“เปิด!”
เซียวเย่ไม่ใช่คนชักช้าลังเลอยู่เป็นอย่างแน่นอน
หลังไตร่ตรองเพียงชั่วขณะ เซียวเย่ก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว สายตาของเซียวเย่ตกอยู่ที่วิหารใหญ่ตรงใจกลางของสุสานจักรพรรดิขุดใต้ดินอันมโหฬารแห่งนี้
เซียวเย่และบรรพชนรุ่นที่สองของตระกูลจงพูดคุยกันสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค แล้วก็มุ่งตรงมายังวิหารหลังนั้น
เซียวเย่ประสานมือขึ้นเป็นตราประจำมือหนึ่ง
เมื่อตรานั้นก่อตัวสำเร็จ สายธารน้ำพุ่งออกไปเหมือนหนวดยักษ์ ค่อย ๆ สัมผัสไปยังประตูวิหารด้านหน้า
เซียวเย่ไม่ได้เปิดประตูบานนั้นด้วยตัวเองตรง ๆ
ในฐานะผู้ที่เคยฝ่าฟันอยู่ในวงการบำเพ็ญเพียรมาถึงสามพันปี เซียวเย่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจที่สั่นสะเทือนยุทธภพ แต่เซียวเย่ก็รู้ดีว่า แม้แต่ชีวิตก่อน ก็ยังมีบางสถานที่ที่ห้ามเหยียบเท้าไป
เช่น ส่วนลึกสุดของเหมืองผีไท่ฉูในชีวิตก่อน!
บางสถานที่ ถ้าฝ่าเข้าไป ตายแล้วก็ไม่รู้ว่าตายอย่างไร!
ในประวัติศาสตร์ จักรพรรดิที่ล่มสลายภายในเหมืองผีไท่ฉู ไม่ได้มีเพียงคนเดียว!
เอี้ยน!
ใต้ก้นทะเล เซียวเย่ควบคุมหนวดน้ำที่ประกอบจากน้ำกับพลังแท้จริง ผลักประตูวิหารใต้น้ำบานนั้นเปิดออก!
ประตูเปิด!
นอกจากคลื่นของน้ำที่ซัดขึ้นเพียงเล็กน้อย ดูเหมือนไม่ได้ก่อให้เกิดความผิดปกติใด ๆ!
เซียวเย่กับบรรพชนรุ่นที่สองของตระกูลจงเห็นว่าไม่มีความผิดปกติ จึงก้าวเข้าไปใกล้!
วิหารสูงตระหง่าน คนที่เดินเข้าใกล้ต่างเกิดความรู้สึกถูกกดดันทางจิตใจโดยไม่มีเสียงใด ๆ!