ดวงตาสีเขียวเข้มของงูเต็มไปด้วยความจริงใจ “อาหยุน ข้าบอกเจ้าทุกอย่างแล้ว”
ซูชิงอวี๋จ้องงู มันพูดแต่เรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเองเท่านั้น
“เชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว”
“ข้าสาบาน”
ซูชิงอวี๋ยิ้ม “เจ้าสาบานกับใคร? กับเทพหรือ?”
งูมีอารมณ์ขันประหลาด พอได้ยินซูชิงอวี๋ถามเช่นนั้น มันก็หัวเราะจนพลิกหงายท้อง
ซูชิงอวี๋คิดว่างูตัวนี้สติไม่ค่อยดี
หลังอาเบลตาย เอวาก็ร้องไห้ไม่หยุด น้ำตาสีฟ้าของนางหยดลงในลำธารและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสายน้ำ
นางงดงามและว่างเปล่าเหลือเกิน เรือนผมสีทองราวกับขนแกะสีทองที่เปียกชุ่ม ดวงตาสีฟ้าใสบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสายน้ำ
ยามนางร่ำไห้ ชวนให้ผู้คนปวดร้าวใจ
อาดัมปลอบประโลมภรรยาของตน
เขาตบแผ่นหลังเอวาเบา ๆ “เรายังมีลูกคนอื่นได้อีก”
เคนยืนอยู่ไกล ๆ มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เขาพูดกับซูชิงอวี๋ว่า “อาหยุน ถ้าฉันตาย พ่อกับแม่จะเสียใจแบบนี้ไหม?”
ซูชิงอวี๋ตอบเรียบ ๆ ว่า “ฉันจะเสียใจเพราะเธอ”
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่คำพูดจากใจจริง แต่เธอรู้ว่านี่คือสิ่งที่เคนอยากได้ยิน
เคนหันมามองเธออย่างประหลาดใจ ราวกับไม่คาดคิดว่าเธอจะพูดเช่นนี้
“เธอ...ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย”
“เมื่อก่อนฉันพูดว่าอะไร?”
“เมื่อก่อนเธอเอาแต่ยืนนิ่งอยู่ข้างฉัน ไม่พูดอะไรสักคำ”
ว่าง่ายราวกับตุ๊กตาที่ไร้วิญญาณ
แต่อาหยุนในตอนนี้ ในสายตาของเคนกลับมีชีวิตชีวาและเปี่ยมด้วยชีวิต
เขาพูดว่า “พวกเราไปตามหาลิลิธด้วยกันเถอะ นางจะสอนให้เรารู้วิธีเอาชีวิตรอดในความมืด”
ซูชิงอวี๋พยักหน้า “ได้สิ”
เคนกุมมือซูชิงอวี๋ไว้ แล้วกล่าวอย่างลึกซึ้งว่า “อาหยุน เธอเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของฉัน”
หนังสือในมือซูชิงอวี๋แผ่ความร้อนออกมาอีกครั้ง