「คุณงู…」
「เรียกฉันว่าเซมาเอลก็ได้」งูขาวตัวนั้นพยายามเลื้อยขึ้นมาตามข้อเท้าของซูชิงอวี๋เหมือนคราวก่อน แต่ครั้งนี้เธอก้มลงคว้าตัวมันแล้วยกขึ้นมา
งูตัวนี้ชอบมุดไปทั่วจริง ๆ
ชื่อของชาวต่างชาติเหล่านี้จำยาก ซูชิงอวี๋จึงเลือกเมินเสีย แล้วเรียกมันตามที่ตัวเองถนัดปาก
「เอ่อ… เจ้างูซีเรียล ที่คุณพูดว่าให้พาคุณออกไป หมายความว่ายังไงเหรอ? คุณออกจากดันเจี้ยนนี้ได้หรือ?」ตอนงูพูดคำว่าดันเจี้ยนออกมาตรง ๆ เธอก็ประหลาดใจมากแล้ว ตอนนี้มันยังบอกอีกว่าเธอพามันออกไปด้วยกันได้
「เซมาเอลต่างหาก」งูแก้คำเรียก พลางดิ้นขลุกขลักอยู่ในมือเธอ พยายามดิ้นให้หลุดลงไป
「ช่างเถอะ ฉันเรียกคุณว่างูเหมือนเดิมดีกว่า」
งูส่ายหางเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร ก่อนจะพูดว่า「ก่อนตอบคำถามของคุณ คุณต้องตอบคำถามของฉันก่อน」
「ถามมาสิ」อัญมณีที่ประดับอยู่บนตัวทำให้ซูชิงอวี๋อึดอัดไปหมด แต่เธอก็ทำตัวตามสบายไม่ได้
งูถามเธอว่า「ตั้งแต่เมื่อวาน คุณก็ทำตัวไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ฉันถามหน่อย คุณมาจากโลกภายนอกใช่ไหม?」
มันคงอยากถามว่าซูชิงอวี๋เป็นผู้เข้ารับการทดสอบหรือเปล่า
แต่ไม่รู้จักคำเฉพาะนี้
「ใช่สิ」ซูชิงอวี๋มองงูขาวตัวน้อยอย่างสนอกสนใจ โดยเฉพาะดวงตาสีเขียวเข้มคู่นั้น ราวกับผืนป่าทึบมืดที่สุด「หรือว่าคุณก็เป็นเหมือนกัน?」
งูได้คำตอบที่ต้องการ จึงพูดอย่างตื่นเต้นว่า「อา อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่เหมือนคุณหรอก คุณเรียกฉันว่าสิ่งประหลาดสยองก็ได้ แน่นอนว่าฉันเป็นประเภทที่ฉลาดกว่าพวกอื่น」งูหันไปมองไร้ใจ「ฉันคล้ายกับเขา」