“หอพักไฟดับแล้ว พาวเวอร์แบงก์พวกนี้ก็ไม่มีไฟด้วย ไม่งั้นยังพอชาร์จมือถือได้ จะได้ลองดูว่าติดต่อคุณป้าได้ไหม” หลิงเยว่พูดพลางยัดของที่หาได้ลงในเป้ใบเปล่า
สวี่อี้เปิดตู้เสื้อผ้า เตรียมหาเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่ได้
อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว เสื้อผ้าที่สวี่อี้สวมอยู่จึงดูบางไปหน่อย
ผู้หญิงบางคนชอบเอาเสื้อผ้าของแฟนกลับมาซักมือ สวี่อี้เลยอยากลองเสี่ยงดวงดู
พอได้ยินหลิงเยว่พูด สวี่อี้ก็ตอบว่า “มือถือฉันแบตหมดไปเมื่อสามวันก่อนแล้ว ทั้งอินเทอร์เน็ตทั้งสัญญาณก็ใช้ไม่ได้ ฉันลองเปิดวิทยุในมือถือดูแล้ว แต่ก็รับสัญญาณอะไรไม่ได้เลย”
“ฮ่า บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป! ฉันเจอทั้งลังเลย” สวี่อี้เห็นลังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ในตู้ สีหน้าก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ก่อนหน้านี้เขายังหงุดหงิดอยู่เลย ทั้งที่เห็นถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขนาดเล็กในถังขยะแท้ ๆ ทำไมถึงหาในหอพักไม่เจอแม้แต่ถ้วยเดียว
ที่แท้ก็เก็บไว้ในตู้
หลิงเยว่เองก็เปิดตู้เสื้อผ้า ค้นหาใหม่อีกครั้ง
แต่พอเปิดตู้ที่เหลืออีกสามใบ ก็ไม่พบอะไรเพิ่มเติม
แม้แต่เสื้อผ้าผู้ชายที่สวี่อี้หวังไว้ก็ยังหาไม่เจอ
หลิงเยว่เลือกเสื้อผ้าที่ขนาดพอดีกับตัวเองได้สองสามชุด ก่อนอุ้มไปทางห้องน้ำ
สวี่อี้เก็บข้าวของทั้งหมด แล้วเดินไปที่หน้าประตูห้องพัก
เขาได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก คล้ายมีอะไรบางอย่างถูกชนจนล้ม
สวี่อี้แนบหูฟังกับประตู ไม่นานก็ได้ยินเสียง “กึก ๆ ๆ”
เห็นได้ชัดว่ามีผู้ติดเชื้ออยู่ด้านนอกทางเดิน ฟังจากเสียงแล้วคงมีจำนวนไม่น้อย
ก่อนจะรู้สถานการณ์แน่ชัด สวี่อี้ไม่มีทางออกไปข้างนอกแน่
อยู่ในหอพักยังปลอดภัยกว่า แถมยังมีอาหารเหลืออยู่อีกไม่น้อย
ประทังชีวิตสามถึงห้าวันได้สบาย
เมื่อได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำ สวี่อี้ก็เปิดลิ้นชักอีกใบ ในนั้นมีกล่องที่ใส่นาฬิกาข้อมือผู้ชายเรือนหนึ่ง
คงเป็นของขวัญที่ผู้หญิงคนหนึ่งเตรียมไว้ให้แฟน แต่ยังไม่ทันได้มอบ
สวี่อี้พบว่านาฬิกามีฟังก์ชันหลายอย่าง จึงสวมไว้ที่ข้อมือแล้วเหลือบดูเวลา
16:38 น. เหลือเวลาอีกไม่มากก็จะมืดแล้ว
สวี่อี้กวาดตามองหอพักหญิงอย่างรวดเร็ว สีหน้าเผยความสงสัย
“ไม่รู้ว่าถ้าฉันลงชื่อเข้าใช้ในหอพักหญิง จะได้อะไรนะ?”
“ผู้หญิงสวย ๆ สักคน?”
“หรือของใช้ผู้หญิง?”
