"ห้วงเหวเถ้าธุลีนานัปการ"
นั่นคือชื่อของอาณาเขตสัมบูรณ์ของเซ่อลานั่วสือ
มันคือมิติสีเทาที่มีเถ้าธุลีโปรยปรายลงมาราวกับไม่มีวันสิ้นสุด สื่อถึงความแห้งผากไร้ชีวิตของสรรพสิ่ง
เซ่อลานั่วสือจ้องลงมาที่หลินฮุย เสียงดังก้องมาอีกครั้ง "เจ้าหนู ส่งกุญแจทองเหลืองของเจ้าออกมาซะ ข้าจะให้เจ้าตายอย่างไม่ทรมาน!"
"รื้อ——!"
ทว่าก่อนที่หลินฮุยจะทันได้เอ่ยปาก นาฬิกานกลีเรียลก็ส่งเสียงร้องฉีกม่านอากาศ
"เจ้าจะมาแย่งเหยื่อกับข้างั้นรึ?!"
ดวงตาทรงกรวยยักษ์ทั้งคู่ของมันจ้องตรึงไปยังเซ่อลานั่วสือกลางอากาศ ในน้ำเสียงเต็มเปี่ยมด้วยความโกรธเกรี้ยวและความทะนงตน
"น่ารำคาญ!"
ปีกดำทั้งสิบสองคู่ของเซ่อลานั่วสือสั่นพลิ้วอย่างรุนแรง มันกล่าวเย็นชา "อีกไม่นานก็จะถึงตาเจ้าเหมือนกัน! จะส่งเสียงร้องทำแบบนั้นทำไม!!"
นาฬิกานกลีเรียลตะโกนกลับมา "เซ่อลานั่วสือ! ลืมตาคนตาบอดของเจ้าขึ้น แล้วดูซิว่าข้าเป็นใคร!"
เซ่อลานั่วสือดูเหมือนจะถูกแรงกดดันของอีกฝ่ายข่มเอาไว้ มันขยับสายตาไปโดยสัญชาตญาณ แล้วพินิจนกสีฟ้าตัวอื้อฉาวตรงหน้าใหม่
จ้องมองไปสักพักใหญ่ เซ่อลานั่วสือในที่สุดก็นึกออก แล้วเอ่ยออกมาอย่างตะลึง "เจ้าคือ...นาฬิกานกลีเรียล?!"
แต่ทันทีถัดมา เซ่อลานั่วสือกลับงงงวย "ร่างของเจ้าน่ะรึ... ทำไมเล็กลงได้ขนาดนี้?"
ในความทรงจำของมัน นาฬิกานกลีเรียลเมื่อกางปีกออกย่อมบังดวงดาวได้ทั้งฟ้า จะไปเหมือนอย่างตอนนี้ได้เลยไหม ที่พอๆ กับแค่ยาวสองร้อยเมตร ดูราวกับไก่ป่าขี้แพ้อาภัพตัวหนึ่ง
"เรื่องนั้นไม่สำคัญ" นาฬิกานกลีเรียลเงยหัวสู่ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงบัญชาการ "รีบสลายอาณาเขตพังของเจ้าทิ้งซะ แล้วส่งเจ้าหนูตัวนั้นให้ข้า!"