“หิวจัง ทำไมถึงหิวขนาดนี้ เมื่อกี้ฉันเพิ่งกินอิ่มแล้วหลับไปไม่ใช่เหรอ?”
สวี่อี้ลืมตาขึ้น มองไปรอบ ๆ แล้วร่างก็พลันแข็งค้าง
เขาพบว่ารอบตัวเต็มไปด้วยศพและเลือดที่ใกล้แข็งตัว กลิ่นเน่าเหม็นชวนคลื่นไส้ปะปนกับกลิ่นคาวเลือดฟุ้งอยู่ในอากาศ
“นี่คือวันสิ้นโลกแล้วเหรอ?”
แค่หลับไปตื่นเดียว โลกทั้งใบก็เกิดหายนะขึ้นแล้ว?
เดิมทีสวี่อี้อยากอาเจียนแทบแย่ แต่ร่างกายกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ คล้ายกับชาไปหมดแล้ว
“ติ๊ง ระบบเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลกเปิดใช้งานสำเร็จ กำลังหลอมรวมวิญญาณ”
ทันทีที่เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว สวี่อี้ก็หมดสติไป
เมื่อฟื้นขึ้นมา เขาจึงเข้าใจว่าตัวเองข้ามมายังห้วงเวลาอีกแห่งหนึ่ง
ในห้วงเวลานี้ โลกทั้งใบเผชิญหายนะเมื่อ 7 วันก่อน และเข้าสู่ยุควันสิ้นโลก
ตอนที่หายนะทั่วโลกเกิดขึ้นเป็นเวลาราวหนึ่งทุ่มถึงสองทุ่มของคืนวันเสาร์ ขณะนั้นเขากำลังทำงานแลกทุนการศึกษาอยู่ที่โรงอาหารชั้นสองของมหาวิทยาลัย ช่วยทำความสะอาด พวกเขาหลบอยู่ในห้องครัวกับเพื่อนนักศึกษาหลายคนและคนงานโรงอาหาร จึงผ่านช่วงแรกของหายนะมาได้โดยไม่ถูกผู้ติดเชื้อกัดตาย
แต่เมื่ออาหารหมด ทุกคนก็จำต้องออกไปหาเสบียงด้วยกัน
โชคร้ายที่ยังออกจากโรงอาหารไม่ทันไร พวกเขาก็ถูกผู้ติดเชื้อที่โผล่มากะทันหันจู่โจม ทุกคนถูกกัดตายหมด
สวี่อี้ได้เกิดใหม่เพราะข้ามมาที่นี่ หากไม่เป็นเช่นนั้น ตอนนี้เขาคงเป็นแค่ศพอีกศพหนึ่ง
เมื่อมองศพที่เกลื่อนพื้น ลมหายใจของสวี่อี้ก็หนักขึ้นเล็กน้อย
นี่กลายเป็นโลกที่ผู้คนกินกันเองอย่างแท้จริงแล้ว!
ไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำ ไม่มีอาวุธ ไม่มีที่หลบภัย อยากมีชีวิตรอดต่อไปช่างยากเย็นเหลือเกิน!
โชคดีที่เขาได้ระบบมา!!
【ระบบเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลก】!
เขาสามารถเช็กอินได้ทุกที่ เมื่อเช็กอินสำเร็จก็จะได้รับรางวัลสารพัดอย่าง
ระบบบอกว่ารางวัลที่ได้รับเกี่ยวข้องโดยตรงกับสถานที่ที่ใช้เช็กอิน
นอกจากนี้ เขายังได้รับแต้มเอาชีวิตรอด ซึ่งใช้เพิ่มระดับสิ่งของของตัวเองได้
นั่นหมายความว่า เขาไม่เพียงมีชีวิตรอด แต่ยังใช้ชีวิตได้อย่างดีเยี่ยม เป็นคนที่อยู่สุขสบายที่สุดในวันสิ้นโลกได้อีกด้วย
จะมีใครอยู่ดีกว่าเขาได้อีก?
คิดมาถึงตรงนี้ สวี่อี้ก็อดลูบท้องที่แฟบลงไม่ได้
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือจัดการความหิวก่อน
“ระบบ เช็กอิน”
สวี่อี้ท่องในใจ
“ติ๊ง เช็กอินสำเร็จ ได้รับอาหาร 1 ชุด”
“แต้มเอาชีวิตรอด +2”
ทันทีที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ สวี่อี้ก็เห็นถาดอาหารปรากฏขึ้นตรงหน้า
เหมือนอาหารที่เคยตักจากโรงอาหารก่อนวันสิ้นโลก มีทั้งเนื้อและผัก ข้าวสวยหอมกรุ่นกับน้ำแกงเนื้อหนึ่งชาม
สวี่อี้ที่หิวจนไส้กิ่วรีบคว้ามา แล้วก้มลงกินข้าวคำหนึ่งทันที
เพราะเขาหิวมากจริง ๆ
สวี่อี้เดินไปกินไปจนถึงหน้าตู้ฆ่าเชื้อ หยิบตะเกียบมาหนึ่งคู่ แล้วรีบคุ้ยข้าวเข้าปาก
เป็นระยะ เขาได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากที่ไกล ๆ
เห็นได้ชัดว่ามีผู้รอดชีวิตถูกผู้ติดเชื้อพบเข้าและกัดตาย
ผู้ติดเชื้อในโลกนี้คล้ายซอมบี้ที่กลายเป็นศพเดินได้ แต่ก็แตกต่างจากซอมบี้อยู่บ้าง
อย่างแรก รูปร่างของผู้ติดเชื้อจะเสื่อมถอยลง คล้ายมนุษย์วานร
อย่างที่สอง ผู้ติดเชื้อกินเฉพาะหัวใจและสมองของมนุษย์ปกติ ส่วนอื่น ๆ พวกมันไม่กิน
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนที่ถูกผู้ติดเชื้อกัดหรือข่วนแล้วจะกลายเป็นผู้ติดเชื้อ มีเพียงประมาณ 20% เท่านั้นที่เปลี่ยนไป
ผู้ติดเชื้อมีจำนวนคิดเป็น 60% ของประชากรทั้งหมดก่อนเกิดหายนะ
ตอนนี้โลกภายนอกตกอยู่ในมือของผู้ติดเชื้อแล้ว ผู้รอดชีวิตทำได้เพียงกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอด
มีชีวิตอยู่ และใช้ชีวิตให้ดี นี่คือความปรารถนาขั้นพื้นฐานที่สุดของสวี่อี้ในตอนนี้
มีชีวิตอยู่ก่อน ถึงจะมีสิทธิ์ไล่ตามสิ่งอื่น
เขารีบกินอาหารในถาดจนหมด แม้แต่จานก็ยังเลียจนเกลี้ยง
เพราะร่างนี้หิวมากจริง ๆ
“ตอนนี้เช็กอินได้วันละครั้งเท่านั้น ฉันต้องใช้โอกาสให้คุ้ม จะเช็กอินสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้”
“แต่ตอนเริ่มต้นระบบให้โอกาสเช็กอินมา 3 ครั้ง ถือว่าใจป้ำไม่เบา”
สวี่อี้ลุกขึ้นมา สถานที่หนึ่งเช็กอินได้เพียงครั้งเดียว โถงโรงอาหารจึงเช็กอินซ้ำไม่ได้แล้ว
แต่ห้องครัวกับห้องเก็บของเป็นพื้นที่แยกจากกัน จึงยังเช็กอินได้
มุมขวาบนของสายตาสวี่อี้มีข้อความปรากฏขึ้น เขาจึงเหลือบมอง
【สวี่อี้】
【แต้มเอาชีวิตรอด】: 2
【จำนวนครั้งเช็กอินคงเหลือ】: 2 (1/10)
(หมายเหตุ: เมื่อเช็กอินครบ 10 ครั้ง จำนวนครั้งเช็กอินต่อวันจะเพิ่มขึ้น)
หลังอ่านจบ สวี่อี้ก็ถามขึ้นว่า “ระบบ แต้มเอาชีวิตรอดใช้เพิ่มพลังต่อสู้ของฉันได้ไหม?”
“ไม่ได้ แต้มเอาชีวิตรอดใช้เพิ่มระดับสิ่งของที่ใช้งานในโลกจริงได้เท่านั้น เช่น อาวุธ วัสดุ ยานพาหนะ ที่หลบภัย และสิ่งของอื่น ๆ”
สวี่อี้พยักหน้า ความสามารถในการเพิ่มระดับนี้เป็นประโยชน์ต่อการเอาชีวิตรอดของเขามาก
ด้านนอกมีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง
สวี่อี้เดินไปยังจุดที่ ‘ตัวเขา’ ล้มลงก่อนหน้านี้ มีข้าวของกระจัดกระจายอยู่ตรงนั้น
เขาหยิบมีดทำครัวบนพื้นขึ้นมา เตรียมใช้เป็นอาวุธชิ้นแรก
แน่นอน มีแค่มีดทำครัวเล่มเดียวไม่พอ
โชคดีที่เขาใช้แต้มเอาชีวิตรอดเพิ่มระดับมีดเล่มนี้ได้
เพียงคิดวูบเดียว ข้อความบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเหนือมีดทำครัว
【ใช้แต้มเอาชีวิตรอด 2 แต้ม เพื่อเพิ่มระดับมีดทำครัวเล่มนี้เป็นมีดสับเหล็กกล้าชั้นดี】
“เพิ่มระดับ”
สวี่อี้ไม่ลังเล กดเพิ่มระดับทันที
ไม่มีอาวุธแล้วเขารู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ ถึงไม่เคยใช้มีดสับสู้กับอะไร แต่แค่มีอาวุธอยู่ในมือก็ทำให้อุ่นใจขึ้นแล้ว
“ติ๊ง เพิ่มระดับสำเร็จ”
สวี่อี้พบว่ามีดทำครัวในมือเปลี่ยนเป็นมีดสับยาว 40 เซนติเมตรในพริบตา คมกริบอย่างยิ่ง
“เทคโนโลยีล้ำยุคของระบบนี่สุดยอดจริง ๆ ทำได้ด้วย!”
สวี่อี้สูดลมหายใจลึก ความมั่นใจเพิ่มขึ้นอีกมาก
ถ้ามีระบบแล้วยังเอาชีวิตรอดไม่ได้ ก็ไร้ประโยชน์เกินไปแล้ว
“อยู่ที่นี่นานไม่ได้ ถึงตอนนี้จะยังไม่มีผู้ติดเชื้อโผล่มา แต่ไม่ได้แปลว่าพวกมันจะไม่กลับมาอีก”
“ชั้น 4 เป็นศูนย์ออกกำลังกาย ไปเช็กอินที่นั่นก่อน บางทีอาจได้ของที่ช่วยเพิ่มสมรรถภาพร่างกายก็ได้”
“ไม่แน่ว่าชั้น 4 อาจมีผู้รอดชีวิตอยู่ด้วย ก่อนจะแข็งแกร่งพอ หาคนที่มีฝีมือมารวมกลุ่มกันไว้ดีกว่า”
ไม่นาน สวี่อี้ก็หยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวม
ศพไม่มีใครจัดการ กลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้จึงลอยคลุ้งไปทั่ว
ร่างนี้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้มา 7 วันแล้ว จึงเริ่มชินกับกลิ่นเหม็นเน่าไปบ้าง
แต่ถ้าสวมหน้ากาก กลิ่นก็จะเบาลงเล็กน้อย
สวี่อี้ก้าวอย่างระมัดระวัง มุ่งหน้าออกไปด้านนอก
ตลอด 7 วันที่ผ่านมา มนุษย์ได้สรุปลักษณะบางอย่างของผู้ติดเชื้อออกมาแล้ว
ผู้ติดเชื้อไวต่อกลิ่นคาวเลือดอย่างมาก แม้อยู่ห่างออกไปไกลก็ยังได้กลิ่น
ประสาทรับกลิ่นของผู้ติดเชื้ออยู่ในระดับปกติ การได้ยินก็พอ ๆ กับมนุษย์ แต่สายตาอ่อนลงมาก
แรงกัดของผู้ติดเชื้อแข็งแกร่งราวสัตว์ป่า พวกมันมีกรงเล็บคมกริบ สามารถฉีกร่างผู้รอดชีวิตได้อย่างง่ายดาย
นอกจากนี้ พละกำลังของพวกมันเพิ่มขึ้นมาก โชคดีที่ความเร็วไม่ได้เพิ่มขึ้น กลับลดลงไปส่วนหนึ่ง
พวกมันมีความอดทนต่ำ ไม่เหมาะกับการวิ่งระยะไกล แรงระเบิดก็อยู่ในระดับธรรมดา มีเพียงพละกำลังที่สูงมาก น่าจะเป็นสองเท่าของมนุษย์ทั่วไป บางตัวอาจมากกว่านั้นด้วยซ้ำ
มนุษย์ใช้ความเร็วที่เหนือกว่าเพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีของผู้ติดเชื้อได้
แต่ต้องเป็นกรณีที่ผู้ติดเชื้อมีจำนวนไม่มาก และไม่ได้ถูกล้อมไว้
ดังนั้นเมื่อมาถึงประตู สวี่อี้จึงยังไม่รีบร้อนออกไป
ผู้ติดเชื้อจะส่งเสียง “กึก ๆ ๆ” แผ่วเบาออกมา ใช้เสียงนี้ตรวจสอบได้ว่ามีผู้ติดเชื้ออยู่แถวนี้หรือไม่
สวี่อี้แนบตัวกับกำแพงข้างประตู ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหว