เช็กอินวันสิ้นโลกจนแกร่งเกินใคร

ตอนที่ 5 ฉันลงชื่อเข้าใช้ในวันสิ้นโลกจนแข็งแกร่งขึ้น

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“หอพักไฟดับแล้ว พาวเวอร์แบงก์พวกนี้ก็ไม่มีไฟด้วย ไม่งั้นยังพอชาร์จมือถือได้ จะได้ลองดูว่าติดต่อคุณป้าได้ไหม” หลิงเยว่พูดพลางยัดของที่หาได้ลงในเป้ใบเปล่า

สวี่อี้เปิดตู้เสื้อผ้า เตรียมหาเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่ได้

อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว เสื้อผ้าที่สวี่อี้สวมอยู่จึงดูบางไปหน่อย

ผู้หญิงบางคนชอบเอาเสื้อผ้าของแฟนกลับมาซักมือ สวี่อี้เลยอยากลองเสี่ยงดวงดู

พอได้ยินหลิงเยว่พูด สวี่อี้ก็ตอบว่า “มือถือฉันแบตหมดไปเมื่อสามวันก่อนแล้ว ทั้งอินเทอร์เน็ตทั้งสัญญาณก็ใช้ไม่ได้ ฉันลองเปิดวิทยุในมือถือดูแล้ว แต่ก็รับสัญญาณอะไรไม่ได้เลย”

“ฮ่า บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป! ฉันเจอทั้งลังเลย” สวี่อี้เห็นลังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ในตู้ สีหน้าก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ก่อนหน้านี้เขายังหงุดหงิดอยู่เลย ทั้งที่เห็นถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขนาดเล็กในถังขยะแท้ ๆ ทำไมถึงหาในหอพักไม่เจอแม้แต่ถ้วยเดียว

ที่แท้ก็เก็บไว้ในตู้

หลิงเยว่เองก็เปิดตู้เสื้อผ้า ค้นหาใหม่อีกครั้ง

แต่พอเปิดตู้ที่เหลืออีกสามใบ ก็ไม่พบอะไรเพิ่มเติม

แม้แต่เสื้อผ้าผู้ชายที่สวี่อี้หวังไว้ก็ยังหาไม่เจอ

หลิงเยว่เลือกเสื้อผ้าที่ขนาดพอดีกับตัวเองได้สองสามชุด ก่อนอุ้มไปทางห้องน้ำ

สวี่อี้เก็บข้าวของทั้งหมด แล้วเดินไปที่หน้าประตูห้องพัก

เขาได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก คล้ายมีอะไรบางอย่างถูกชนจนล้ม

สวี่อี้แนบหูฟังกับประตู ไม่นานก็ได้ยินเสียง “กึก ๆ ๆ”

เห็นได้ชัดว่ามีผู้ติดเชื้ออยู่ด้านนอกทางเดิน ฟังจากเสียงแล้วคงมีจำนวนไม่น้อย

ก่อนจะรู้สถานการณ์แน่ชัด สวี่อี้ไม่มีทางออกไปข้างนอกแน่

อยู่ในหอพักยังปลอดภัยกว่า แถมยังมีอาหารเหลืออยู่อีกไม่น้อย

ประทังชีวิตสามถึงห้าวันได้สบาย

เมื่อได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำ สวี่อี้ก็เปิดลิ้นชักอีกใบ ในนั้นมีกล่องที่ใส่นาฬิกาข้อมือผู้ชายเรือนหนึ่ง

คงเป็นของขวัญที่ผู้หญิงคนหนึ่งเตรียมไว้ให้แฟน แต่ยังไม่ทันได้มอบ

สวี่อี้พบว่านาฬิกามีฟังก์ชันหลายอย่าง จึงสวมไว้ที่ข้อมือแล้วเหลือบดูเวลา

16:38 น. เหลือเวลาอีกไม่มากก็จะมืดแล้ว

สวี่อี้กวาดตามองหอพักหญิงอย่างรวดเร็ว สีหน้าเผยความสงสัย

“ไม่รู้ว่าถ้าฉันลงชื่อเข้าใช้ในหอพักหญิง จะได้อะไรนะ?”

“ผู้หญิงสวย ๆ สักคน?”

“หรือของใช้ผู้หญิง?”

