุกเข่าอยู่ไกล ๆ เห็นเขาพลันคลุ้มคลั่ง หัวใจก็เต้นกระหน่ำ ก่อนก้มหน้าปกปิดความตื่นตระหนก รู้สึกโชคดีอยู่บ้างที่เมื่อวานมีคนจับตาดูแน่นหนา จนตนพาเจียงหว่านออกมาไม่ได้

จ้าวจือสิงเห็นเจียงหว่านยังคงหลับใหล ราวกับเพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝัน ใบหน้าซีดเผือด เขากระอักเลือดคั่งออกมาทันที ก่อนล้มลงแน่นิ่ง

หวังเฉวียนประคองเขาไว้ด้วยความโกลาหล ตะโกนเรียกคนให้หามเขาเข้าไปในห้อง แล้วร้องเรียกให้ไปตามหมอหลวงไม่หยุด

คนที่ลุกขึ้นจากพื้นหลังถูกซัดล้มรีบถาม “ท่านผู้ดูแลหวัง จะดำเนินพิธีต่อหรือไม่ หากล่าช้ากว่านี้จะเลยฤกษ์แล้ว”

หวังหย่งหันกลับไปมองศาลาพิธีศพที่วุ่นวายโกลาหล รู้สึกเพียงว่าสวรรค์ช่างเล่นตลก เมื่อเห็นทุกคนมองมาที่ตน เขาก็หลับตาลงครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า ก่อนก้าวยาวจากไป

หลินเสวี่ยเหยาก้มหน้าซ่อนอารมณ์ในดวงตา แล้วร่ำไห้อย่างโศกเศร้า

ตะปูไม้ถูกตอกลงไปทีละน้อย ท่านป้าซ่งเองก็ร้องไห้เสียงเบา ในดวงตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป