จ้าวจือสิงออกมาจากห้องหลังผ่านไปนานพอควร ร่างกายยังชุ่มไปด้วยไอน้ำ เจียงหว่านเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว เอนกายอยู่บนตั่งพลางอ่านหนังสือ
เขาดึงนางเข้ามาจูบอย่างไม่พอใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบนางไว้ในอ้อมแขนด้วยเสียงแหบพร่า “อ่านหนังสืออะไรอยู่หรือ”
เจียงหว่านยิ้มพลางยื่นหนังสือให้เขาดู “บันทึกการเดินทางเล่มใหม่จากร้านหนังสือ เล่าเรื่องแปลกใหม่ไว้หลายเรื่อง ท่านดูสิ ที่นี่บันทึกว่าเขาเคยพบชาวต่างแดนที่หมิ่นหนาน ดวงตาสีฟ้า ผมสีเหลือง ช่างประหลาดยิ่งนัก หากมีโอกาส ข้าต้องไปดูให้ได้”
มือที่โอบเอวของนางกระชับแน่นขึ้น “วันหน้าข้าจะพาเจ้าไป”
เจียงหว่านยิ้มโดยไม่แสดงพิรุธ แล้วจงใจค้างสายตาอยู่บนคำว่าหมิ่นหนานเนิ่นนาน
จ้าวจือสิงนั่งอ่านเป็นเพื่อนนางอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยเสียงเบาว่า “หลินเสวี่ยเหยาเป็นน้องสาวของรองแม่ทัพข้า และเป็นญาติเพียงคนเดียวของเขา ก่อนหน้านี้โชคดีที่เขาเสี่ยงชีวิตรับธนูแทน มิฉะนั้นคนที่ตายคงเป็นข้า ระหว่างทางกลับข้าถามนางแล้ว นางไม่อยากแต่งกับผู้อื่น อยากติดตามข้าเพียงคนเดียว ข้าจึงคิดว่าจะเลือกฤกษ์ดีรับนางเข้าจวน เจ้าเห็นว่าอย่างไร”
เจียงหว่านยิ้มบาง ๆ แล้วตอบรับ “ดีสิ”
จ้าวจือสิงรู้สึกอยู่เสมอว่านางไม่น่าตอบตกลงอย่างง่ายดายเช่นนี้ เขาก้มมองนาง กลับพบว่าสีหน้าของนางเป็นปกติ จึงอดบีบคางนางแล้วจูบลงไปไม่ได้ “เหตุใดเจ้าจึงไม่คัดค้าน”
เจียงหว่านวางหนังสือลง แล้วกล่าวอย่างจริงจัง “ท่านเป็นองค์ชาย เรือนหลังย่อมมิอาจมีเพียงข้าคนเดียว หากทุกครั้งที่มีคนเข้ามา ข้าต้องหึงหวง แล้วจะวางตัวเช่นไร”
จ้าวจือสิงได้ฟังนางพูดอย่างเปิดเผย จึงยอมปล่อยนาง มือใหญ่แสนอบอุ่นวางทาบบนหน้าท้องเย็นเยียบของนาง ก่อนเอ่ยรับรองเสียงเบา “เจ้าไม่เหมือนพวกนาง”
เจียงหว่านส่งเสียงฮึเบา ๆ แล้วตั้งใจจะนอน จ้าวจือสิงจ้องใบหน้าด้านข้างของนางอยู่นาน จนนางหันมามองอย่างขุ่นเคือง เขาจึงดึงนางเข้ามากอดแล้วหลับสนิท
เจียงหว่านฟังเสียงลมหายใจของเขาค่อย ๆ สม่ำเสมอ นางหลับตาลง ทว่ากลับไม่ง่วงแม้แต่น้อย
ชาติก่อนหลังเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถม้า นางคิดว่าตนเองทะลุมิติมายังราชวงศ์สมมติแห่งหนึ่ง ดังนั้นหลังบิดาเจียงฝากฝังนางไว้กับเขา นางจึงมิได้คิดมากและแต่งงานกับเขา