แน่นอนว่าสวี่อี้ไม่คิดจะเสียโอกาสลงชื่อเข้าใช้ไปกับที่นี่

โอกาสลงชื่อเข้าใช้สะสมไว้ได้ สวี่อี้ไม่อยากใช้มันในสถานที่อย่างหอพักหญิง

ตอนนี้สถานที่ที่เขาอยากไปลงชื่อเข้าใช้ที่สุดคือหน่วยตำรวจติดอาวุธ สนามยิงธนู โรงยิมมวย และห้องออกกำลังกาย พวกสถานที่ที่อาจช่วยเพิ่มพูนอาวุธและทักษะการต่อสู้ให้เขา

แต่ตอนนี้เขายังออกไปไม่ได้ ไม่รู้ว่าถนนในมหาวิทยาลัยถูกปิดกั้นหมดแล้วหรือยัง

อีกอย่าง เหมือนมหาวิทยาลัยจะมีชมรมยิงธนูอยู่ชมรมหนึ่ง สวี่อี้ไม่ค่อยรู้เรื่องนี้ เลยคิดว่าจะรอให้หลิงเยว่อาบน้ำเสร็จแล้วค่อยถามเธอ

ไม่แน่ว่าอาจมีชมรมศิลปะการต่อสู้อื่นอีก

พอคิดถึงตรงนี้ สวี่อี้ก็เริ่มมองเห็นแผนการขั้นต่อไป

เขาแกะซองบุหรี่ หยิบออกมาหนึ่งซอง ก่อนเดินไปที่ระเบียง

ปกติเขาไม่ค่อยสูบบุหรี่เอง ถ้าเพื่อนร่วมห้องยื่นให้ถึงจะสูบสักสองสามมวน

แต่ในโลกนี้ เจ้าของร่างเดิมไม่สูบบุหรี่

หลังจุดบุหรี่ สวี่อี้ก็พบว่าผู้ติดเชื้อด้านล่างแยกย้ายไปบางส่วนแล้ว

ผู้ติดเชื้อที่เหลือย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง หันหัวไปมา คล้ายกำลังดมกลิ่นอะไรบางอย่าง

สวี่อี้คิดว่าพวกมันคงกำลังดมกลิ่นเลือด

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เลือดไหลทุกเดือน

เพราะงั้น การมาหอพักหญิงครั้งนี้คงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ถ้ามีผู้หญิงที่รอดชีวิตอยู่ที่นี่เยอะ กลิ่นเลือดก็จะดึงดูดผู้ติดเชื้อให้มาล้อมที่นี่ไม่ขาดสาย

ถ้าผู้ติดเชื้อมีจำนวนมากขึ้น ต่อให้คิดจะหนีก็หนีไม่พ้น

เว้นแต่จะมีอะไรที่ช่วยกลบกลิ่นเลือดได้

ไม่อย่างนั้น ประจำเดือนของผู้หญิงก็อาจถึงตายได้จริง ๆ เพราะจะดึงดูดผู้ติดเชื้อจำนวนมหาศาลให้บุกเข้ามา

หลังสูบบุหรี่ไปสองสามมวน หลิงเยว่ก็อาบน้ำเสร็จและออกมา

ที่ระเบียงมีกระจกเต็มตัวบานหนึ่ง หลิงเยว่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมไปพลาง มองตัวเองในกระจกไปพลาง

หลังอาบน้ำ เธอดูสดชื่นขึ้นมาก แต่สภาพผิวกลับแย่สุด ๆ

ตอนอาบน้ำเธอเพิ่งสังเกตว่าตัวเองผอมลงมาก หลายจุดดูเล็กลงไปหมด

“รู้ไหมว่ามหาวิทยาลัยเรามีชมรมยิงธนู?” สวี่อี้ไม่ได้หันกลับมา แค่เคาะขี้บุหรี่จากมวนในมือ

“รู้สิ ฉันเป็นรองประธานชมรมยิงธนู เสียดายที่ธนูของฉันอยู่ที่ชมรมหมดเลย” หลิงเยว่สะบัดผมยาว ก่อนใช้ผ้าขนหนูเช็ดต่อ

สวี่อี้ประหลาดใจมาก ไม่คิดเลยว่าหลิงเยว่จะเป็นรองประธานชมรมยิงธนู

แถมเจ้าของร่างเดิมของเขายังไม่รู้เรื่องนี้อีกเหรอ?

