“จับ!”
หลังจากลังเลอยู่ในใจไม่ถึงสองสามวินาที สวี่หลินก็ตัดสินใจเด็ดขาด
ถ้าไม่เจอก็แล้วไป แต่เมื่อเจอแล้วก็ต้องจับ
หากปล่อยให้หมอนี่หนีไปได้ แล้วเอาเงินกับของที่ขโมยมาทิ้งเสีย พอจับได้ก็จะไม่มีหลักฐานเหลือ แบบนั้นก็เปล่าประโยชน์
ถ้าจะจับ ก็ต้องจับกันตรงนั้น ให้ได้ทั้งตัวคนทั้งของกลาง
คิดได้ดังนั้น เขาจึงจ้องอีกฝ่ายแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไป
โจรขาประจำที่ชื่อเจียงหงฮ่าวดูเหมือนจะสังเกตเห็นเขาแล้วเช่นกัน แววตาฉายความระแวดระวังเล็กน้อย ยืนอยู่ตรงทางแยกที่มีสัญญาณไฟจราจร สีหน้าดูตึงเครียด
ทั้งสองอยู่ห่างกันราวห้าหกเมตร จู่ ๆ สวี่หลินก็ยื่นมือชี้ไปยังหญิงสาวที่ขี่รถไฟฟ้าอยู่ แล้วตะโกนเสียงดังว่า “หมวกกันน็อก หมวกกันน็อก”
ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น สีหน้าของโจรขาประจำก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาอดบ่นในใจไม่ได้ว่า ตัวเองสมองมีปัญหาหรือไง?
นี่มันตำรวจจราจร หน้าที่ของพวกเขาคือดูแลการจราจร ไม่ได้ดูแลคดีลักทรัพย์
ส่วนหญิงสาวที่อยู่ข้างเขาก็ไม่ได้สวมหมวกกันน็อกจริง ๆ พอได้ยินตำรวจจราจรเตือน สีหน้าก็หม่นลง รีบพูดว่า “คุณตำรวจคะ เมื่อเช้าฉันรีบออกจากบ้าน เลยลืมเอาหมวกกันน็อกมาค่ะ คุณดูสิ...”
“เฮ้อ! น้องสาว ไม่ว่ายังไงก็ต้องปฏิบัติตามกฎจราจรนะ ไม่ใช่แค่เพื่อควบคุมพวกคุณ แต่ก็เพื่อความปลอดภัยของพวกคุณเองด้วย หมวกกันน็อกสำคัญมาก เวลาขี่รถต้องสวมให้เรียบร้อย”
เจียงหงฮ่าวเผยรอยยิ้มซื่อ ๆ แล้วเอ่ยเตือนหญิงสาวอย่างหวังดี
ตอนนี้เขาหายจากอาการตึงเครียดเมื่อครู่ไปหมดแล้ว ถึงกับไม่รีบร้อนจะไปเสียด้วยซ้ำ
อย่างไรเสียหญิงสาวคนนี้ก็ดูสะดุดตา ผิวขาว หน้าตาสวย แถมขายาว เขาอยากรู้ว่าตำรวจจราจรหนุ่มจะจัดการอย่างไร
ระหว่างพูดคุยกัน สวี่หลินก็เดินมาถึงตรงหน้าทั้งสองแล้ว
เขายิ้มมองเจียงหงฮ่าว ก่อนเอ่ยว่า “ตอนนี้ยอมดี ๆ แล้วนั่งยองลงได้แล้ว”
เจียงหงฮ่าวที่กำลังตั้งใจดูเรื่องสนุกถึงกับชะงัก รูม่านตาหดเล็กลงทันที ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ แล้วพูดว่า “คุณตำรวจจราจรพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ ผมฟังไม่เข้าใจเลย”
สวี่หลินยิ้มแล้วเรียกชื่อ “เจียงหงฮ่าว!”
“ฉิบหาย!”
