“ถึงแล้ว!”
การเทเลพอร์ตจบลง หลินฮุยรีบมองออกไปนอกหน้าต่างรถทันที
ที่นี่ไม่ได้ถูกปกคลุมด้วยหมอกอย่างดินแดนม่านหมอก แสงสว่างเพียบพร้อม ทัศนวิสัยกว้างสุดสายตา
ผืนแผ่นดินเป็นหินสีดำขรุขระ ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า
และเมื่อหลินฮุยเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาก็ลืมพริ้วด้วยความประหลาดใจ
ท้องฟ้าไม่ใช่สีน้ำเงิน แต่เป็นสีฟ้าเทาอ่อนที่ให้ความรู้สึกไซไฟสุดขั้ว ยิ่งไปกว่านั้น สายฝนอุกกาบาตขนาดมหึมาที่สว่างกระจ่าง เปล่งประกายราวกับเพชรเม็ดนับพันนับหมื่นประกอบเข้าด้วยกัน กำลังแผ่ขวางท้องนภาอยู่
“สวยจัง!”
เจียงชิงเหยียนกับซูชิงเฉียนเบียดเข้ามาที่หน้าต่าง แล้วพูดชื่นชมขึ้นพร้อมกัน
ภาพแบบนี้ บนดาวน้ำเงินเมื่อก่อนหาได้ยากยิ่ง
แต่ชมก็ชม
คิ้วของหลินฮุยกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ไม่เข้าท่า” เขาบ่นพึมพำ “ภูมิประเทศแบบนี้...มันไม่เหมือนที่เจ้าเทียนป้าบอกไว้เลยนี่นา”
ตามข่าวกรองที่เจ้าเทียนป้าให้มา แผนที่ที่สามคือทะเลสีดำไร้ขอบเขต เป็น “ดันเจี้ยนมหาสมุทร”
แต่ตอนนี้หินดำแข็งเป๊กอยู่ใต้เท้า อย่าว่าแต่ทะเล แม้แต่แอ่งน้ำสักแอ่งก็ยังไม่เห็น
ขณะที่ความคิดของหลินฮุยกำลังวิ่งวนอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนที่เย็นชาของระบบก็ดังขึ้นตรงเวลา