ในแชตกลุ่ม ผู้ชมต่างกระตุกหางตา คิ้วสั่นระริก
นายทำได้เยอะเกินไปแล้วมั้ง?
ภายในสถานีอวกาศ
เฮอร์ทากับอีกสองคนมองหน้ากันไปมา เรื่องพัฒนาแก่นดาราน่ะ...พวกเธอทำไม่เป็นจริง ๆ
แต่พวกเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องที่ทำไม่ได้เพราะความหยิ่งยโส สิ่งที่ทำให้พวกเธอตึงเครียดจริง ๆ คือไลกอสถึงกับลงมือทำงานใหญ่ระดับสุสานเหล็ก แต่กลับยังไม่ถึงขั้นหมดแรงหมดปัญญา!
เมื่อครู่เขาพูดถ่อมตัวเสียเหลือเกิน อะไรทำนองว่า «บังเอิญเป็นหนึ่งในนั้นพอดี» แต่บรรยากาศแบบ «แค่หยิบของเล่นชิ้นเล็ก ๆ มาเล่น» ที่มองแก่นดาราเป็นเหมือนเมล็ดแตงโมไว้แทะเล่นนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ปิดบังไม่มิด
ช่องว่างระหว่างอัจฉริยะนี่...ดูเหมือนจะกว้างไปหน่อยหรือเปล่า?
แววตาของเฮอร์ทาเย็นเยียบลง
«หมอนี่ไม่ควรเป็นคนไร้ชื่อเสียงเด็ดขาด ชื่อของเขาควรเป็นชื่อที่ใคร ๆ ก็ได้ยินจนคุ้นหูด้วยซ้ำ! แต่...»
หรือว่าเขาจะใช้วิธีคล้ายกับโพลกาเพื่อปกปิดตัวตนของตัวเอง? คนแบบนี้ทำไมถึงนึกไม่ออกเลยว่าเป็นใครกันนะ?
เธอพลิกดูเอกสารสรุปข้อมูลของชมรมอัจฉริยะ ยิ่งย้อนกลับไปดู ข้อมูลก็ยิ่งขาดแหว่ง บางคนมีเพียงผลงาน ส่วนประวัติชีวิตกลับไม่มีเลย กระทั่งปีเกิดปีตายก็มีแค่ช่วงคร่าว ๆ
ตัวตนที่แท้จริงของไลกอส บางทีตอนนี้คงมีแค่ปัญญาอันลึกซึ้งที่รู้กระมัง?
«ชิ...»
และไม่ใช่แค่อัจฉริยะเท่านั้น
ตอนนี้คนทั้งกาแล็กซีต่างหวาดระแวงโครงการวิจัยของไลกอสกันอยู่บ้าง พอมีกรณีสุสานเหล็กเป็น «ผลงานชั้นเยี่ยมให้เห็นมาก่อน» ก็รู้สึกอยู่ตลอดว่าเขาอาจล้วงอะไรสักอย่างออกมาจากเป้ากางเกง แล้วเผยสมบัติล้ำค่าที่น่าตกตะลึงออกมาอีกก็ได้!