หากผู้กล่าววาจานี้เป็นคนอื่น เกรงว่าคงมีผู้หัวเราะเยาะไปนานแล้ว
แต่เมื่อบรรพชนใกล้จักรพรรดิเอ่ยปาก ผู้คนก็อดครุ่นคิดอย่างจริงจังไม่ได้
หรือวิถีที่บรรพชนฉางชิงหยั่งรู้ จะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้จริง ๆ?
เมื่อผู้คนสงบลงเล็กน้อย เฉินเฮ่าเทียนจึงหันกายกลับมา จ้องเฉินฉางชิงด้วยแววตาร้อนแรง
บนใบหน้าของเขาไม่เหลือความน่าเกรงขามของผู้แข็งแกร่งขั้นใกล้จักรพรรดิแม้แต่น้อย มีเพียงความกระตือรือร้นจนแทบรอไม่ไหว
“ฉางชิง ต่อจากนี้ทุกอย่างต้องฝากเจ้าแล้ว”
“เจ้าคิดจะทำเช่นไรก็ทำเถิด คนทั้งตระกูลไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืน”
กล่าวตามตรง ยอดฝีมือขั้นใกล้จักรพรรดิอย่างเขา ยามนี้กลับปรารถนาจะฟังเฉินฉางชิงบรรยายมรรคายิ่งกว่าผู้ใดในที่นี้
เขาเคยสัมผัสอานุภาพอันเหนือสวรรค์ของวิชามหัศจรรย์ด้วยตนเอง
หากเขาหยั่งรู้วิชามหัศจรรย์ได้สักวิชาหนึ่ง ด้วยฐานะขั้นใกล้จักรพรรดิ เขาจะต่อกรกับจักรพรรดิได้หรือไม่? กระทั่งประมุขสูงสุดแห่งเขตต้องห้ามเล่า?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของเฉินเฮ่าเทียนก็เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น
เฉินฉางชิงสบสายตาเร่าร้อนแทบแผดเผาของบรรพชน แล้วได้แต่ทอดถอนใจอย่างจนปัญญา บรรพชนช่างใจร้อนเสียจริง!
ทว่าเขายังคงพยักหน้า ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า “วิถีที่ข้าหยั่งรู้เรียกว่า วิชามหัศจรรย์...”
“การบรรยายมรรคาครั้งนี้มีเวลา 1 ชั่วยาม พวกเจ้าจะหยั่งรู้ได้มากน้อยเพียงใด ล้วนขึ้นอยู่กับวาสนาของแต่ละคน”
เสียงของเขาไม่ดังนัก ทว่ากลับประหนึ่งสายลมเย็นพัดผ่านยอดเขาจื่อหยางทั้งลูก ทุกถ้อยคำชัดเจนจนเข้าหูทุกคน