ไร้ใจใช้มือกระดูกขาวคีบธนบัตรของธนาคารแห่งสวรรค์และปฐพี เขาวางธนบัตรเอียงไว้ตรงหน้าแววตาขวา ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดดูแข็งทื่อราวกับศพ มีเพียงริมฝีปากที่เผยอออกเอ่ยถ้อยคำเย็นชา “ฉันจะทำตามคำสั่งของเจ้านายเพื่อหยุดนาย นายจะฆ่าฉันก็ได้ แต่เจ้านายไม่ยกโทษให้นายแน่”
“นายนี่น่ารำคาญจริง ๆ ทำไมนายถึงคิดว่าเจ้านายชอบนายมากกว่าฉันล่ะ?”
“ฉันอยู่ข้างกายเจ้านายนานกว่านาย”
“อยู่มานานไม่ได้แปลว่าจะเป็นที่โปรดปรานมากกว่าเสียหน่อย ใจคนยากแท้หยั่งถึง นายกินหัวใจมนุษย์ไปตั้งมากมาย ยังไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้อีกหรือ?” โยวโยวกวาดตามองธนบัตรเงินตราใต้พิภพในมือไร้ใจ ธนบัตรพวกนั้นเป็นของดี แต่สิ่งที่โยวโยวต้องการไม่ได้มีแค่ธนบัตร
เขาต้องการความรู้สึกเหมือนถูกโชคชะตากำหนดให้กินสิ่งที่ชอบ
ไร้ใจนึกถึงอวี้ลั่วขึ้นมา จึงไม่ได้โต้แย้งโยวโยว
สิ่งประหลาดแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกัน เว้นแต่จะมีการจัดฉากไว้ภายในดันเจี้ยน พวกมันไม่ชอบพูดคุยหรือทำความเข้าใจกัน โดยมากต่างฝ่ายต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกัน
แต่เพราะคำสั่งของซูชิงอวี๋ ไร้ใจจึงต้องช่วยเธอจับตาดูโยวโยว
โยวโยวเองก็ไม่อยากถูกไล่ออกไป เขาจึงใช้กำลังแก้ปัญหาโดยตรงไม่ได้
สิ่งประหลาดกลุ่มนี้ในบ้าน โยวโยวจำชื่อพวกมันไม่ได้สักตัว
เขาไม่เคยเห็นสิ่งประหลาดระดับต่ำอยู่ในสายตา
แต่เวลาซูชิงอวี๋ออกไปเคลียร์ดันเจี้ยนแล้วไม่พาโยวโยวไปด้วย เขากลับจำได้อย่างชัดเจนว่าเจ้านายพาสิ่งประหลาดตัวไหนไปบ้าง ยิ่งพาออกไปบ่อยเท่าไร เขาก็ยิ่งจับตามองมากขึ้นเท่านั้น
เพราะอย่างนี้ ในสายตาของโยวโยว ไร้ใจจึงเป็นสิ่งประหลาดในบ้านที่เขาเกลียดที่สุด