เย็นเยียบ โบราณครั่นครัน แปลกประหลาด!
ก้าวเท้าเข้ามาในก้าวเดียวของเซียวเย่ หัวใจแทบกระตุกแรงจนเจ็บ
เซียวเย่รู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความขนลุกซ่านที่พุ่งขึ้นจากหางกระดูก
เซียวเย่ถือไข่มุกเรืองรองที่ขอยืมมาจากบรรพบุรุษรุ่นที่สองของตระกูลจงก่อนจะก้าวเข้ามา เดินมุ่งหน้าเข้าไปกลางมหาศาลา
แสงสว่างจากไข่มุกเรืองรอง ไล่ความมืดมิดออกไป!
“มาถึงซะแล้วหรือ?”
เมื่อเซียวเย่ก้าวถึงก้าวที่ห้า ภายในมหาศาลาก็มีเสียงของหญิงสาวดังขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ฝีเท้าของเซียวเย่สะดุดเล็กน้อย แต่ไม่ได้หยุดลง
เซียวเย่กวาดสายตามองรอบด้าน!
ใต้เท้า เซียวเย่มองเห็นได้ชัดเจนแล้วว่าบนพื้นของมหาศาลาโบราณลึกลับแห่งนี้ ถูกสลักลายมนต์อันแปลกประหลาดซับซ้อนเป็นระลอก
แต่ลายมนต์เหล่านี้ไม่มีใครรู้ว่าดำรงอยู่มานานแค่ไหน พลังงานในลายมนต์แทบสลายไปหมดสิ้น หลายลายเริ่มเลือนรางไปแล้ว
ทว่า บางลายมนต์กลับเปี่ยมไปด้วยสีแดงเข้ม!
เซียวเย่มองออกว่าบนลายมนต์นั้นมีร่องรอยคราบเลือดตกค้างอยู่!
“ลายมนต์... เขตหวงห้าม”
“พลังงานที่ลายมนต์ต้องการเพื่อทำงาน คือการดึงพลังงานจากจุดต้องห้ามงั้นหรือ?!”
“นั่นหมายความว่า ผู้สลักลายมนต์นี้อาจไม่ได้แข็งแกร่งสักเท่าไร แต่เขากลับคิดหาวิธีหนึ่งไว้ในลายมนต์ นั่นคือการดึงพลังงานจากเขตหวงห้ามเข้ามาหล่อเลี้ยงงั้นหรือ?!”
เซียวเย่ก้าวเดินเข้าไปทีละก้าว!