กระทั่งเมื่อสามปีก่อน จ้าวจือสิงออกศึก นางจึงพลันนึกถึงนิยายวังหลังน้ำเน่าเล่มหนึ่งที่เคยอ่านผ่านตาอย่างรวดเร็ว จักรพรรดิผู้มีสนมนับสามพัน พระมเหสีผู้อ่อนหวานบอบบาง และพระชายาเอกที่ถูกกล่าวถึงเพียงผ่าน ๆ ซึ่งตกน้ำเสียชีวิตตั้งแต่ก่อนจักรพรรดิขึ้นครองราชย์
นางใช้ชีวิตอยู่ในราชวงศ์ต้าจิ่งมานานเกินไป จนจำรายละเอียดของนิยายวังหลังน้ำเน่าเล่มนั้นแทบไม่ได้ แม้จะขบคิดจนสุดกำลัง ก็ยังนึกออกเพียงตอนต้นเรื่อง
จักรพรรดิซึ่งขณะนั้นยังเป็นตวนอ๋องมีชัยชนะยิ่งใหญ่กลับมา ทั้งยังพาสตรีผู้เป็นคู่ครองในชะตากลับมาด้วย เดิมทีนางยังไม่แน่ใจ แต่วันนี้ได้เห็นกับตาแล้ว
นางเหลือบมองจ้าวจือสิงอย่างเสียดายอยู่บ้าง นิสัยดี รูปโฉมงดงาม หากไม่นับฐานะและอำนาจ ความสามารถของเขาเองก็ไม่เลว ทั้งการปกครองและการศึกต่างทำได้ดี อีกทั้งยังให้เกียรตินาง นับเป็นที่พึ่งพาได้ในยุคสมัยเช่นนี้
น่าเสียดายที่นางใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาร่วมยี่สิบปี แต่ยังคงมีความทรงจำเรื่องความเสมอภาคและเสรีภาพอยู่ในใจ จึงไม่อาจแบ่งปันสามีกับสตรีอื่นได้ เมื่อนึกถึงวันหน้าที่ต้องเผชิญหน้ากับเหล่าสตรีและบุตรของพวกนาง ก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ยิ่งไปกว่านั้น... นางหลับตาลง ข่มความขุ่นข้องที่ไม่สมจริงในใจ โลกที่กลืนกินผู้คนเช่นนี้ หากคิดแสวงหาความจริงใจจากขุนนางชั้นสูงและเชื้อพระวงศ์ ก็น่าขันเกินไปแล้ว
ขณะกำลังครุ่นคิด นางรู้สึกแน่นหน้าอก จึงรู้ว่ายาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว นางขมวดคิ้ว อดทนผ่านระลอกหนึ่งไป พลางนึกถึงเส้นทางหลบหนีที่คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่านับพันครั้ง ก่อนจะผล็อยหลับไป
รุ่งขึ้นเมื่อลุกจากเตียง จ้าวจือสิงเห็นสีหน้านางไม่สู้ดี จึงถามเสียงเบา “ไม่สบายหรือ”
เจียงหว่านส่ายหน้า ฝืนกระปรี้กระเปร่าขึ้น “ไม่มีอะไรน่ากังวล”
จ้าวจือสิงรับคำ หลังล้างหน้าแปรงฟันแล้ว เขามองนางที่กำลังแต่งหน้าอยู่หน้าคันฉ่อง พลางยิ้มเอ่ยว่า “สหายนัดข้าไปพบกันที่หอกว่างฝู จะไปด้วยกันหรือไม่”
เจียงหว่านแตะมวยผม แล้วปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “วันนี้ข้าต้องตรวจบัญชีกับร้านผ้าหลายแห่ง ท่านไปเถิด”