หลิงเยว่เป็นดาวเด่นประจำมหาวิทยาลัย เรื่องที่เธอเป็นรองประธานชมรมยิงธนูน่าจะรู้กันทั่วแล้วไม่ใช่หรือไง!

“จริง ๆ ฉันเพิ่งเข้าชมรมได้ครึ่งเดือน ยังแทบไม่ได้จับธนูเลย” หลิงเยว่พูดต่อเอง

“ชมรมยิงธนูอยู่ไกลจากที่นี่ไหม นอกจากชมรมยิงธนูแล้ว มหาวิทยาลัยเรายังมีชมรมศิลปะการต่อสู้อื่นอีกหรือเปล่า?” เจ้าของร่างเดิมของสวี่อี้เป็นพวกคลั่งอนิเมะ สนใจแต่ตัวละครสองมิติ เรื่องเข้าชมรมมหาวิทยาลัยอะไรพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเขา จึงรู้น้อยมาก

“มีสิ อยู่แถวสนามกีฬา แต่ก็ไกลจากที่นี่พอสมควร”

“นาย...คิดจะไปเอาธนูเหรอ?” หลิงเยว่คิดว่าจู่ ๆ สวี่อี้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา คงอยากไปเอาธนูมาใช้เป็นอาวุธ

ธนูเป็นอาวุธที่ดีจริง ๆ ไม่เพียงโจมตีจากระยะไกลได้ แต่ยังไม่ส่งเสียงดังมากด้วย

“ใช่ โจมตีจากระยะไกลเสี่ยงน้อยกว่าสู้ประชิดตัวอยู่บ้าง ความเร็วกับปฏิกิริยาของผู้ติดเชื้อพวกนี้ช้ากว่าพวกเราเยอะ” สวี่อี้ย่อมไม่เปิดเผยว่าตัวเองมีระบบ

อีกอย่าง ธนูก็มีข้อดีหลายอย่างจริง ๆ

อย่างไอ้หมอนักหน้าไม้ในเรื่องเดอะวอล์กกิงเดดนั่นไง เท่ชะมัด!

“ชมรมเราเป็นชมรมธนูแบบดั้งเดิม ประธานมีธนูแรงสูงสั่งทำอยู่คันหนึ่ง เอาไว้ล่าผู้ติดเชื้อคงได้ผลดีมาก” หลิงเยว่ถูกสวี่อี้พูดจนคล้อยตาม และยิ่งเสียดายที่ไม่ได้เอาธนูใส่ท้ายรถมาด้วย

ไม่อย่างนั้นตอนนี้เธอก็คงได้ใช้มันแล้ว

“ตกลง พรุ่งนี้ลองดูว่าจะขับรถไปแถวสนามกีฬาได้ไหม” พูดจบสวี่อี้ก็สะบัดก้นบุหรี่ทิ้ง

ในสนามกีฬามีชมรมศิลปะการต่อสู้และชมรมกีฬามากมาย ถ้าไปลงชื่อเข้าใช้ทุกแห่ง เขาคงได้ประโยชน์ไม่น้อยแน่

กลับเข้าไปในห้อง สวี่อี้ก็ปีนขึ้นเตียงแล้วเตรียมนอนทันที

พอเห็นสวี่อี้ขึ้นไปนอน หลิงเยว่ก็ถอนหายใจโล่งอก

ก่อนหน้านี้เธอยังคิดอยู่เลยว่าสวี่อี้อาจจะเรียกร้องให้เธอทำอะไรบางอย่าง

หลังเช็ดผมจนแห้ง หลิงเยว่ก็เข้าไปหยิบของกินออกมาที่ระเบียง รีบกินให้มากหน่อยก่อนฟ้ามืด จะได้ขึ้นเตียงนอนได้ในอีกสักพัก

ไม่มีไฟฟ้า กลางคืนก็ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย แค่จะปีนขึ้นเตียงยังลำบาก

ถ้าเธอคลำผิด แล้วปีนขึ้นเตียงที่สวี่อี้นอนอยู่จะทำยังไง?

เธอยังต่อต้านเรื่องแบบนั้นอยู่มาก

เว้นแต่ทั้งสองฝ่ายจะรักกันจริง ๆ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป