"มะ...มาม้า......"
วินาทีถัดมา คลื่นความรู้สึกจิตใจอันอ่อนแรงก็ดังแทรกเข้ามาในหูของหลินฮุย
"เฮ้ย!"
หลินฮุยถลึงตาโต จ้องมองไข่นกในหม้ออย่างตกใจไม่แน่ใจ
ดูเหมือนเห็นว่าไม่มีใครตอบสนอง ไข่นกกาลเวลาก็สั่นเบา ๆ "มาม้า......หิว......ขออีก......"
หลินฮุยชาทั้งตัว
เขารีบหันศีรษะไปตะโกนใส่ทิศรถบ้านเสียงหวีดหวิว "ยาเออร์เป่ยเต๋อ! มาดูเร็ว! นี่มันสถานการณ์อะไรของมันวะ?!"
"ฉับ......"
ยาเออร์เป่ยเต๋อ·หลิวเซอลาในชุดกระโปรงยาวผ้ากำมะหยี่ดำปรากฏตัวขึ้นข้างหลินฮุยจากอากาศ
"เจ้านาย เรียกข้ามาทำอะไรหรือคะ?"
หลินฮุยชี้ไปที่ไข่นกในหม้อแล้วพูดตรง ๆ ว่า "ของ ๆ นี่มันดื่มน้ำพุแห่งชีวิตของผมไป แล้วตอนนี้กำลังเรียกผมว่ามาม้าอยู่"
ได้ยินดังนั้น ยาเออร์เป่ยเต๋ออึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะปิดปากสีแดงด้วยมือ แล้วหัวเราะคิกคักดังเสียงกระดิ่งเงิน
จากนั้นนางยื่นนิ้วเรียวขาวสัมผัสเปลือกไข่เบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยท่าทีกำลังครุ่นคิด
"มันดูดซับน้ำพุแห่งชีวิตที่คุณให้ จนถือกำเนิดจิตสำนึกของชีวิต แล้วเอากลิ่นอายแรกที่ได้กลิ่น...เป็นมารดาของมัน มันเป็นเรื่องธรรมดานะคะ!"
หลินฮุยมุมปากกระตุก "ก็เถียงอย่างนั้นมันก็เรียกผมว่ามาม้าไม่ได้สิ!"
ยาเออร์เป่ยเต๋อฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า "น้ำพุแห่งชีวิตของเจ้านายนี่มหัศจรรย์จริง ๆ ถึงขั้นเร่งความเร็วการฟักของไข่นกกาลเวลาได้ ต้องรู้ไว้ว่านกกาลเวลาเป็นเผ่าพันธุ์ที่หายากและทรงพลังมากในหมู่สายพันธุ์แห่งท้องฟ้าดวงดาว การฟักตัวอ่อนต้องใช้เวลาเป็นหน่วย 'พันปี' ด้วยซ้ำ"