จ้าวจือสิงมองริมฝีปากแดงระเรื่อของนาง โน้มตัวเข้าไปคลอเคลียอยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยพอใจและเตรียมจากไป ทว่าเพิ่งหันหลัง เจียงหว่านก็ดึงเขาไว้ แล้วใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดชาดบนริมฝีปากให้พลางยิ้ม “ท่านอ๋องเสด็จออกไปทั้งอย่างนี้ พรุ่งนี้ชื่อเสียงเรื่องเจ้าชู้ของท่านคงเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง”
จ้าวจือสิงได้ยินดังนั้นก็นึกถึงคราวแต่งงานที่ตนลาหยุดแล้วยังขอลาเพิ่มอีกครึ่งเดือน แววตาจึงหม่นลงเล็กน้อย “ถึงอย่างไรก็มิใช่ครั้งแรก ไม่เป็นไร”
เจียงหว่านนึกถึงเรื่องเหลวไหลของเขาเมื่อหลายปีก่อน ใบหน้าพลันแดงระเรื่อ นางยันไหล่เขาแล้วผลักออก ก่อนลุกเดินออกไปเอง “หม่อมฉันยังต้องรักษาหน้าตาอยู่”
จ้าวจือสิงเห็นนางเขินอายก็ยิ้ม แล้วเดินตามออกไปเช่นกัน
เจียงหว่านกำลังตรวจสมุดบัญชีร้านผ้าในห้องหนังสือ พลันนึกขึ้นได้ว่าตอนหลินเสวี่ยเหยามาถึง นางนำสัมภาระติดตัวมาเพียงไม่กี่ชิ้น จึงสั่งเซียงจู๋เสียงเบาให้ไปจัดเตรียมเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้นาง อีกทั้งให้โม่จู๋ไปดูว่าในเรือนของนางขาดสิ่งใด แล้วส่งสาวใช้ตัวน้อยสองคนที่เพิ่งเข้าจวนไปให้นางพาไปด้วย
เมื่อนางเห็นคนออกไปแล้ว ก็หยิบเส้นทางที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกจากบันทึกการเดินทางเล่มหนึ่ง ตรวจทานอีกครั้ง จากนั้นจุดไฟเผากระดาษทิ้ง แล้วทำร่องรอยการเปิดอ่านใหม่อย่างง่าย ๆ ไว้บนหน้าที่กล่าวถึงไป่เยว่
ขณะเก็บหนังสือกลับเข้าที่ นางเห็นสมุดบันทึกที่เขามอบให้ จึงลูบมันเบา ๆ แล้วหยิบแผนที่ภูมิประเทศที่วางอยู่ข้างกันขึ้นมา พลิกดูร่องรอยพร่าเลือนที่ทำไว้ก่อนหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อแน่ใจว่าไร้ช่องโหว่ นางก็ก้มหน้ากลับไปนั่งที่เดิม ครุ่นคิดว่าหากแกล้งตายแล้วถูกจับได้ สิ่งลวงตาเหล่านี้จะมากพอทำให้เขาสับสนหรือไม่
หมิ่นหนาน ไป่เยว่ และซานเจียง ทั้งสามแห่งนี้นางทิ้งเบาะแสไว้มากบ้างน้อยบ้าง แม้ซานเจียงจะอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง แต่เพราะเป็นจุดบรรจบของสายน้ำสามสาย เส้นทางทางน้ำจึงเชื่อมต่อไปทั่ว ผู้คนพลุกพล่านและซับซ้อนมาแต่ไหนแต่ไร ส่วนหมิ่นหนานเป็นด่านเดียวของราชวงศ์ต้าจิ่งที่ติดต่อกับภายนอก หากออกทะเลจริง อย่าว่าแต่ตามหาคนเลย แม้จะเดินทางกลับมาก็ยังยาก ส่วนไป่เยว่เพิ่งยอมสวามิภักดิ์ต่อต้าจิ่งได้เพียงร้อยปี วัฒนธรรมและธรรมเนียมประเพณีหลอมรวมกันอยู่บ้าง แต่ก็ยังปิดกั้นคนนอก ทั้งทุกปีเมื่อถึงเดือนเก้า หมอกพิษจะปกคลุมภูเขา กว่าจะค่อย ๆ สลายก็ต้องรอหลังเทศกาลปีใหม่