พอได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อของตัวเองตรง ๆ สีหน้าของเจียงหงฮ่าวก็ซีดเผือด เขาร้องตกใจแล้วถอยหลัง แต่ดันสะดุดขอบทางจนล้มก้นกระแทกพื้น
เขาหันตัวคิดจะลุกขึ้นหนี ทว่าจังหวะนั้นเอง เท้าข้างหนึ่งก็เตะเข้าที่หลังช่วงเอวอย่างแรง ส่งเขากลิ้งกลับไปล้มกับพื้นอีกครั้ง
จากนั้นสวี่หลินก็เข้าไปหา แล้วบิดแขนทั้งสองข้างของเขาไพล่หลังอย่างรวดเร็ว
ผู้คนที่กำลังจะข้ามถนนอยู่โดยรอบต่างพากันตะลึง รวมถึงหญิงสาวที่ขี่รถไฟฟ้าคันเล็กอยู่ด้วย เธอยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
หญิงสาวมึนงงไปหมด
เมื่อกี้ไม่ได้บอกให้เธอสวมหมวกกันน็อกหรอกหรือ แล้วทำไมสองคนนี้ถึงลงไม้ลงมือกันก่อนล่ะ?
เจ้ากั๋วตงซึ่งกำลังอำนวยการจราจรเห็นเหตุการณ์ทางนั้น จึงรีบเดินเร็ว ๆ เข้าไปทันที
ไม่นานเขาก็มาถึงริมถนน พอเห็นสวี่หลินกดคนคนหนึ่งไว้กับพื้น ก็รีบก้าวเข้าไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วถามว่า “สวี่น้อย หมอนี่ใช้กำลังต่อต้านการปฏิบัติหน้าที่หรือ?”
สวี่หลินชะงักไปเมื่อได้ยินคำถาม ก่อนเงยหน้าตอบว่า “ไม่ใช่ครับ หัวหน้าเจ้า หมอนี่เป็นโจรขาประจำ ผมเห็นว่ามีของกลางอยู่กับตัวไม่น้อย ก็เลยจับไว้เลยครับ”
พูดจบเขาก็คว้าตัวอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น แล้วพูดเสียงเย็นว่า “เอาของออกมาให้หมด”
เจียงหงฮ่าวทำหน้าราวกับไม่อยากเชื่อ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังตั้งตัวไม่ทัน
หมอนี่รู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นโจรขาประจำ?
เดี๋ยวก่อน! อีกฝ่ายยังรู้ชื่อเขาด้วย แถมรู้ด้วยว่ามีของกลางซ่อนอยู่กับตัว
ฉิบหาย! นี่มันเทพเซียนหรือไง?
“ผม...”
เขาทำท่าจะพูด แต่พอเห็นแววตาอำมหิตของสวี่หลิน ก็หมดเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที
เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อผ้า หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแปดเครื่อง กระเป๋าสตางค์สี่ใบ และสร้อยทองสามเส้น...
พอเห็นของกลางตรงหน้า เสียงอุทานก็ดังขึ้นจากฝูงชนที่มุงดูอยู่ทันที
เป็นโจรขาประจำจริง ๆ ดูของที่กองอยู่บนพื้นสิ ฝีมือไม่ธรรมดาเลย
มุมปากของเจ้ากั๋วตงกระตุก เปลือกตาก็กระตุกแรงอยู่สองครั้ง
วันแรกที่มาทำงาน ฉันให้คุณมาช่วยจัดระเบียบการจราจร แต่คุณเพิ่งมาถึงก็จับโจรขาประจำได้แล้วหรือ?
ตกลงคุณเป็นตำรวจจราจรหรือตำรวจนครบาลสืบสวนกันแน่?
เขาส่ายหน้า แต่ในเมื่อจับคนได้แล้ว ย่อมปล่อยไปไม่ได้แน่นอน
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที แล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
“ฮัลโหล เหลาหวง ฉันเจ้ากั๋วตงนะ”
“เหล่าเจ้า ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเช้า ไม่ใช่เวลาที่คุณยุ่งที่สุดหรอกหรือ? มีธุระอะไรถึงโทรหาฉัน?” ปลายสาย ชายวัยกลางคนผิวขาวผ่องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ
เขาชื่อสวี่ชิงชาน เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเจ้ากั๋วตง
ตอนนี้เจ้ากั๋วตงเป็นหัวหน้ากองจราจร ส่วนเขาเป็นผู้กำกับสถานีตำรวจถนนหลงฮวา เขตต้าเฉียว
“อะไรนะ? ตำรวจจราจรฝึกงานของพวกคุณเจอโจรขาประจำ แถมยังจับได้ด้วยหรือ?”
สวี่ชิงชานรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
พวกโจรขาประจำฉลาดราวกับลิง ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่ในหน่วยปราบปรามโจรล้วงกระเป๋าก็ยังจับพวกนั้นได้ไม่ง่าย ไม่นึกเลยว่าจะถูกตำรวจจราจรจับได้
“ได้! ฉันจะส่งคนไปเดี๋ยวนี้”
หลังวางสาย สวี่ชิงชานก็สั่งตำรวจสองนายให้ออกเดินทางทันที ไม่นานพวกเขาก็มาถึงทางแยกถนนหลงฮวา
สวี่หลินกับเจ้ากั๋วตงส่งตัวโจรขาประจำให้ตำรวจทั้งสอง พร้อมมอบของกลางให้ด้วยเช่นกัน เมื่อรถตำรวจออกไป ฝูงชนที่มุงดูอยู่ก็สลายตัว บริเวณนั้นกลับมาเป็นระเบียบดังเดิม
เจ้ากั๋วตงมองสวี่หลิน แล้วอดยกนิ้วโป้งให้ไม่ได้ “คุณนี่เก่งจริง ๆ”
เดิมทีเขาตั้งใจจะบอกให้เจ้าหนุ่มนี่เลิกก่อเรื่องแปลก ๆ แล้วทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก่อน แต่พอนึกถึงสถานะของตัวเอง คำพูดที่จ่ออยู่ตรงปากกลับเอ่ยไม่ออก
พวกเขาเป็นตำรวจจราจร แต่ก็เป็นตำรวจเหมือนกัน เมื่อเจอคนร้าย ย่อมต้องลงมือ
ต่อให้เป็นประชาชนที่มีน้ำใจก็คงทำแบบเดียวกัน
ผดุงความยุติธรรม ปราบปรามอาชญากรรม เป็นหน้าที่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“เอาละ ทำหน้าที่ต่อ”
เจ้ากั๋วตงพูดพลางหันหลังเดินไปทางทางม้าลาย เตรียมกลับไปอำนวยการจราจรต่อ
สวี่หลินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นก็หันไปมองหญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งยังไม่ยอมไปไหน
ในเวลานี้ ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกาย เธอจ้องมองเขาไม่กะพริบ
“ทำไมยังไม่ไปอีก?” สวี่หลินถาม
หญิงสาวพูดว่า “คุณตำรวจจราจร... เอ่อ ไม่สิ พี่ชาย ฉันทำผิดกฎจราจร พี่ไม่ปรับเงินฉันเหรอ?”
สวี่หลิน “...”
“รู้ก็ดีแล้ว ครั้งหน้าห้ามทำอีก ไปได้แล้ว!”
“ขอบคุณค่ะพี่ชาย พี่ชายหล่อจัง” หญิงสาวยิ้มสดใส เผยลักยิ้มน่ารักสองข้าง ก่อนจูงรถไฟฟ้าคันเล็กเดินจากไป
สวี่หลินมองตามแผ่นหลังของเธอ แล้วพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ บางอย่างให้อภัยกันได้ ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็ไม่ได้ขี่รถต่อ แต่เข็นเดินไปข้างหน้าแทน
【ยินดีด้วย โฮสต์จับกุมผู้ต้องหาคดีลักทรัพย์ ได้รับ 100 คะแนน เมื่อสะสมครบ 1,000 คะแนน จะสามารถร่วมจับฉลากรางวัลทักษะพิเศษได้】
ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนก็พลันดังขึ้นในหัว สีหน้าของเขาจึงเผยความยินดีออกมาทันที
ตามคำอธิบายของระบบ คะแนนเป็นหนทางเดียวที่จะได้รับทักษะ
แต่... 1,000 คะแนน ช่างเป็นหนทางอีกยาวไกลจริง ๆ!