แน่นอนว่าสวี่อี้ไม่คิดจะเสียโอกาสลงชื่อเข้าใช้ไปกับที่นี่
โอกาสลงชื่อเข้าใช้สะสมไว้ได้ สวี่อี้ไม่อยากใช้มันในสถานที่อย่างหอพักหญิง
ตอนนี้สถานที่ที่เขาอยากไปลงชื่อเข้าใช้ที่สุดคือหน่วยตำรวจติดอาวุธ สนามยิงธนู โรงยิมมวย และห้องออกกำลังกาย พวกสถานที่ที่อาจช่วยเพิ่มพูนอาวุธและทักษะการต่อสู้ให้เขา
แต่ตอนนี้เขายังออกไปไม่ได้ ไม่รู้ว่าถนนในมหาวิทยาลัยถูกปิดกั้นหมดแล้วหรือยัง
อีกอย่าง เหมือนมหาวิทยาลัยจะมีชมรมยิงธนูอยู่ชมรมหนึ่ง สวี่อี้ไม่ค่อยรู้เรื่องนี้ เลยคิดว่าจะรอให้หลิงเยว่อาบน้ำเสร็จแล้วค่อยถามเธอ
ไม่แน่ว่าอาจมีชมรมศิลปะการต่อสู้อื่นอีก
พอคิดถึงตรงนี้ สวี่อี้ก็เริ่มมองเห็นแผนการขั้นต่อไป
เขาแกะซองบุหรี่ หยิบออกมาหนึ่งซอง ก่อนเดินไปที่ระเบียง
ปกติเขาไม่ค่อยสูบบุหรี่เอง ถ้าเพื่อนร่วมห้องยื่นให้ถึงจะสูบสักสองสามมวน
แต่ในโลกนี้ เจ้าของร่างเดิมไม่สูบบุหรี่
หลังจุดบุหรี่ สวี่อี้ก็พบว่าผู้ติดเชื้อด้านล่างแยกย้ายไปบางส่วนแล้ว
ผู้ติดเชื้อที่เหลือย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง หันหัวไปมา คล้ายกำลังดมกลิ่นอะไรบางอย่าง
สวี่อี้คิดว่าพวกมันคงกำลังดมกลิ่นเลือด
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เลือดไหลทุกเดือน
เพราะงั้น การมาหอพักหญิงครั้งนี้คงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
ถ้ามีผู้หญิงที่รอดชีวิตอยู่ที่นี่เยอะ กลิ่นเลือดก็จะดึงดูดผู้ติดเชื้อให้มาล้อมที่นี่ไม่ขาดสาย
ถ้าผู้ติดเชื้อมีจำนวนมากขึ้น ต่อให้คิดจะหนีก็หนีไม่พ้น
เว้นแต่จะมีอะไรที่ช่วยกลบกลิ่นเลือดได้
ไม่อย่างนั้น ประจำเดือนของผู้หญิงก็อาจถึงตายได้จริง ๆ เพราะจะดึงดูดผู้ติดเชื้อจำนวนมหาศาลให้บุกเข้ามา
หลังสูบบุหรี่ไปสองสามมวน หลิงเยว่ก็อาบน้ำเสร็จและออกมา
ที่ระเบียงมีกระจกเต็มตัวบานหนึ่ง หลิงเยว่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมไปพลาง มองตัวเองในกระจกไปพลาง
หลังอาบน้ำ เธอดูสดชื่นขึ้นมาก แต่สภาพผิวกลับแย่สุด ๆ
ตอนอาบน้ำเธอเพิ่งสังเกตว่าตัวเองผอมลงมาก หลายจุดดูเล็กลงไปหมด
“รู้ไหมว่ามหาวิทยาลัยเรามีชมรมยิงธนู?” สวี่อี้ไม่ได้หันกลับมา แค่เคาะขี้บุหรี่จากมวนในมือ
“รู้สิ ฉันเป็นรองประธานชมรมยิงธนู เสียดายที่ธนูของฉันอยู่ที่ชมรมหมดเลย” หลิงเยว่สะบัดผมยาว ก่อนใช้ผ้าขนหนูเช็ดต่อ
สวี่อี้ประหลาดใจมาก ไม่คิดเลยว่าหลิงเยว่จะเป็นรองประธานชมรมยิงธนู
แถมเจ้าของร่างเดิมของเขายังไม่รู้เรื่องนี้อีกเหรอ?
