ในชั่วขณะวินาทีเฉียดฉิว
"ฮื้ออ——!!!"
หึ่ง!
วงแสงขยายออกในทันที ล็อกพิกัดบริเวณนี้ คลุมครอบรัศมีหนึ่งกิโลเมตรจากจุดศูนย์กลางคือรถบ้านอย่างแม่นยำไม่มีผิดเพี้ยน
วินาทีถัดมา
นกกาลเวลาหลี่รุ่ยเอ่อร์กลับไม่อาจรับรู้ร่องรอยของหลินฮุยได้อีก!
"อะไรนะ?!"
นกกาลเวลาหลี่รุ่ยเอ่อร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศมีดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา
มันมองลงไปที่วงแสงสีขาวเบื้องล่าง พึมพำเสียงแผ่ว "นี่มันอะไรของกากๆ อย่างนี้นะ?!"
หลี่รุ่ยเอ่อร์ที่ไม่เชื่อฟังกระพือปีกบินไปโคจรวนรอบวงแสงสีขาว
มันกระตุ้นพายุเวลา ฉีกกระชากด้วยกรงเล็บอันคมเข้ม เหวี่ยงอาณาเขตความเป็นเทพเข้ากระแทก...
แต่ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม มันก็ไม่อาจฝ่าเข้าไปได้แม้ครึ่งก้าว!!
จนนกกาลเวลาหลี่รุ่ยเอ่อร์ต้องบินวนตัวสับสนบนท้องฟ้า คำรามแหลมสูงด้วยความโกรธที่ทำอะไรไม่ได้ดังก้องไปทั่ว
dn
ขณะเดียวกัน เซ่อลานั่วสือก็บินมาถึงรอบนอกวงปลอดภัย
ดวงตาไร้รูม่านตาของเซ่อลานั่วสือจ้องตรึงอยู่ที่รถบ้านสีดำตรงกลางวงแสงสีขาว และหลินฮุยที่ยืนอยู่บนหลังคารถ
ภายในวงแสง
หลินฮุยยืนอยู่บนหลังคา สายลมพัดปลายเสื้อผ้าของเขาปลิวไสว
เขายัดมือทั้งสองไว้ในกระเป๋ากางเกง ตะโกนดังใส่นกกาลเวลาหลี่รุ่ยเอ่อร์ที่อยู่ภายนอกว่า
"เสียใจด้วยนะ นกฟ้าตัวใหญ่"
"ดูท่าเทพแห่งชะตากรรมไม่เห็นแก่เจ้าวันนี้สักเท่าไหร่! นี่คือกลไกป้องกันของเกมที่คุ้มครองพวกผู้เล่นมนุษย์อย่างพวกฉัน ต่อให้เจ้าสมอกะโหลกแตกตายตรงนี้ วันนี้เจ้าก็จบไปเปล่าๆ แน่นอน"