นางพลิกสมุดบัญชีอย่างใจลอย ทั้งสามเมืองนี้ล้วนต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากในการตามหาคน ด้วยอำนาจที่เขามีอยู่ในยามนี้ อย่างน้อยคงต้องใช้เวลาสามปี ถึงตอนนั้นต่อให้เขายังไม่ยินยอม ฝ่าบาทก็คงยื่นมือเข้าขัดขวาง
อีกทั้ง... นางก้มหน้าปิดสมุดบัญชี แล้วเปลี่ยนไปอ่านอีกเล่ม เขาอาจไม่พบว่านางแกล้งตายก็เป็นได้ เมื่อเวลาผ่านไปปีสองปี คนใหม่แทนที่คนเก่า ก็เหลือเพียงพระชายาที่จากไปก่อนวัยอันควรผู้หนึ่ง หลายปีให้หลังหากยังมีคนจุดธูปให้สักดอกก็นับว่าดีแล้ว แล้วจะมีผู้ใดเปิดสุสานออกมาตรวจดู
ยามค่ำคืน
จ้าวจือสิงกลับมาพร้อมกลิ่นสุราคละคลุ้ง เจียงหว่านเข้านอนไปแล้ว
เขาลูบแก้มด้านข้างของนางอย่างอ่อนโยน ก่อนหันไปล้างหน้า ไม่นานก็กลับออกมาพร้อมไอน้ำเต็มกาย แล้วค่อย ๆ ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน เมื่อนางขมวดคิ้วอย่างไม่สบายตัว เขาก็เปลี่ยนท่านอน แต่ยังคงกักนางไว้ในอ้อมแขน ครั้นเห็นนางไม่ดิ้นรนอีก จึงเอาหน้าผากแนบคลอเคลียกับนาง แล้วหลับสนิท
เจียงหว่านรู้สึกคันยุบยิบบนใบหน้า จึงโบกมือแล้วพลิกตัวตั้งใจจะนอนต่อ ทว่ากลับได้ยินเสียงหัวเราะของจ้าวจือสิง นางลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ สิ่งแรกที่เห็นคือผิวกายงดงามมีลวดลายชัดเจน นางกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกว่ารูปโฉมของเขาสมบูรณ์แบบ ก่อนจะส่ายหน้าในใจอย่างลับ ๆ รูปงามชวนให้หลงผิด
“ยามใดแล้ว”
จ้าวจือสิงเห็นนางซุกเข้ามาในอ้อมแขน ก็ยิ้มพลางยกแขนขึ้นเล็กน้อย โอบนางให้ลุกขึ้นนั่งครึ่งตัว
ลมหายใจแผ่วเบาของนางพ่นรดหน้าอก ทำให้เขาใจลอยไปชั่วขณะ เมื่อนึกได้ว่าร่างกายนางไม่สะดวก เขาจึงกระแอมเบา ๆ เพื่อตัดความคิด มิให้ตนเองต้องทรมาน แล้วเอ่ยเสียงต่ำ “ใกล้ยามซื่อแล้ว”
เจียงหว่านตกใจ รีบจะลุกขึ้น “วันนี้ยังต้องไปตรวจบัญชีร้านเครื่องประดับ”
จ้าวจือสิงโอบเอวนางไว้ไม่ให้ลุก “ข้าให้หวังเฉวียนไปแล้ว นอนเป็นเพื่อนข้าอีกสักครู่เถิด”
เจียงหว่านได้ยินว่าเขาให้ขันทีหวังไปตรวจบัญชี ก็คลายกังวล นอนกลับลงไปอย่างสบายใจ พูดคุยกับเขาเรื่อยเปื่อยจนตะวันคล้อยสูง จึงลุกขึ้นจากเตียง