ข้อความในแชตกลุ่มของฉีเยวี่ยเพิ่งส่งออกไป เธอก็ไม่คิดเลยว่าข้อความส่วนตัวจากเจียงเย่จะเด้งขึ้นมาเสียก่อน
เจียงเย่: ทำไมไม่รับล่ะ?
ฉีเยวี่ย: ฉันไม่คิดว่าเราสนิทกันถึงขั้นรับเสบียงเอาชีวิตรอดจากกันได้ตามใจชอบนะ
เจียงเย่: ในที่แบบนี้ ยิ่งไม่สนิทกันก็ยิ่งควรรับไว้ไม่ใช่เหรอ?
ฟังดูมีเหตุผลชะมัด...
ฉีเยวี่ยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนพิมพ์ตอบ: ก็จริง แต่ของกระจุกกระจิกแค่นี้ฉันไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก ส่งของมีค่าทั้งหมดของนายมาให้ดูหน่อยสิ จะได้รู้ว่ามีน้ำยาแค่ไหน
เจียงเย่ส่ง [ปืนพลังวิญญาณ (ระดับม่วง) ×1] [กระถางต้นไม้ภูมิปัญญา (ระดับฟ้า) ×1] [บัตรขยายห้อง ×2] มาให้คุณ...
เมื่อเห็นสิ่งของกองโตที่อีกฝ่ายส่งมา
ฉีเยวี่ยก็พลันรู้สึกว่าโลกใบนี้บิดเบี้ยวจนกลายเป็นสิ่งที่เธอไม่รู้จักไปแล้ว
เธอกล้าขอ ส่วนหมอนี่ก็กล้าให้จริง ๆ งั้นเหรอ?
ปืนระดับม่วง อาวุธระดับนี้ ต่อให้มีทรัพย์สินอย่างเธอ ก็ยากจะห้ามใจไม่ให้คิดชั่วเมื่อได้เห็น...
ในเกมพิศวงที่ไม่รู้ว่าอนาคตของทั้งคู่จะเป็นมิตรหรือศัตรูกัน กลับเปิดเผยไพ่ตายกับวิธีโจมตีของตัวเองให้เห็นก่อนอย่างนั้นเหรอ?
เพื่อกระชับความสัมพันธ์ หรือมีจุดประสงค์อื่น?
เสบียงที่ส่งทางจดหมาย หากไม่รับภายใน 6 ชั่วโมงจะถูกลบทิ้งโดยอัตโนมัติ ไม่ได้ส่งคืน
ฉีเยวี่ยกดรับ
แต่ผ่านไป 1 นาที 2 นาที จนกระทั่งครึ่งชั่วโมง อีกฝ่ายก็ยังไม่ถามอะไรสักคำ???
ฉีเยวี่ยเปิดหน้าต่างข้อความส่วนตัวแล้วพิมพ์: เจียงเย่ นายกล้าจริง ๆ นะ ไม่กลัวว่าฉันจะหอบของหนี ปล่อยให้นายเสียทั้งคนทั้งทรัพย์หรือไง?
เจียงเย่: ตอนนี้เสียไปแค่อย่างเดียว จะเรียกว่าเสียทั้งคนทั้งทรัพย์ได้ยังไง?