ราวกับว่าก่อนหมดสติไป เขาเพิ่งผ่านเรื่องน่าสะพรึงกลัวมาอย่างถึงพริกถึงขิง!
แต่ปฏิกิริยาของเขาก็รวดเร็วมาก!
ในช่วงจังหวะที่ระเบิดอารมณ์ขึ้นมา เขากวาดสายตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว
จากนั้น เมื่อเห็นเซียวเย่ และคณะตระกูลจง เขาก็อึ้งงงไปชั่วขณะ
“เจ้าคือเซินจุ้ยจริง ๆ ใช่ไหม?!” ประมุขตระกูลจง เมื่อเห็นเซินจุ้ยฟื้นขึ้นมา แววตาตะลึงในนั้นยิ่งเข้มข้นหนักขึ้นไปอีก
“ไม่ตายจริง ๆ สินะ!”
“อืม ผมคือเซินจุ้ย ตอนนี้เป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว คนของตระกูลจงพวกท่านก็เข้ามาถึงเบอร์มิวดาแล้วหรือ? แล้วท่านเซียวก็... ทำไมท่านถึงอยู่บนเรือใหญ่ของตระกูลจง?”
“เมื่อกี้เป็นท่านที่ปลุกผมให้ตื่นใช่ไหม?”
เซินจุ้ยรีบรวบรวมสติกลับคืน ใช้เวลาราวสองวินาที จึงเอ่ยต่ออีกครั้ง
ตอนที่เซียวเย่ปลุกเซินจุ้ยให้ตื่น เขาได้คืนรูปลักษณ์และสัมผัสอายากลับมาเรียบร้อยแล้ว
“อืม”
“ตอนนี้คือเวลาที่ประตูผีกลางทะเลดวงที่สามเปิด เมื่อหนึ่งวันก่อน เสียงกระดิ่งกลางทะเลได้หยุดลง แต่กระดิ่งกลางทะเลในตำนานนั้น เสียงดังขึ้นเร็วกว่ากำหนดราวหนึ่งสัปดาห์”
“ทำไมท่านถึงอยู่ในโลงศพใบนี้?”
เซียวเย่พยักหน้า อธิบายสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค แล้วถามต่ออีกคำ
“เสียงกระดิ่งสิ้นสุดลงแล้วเมื่อหนึ่งวันก่อนหรือ?” เซินจุ้ยได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปอีกรอบ!
ต่อมา เขาเงยหน้ามองไปยังปลายสุดของพื้นที่ใต้ดินขนาดมหึมานี้อย่างรวดเร็ว แล้วพูดต่อว่า “ผมเข้ามายังแนวรอบนอกของเบอร์มิวดา ตอนที่เส้นทางปลอดภัยกลางทะเลเบอร์มิวดาเปิดครั้งแรก