ตะเกียบในมือฉีเหวินเซินชะงักไปขณะหนึ่ง ขมับกระตุกตุบ ๆ
เสิ่นอวี้หลันอบรมลูกชายเสร็จแล้ว
สายตาจึงหันไปสนใจเสิ่นรั่วที่นั่งเป็นตัวประกอบอยู่ข้าง ๆ
“เรื่องของตัวเองไม่ใส่ใจ งั้นก็หันมาใส่ใจเสิ่นรั่วหน่อยสิ เธอรู้จักคนเยอะ ช่วยแนะนำแฟนให้เธอสักคน”
ฉีเหวินเซินหันมามองเสิ่นรั่ว แววตาซ่อนระลอกคลื่นอันเชี่ยวกราก
“อยากให้ฉันแนะนำแฟนให้เหรอ?”
เสิ่นรั่วรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
“คุณน้า หนูบอกแล้วไงคะว่ายังไม่รีบหา...”
น้ำเสียงอ่อนหวานน่าฟัง พยายามจะจบหัวข้อนี้ลง
เสิ่นอวี้หลันไม่รับมุกเลยสักนิด “รีบสิ พวกที่ไม่รีบก็มีแต่คนอื่นเลือกจนเหลือแล้วทั้งนั้น”
ฉีเหวินเซินเลิกคิ้ว รู้สึกว่าคำพูดของแม่มีนัยแอบแฝง
ราวกับกำลังด่าเขาอยู่
เสิ่นรั่วยิ้มแห้ง ๆ “คุณน้า หนูยังไม่รีบจริง ๆ ค่ะ...”
ฉีเหวินเซินพลันพูดแทรก “สมัยนี้เขาคบกันเองทั้งนั้น ใครเขายังจับคู่ให้กันแบบนี้อีก”
เสิ่นอวี้หลันเหลือบมองเขา
“หุบปากไปเลย เสิ่นรั่วเพิ่งเริ่มทำงาน ยังอ่อนต่อโลก ไม่รู้ว่าจิตใจคนเราน่าเกลียดแค่ไหน ไม่รู้ว่าสังคมภายนอกอันตรายยังไง คิดว่าผู้ชายข้างนอกจะไม่สนใจผู้หญิงเหมือนลูกหรือไง”
“ผู้ชายข้างนอกน่ะเป็นหมาป่าในคราบแกะกันทั้งนั้น ปากก็พูดว่ารักเธอ รักจนแทบขาดใจ แต่ลับหลังไม่รู้คิดแผนอะไรอยู่ เสี่ยวรั่วใสซื่อขนาดนี้ ถูกขายไปแล้วยังช่วยเขานับเงินอีกต่างหาก”
เสิ่นรั่ว “!!”
เธออยากบอกว่าตัวเองไม่ได้ซื่อบื้อขนาดนั้น แต่พอเห็นคุณน้าพูดอย่างหนักแน่นมีเหตุผล
ช่างเถอะ ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์