หลิงเยว่เป็นดาวเด่นประจำมหาวิทยาลัย เรื่องที่เธอเป็นรองประธานชมรมยิงธนูน่าจะรู้กันทั่วแล้วไม่ใช่หรือไง!
“จริง ๆ ฉันเพิ่งเข้าชมรมได้ครึ่งเดือน ยังแทบไม่ได้จับธนูเลย” หลิงเยว่พูดต่อเอง
“ชมรมยิงธนูอยู่ไกลจากที่นี่ไหม นอกจากชมรมยิงธนูแล้ว มหาวิทยาลัยเรายังมีชมรมศิลปะการต่อสู้อื่นอีกหรือเปล่า?” เจ้าของร่างเดิมของสวี่อี้เป็นพวกคลั่งอนิเมะ สนใจแต่ตัวละครสองมิติ เรื่องเข้าชมรมมหาวิทยาลัยอะไรพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเขา จึงรู้น้อยมาก
“มีสิ อยู่แถวสนามกีฬา แต่ก็ไกลจากที่นี่พอสมควร”
“นาย...คิดจะไปเอาธนูเหรอ?” หลิงเยว่คิดว่าจู่ ๆ สวี่อี้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา คงอยากไปเอาธนูมาใช้เป็นอาวุธ
ธนูเป็นอาวุธที่ดีจริง ๆ ไม่เพียงโจมตีจากระยะไกลได้ แต่ยังไม่ส่งเสียงดังมากด้วย
“ใช่ โจมตีจากระยะไกลเสี่ยงน้อยกว่าสู้ประชิดตัวอยู่บ้าง ความเร็วกับปฏิกิริยาของผู้ติดเชื้อพวกนี้ช้ากว่าพวกเราเยอะ” สวี่อี้ย่อมไม่เปิดเผยว่าตัวเองมีระบบ
อีกอย่าง ธนูก็มีข้อดีหลายอย่างจริง ๆ
อย่างไอ้หมอนักหน้าไม้ในเรื่องเดอะวอล์กกิงเดดนั่นไง เท่ชะมัด!
“ชมรมเราเป็นชมรมธนูแบบดั้งเดิม ประธานมีธนูแรงสูงสั่งทำอยู่คันหนึ่ง เอาไว้ล่าผู้ติดเชื้อคงได้ผลดีมาก” หลิงเยว่ถูกสวี่อี้พูดจนคล้อยตาม และยิ่งเสียดายที่ไม่ได้เอาธนูใส่ท้ายรถมาด้วย
ไม่อย่างนั้นตอนนี้เธอก็คงได้ใช้มันแล้ว
“ตกลง พรุ่งนี้ลองดูว่าจะขับรถไปแถวสนามกีฬาได้ไหม” พูดจบสวี่อี้ก็สะบัดก้นบุหรี่ทิ้ง
ในสนามกีฬามีชมรมศิลปะการต่อสู้และชมรมกีฬามากมาย ถ้าไปลงชื่อเข้าใช้ทุกแห่ง เขาคงได้ประโยชน์ไม่น้อยแน่
กลับเข้าไปในห้อง สวี่อี้ก็ปีนขึ้นเตียงแล้วเตรียมนอนทันที
พอเห็นสวี่อี้ขึ้นไปนอน หลิงเยว่ก็ถอนหายใจโล่งอก
ก่อนหน้านี้เธอยังคิดอยู่เลยว่าสวี่อี้อาจจะเรียกร้องให้เธอทำอะไรบางอย่าง
หลังเช็ดผมจนแห้ง หลิงเยว่ก็เข้าไปหยิบของกินออกมาที่ระเบียง รีบกินให้มากหน่อยก่อนฟ้ามืด จะได้ขึ้นเตียงนอนได้ในอีกสักพัก
ไม่มีไฟฟ้า กลางคืนก็ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย แค่จะปีนขึ้นเตียงยังลำบาก
ถ้าเธอคลำผิด แล้วปีนขึ้นเตียงที่สวี่อี้นอนอยู่จะทำยังไง?
เธอยังต่อต้านเรื่องแบบนั้นอยู่มาก
เว้นแต่ทั้งสองฝ่ายจะรักกันจริง ๆ