【มาร์ชเซเว่น: สตาร์... เธอต้องใช้ความกล้าขนาดไหนถึงพูดแบบนั้นออกมาได้? @ตันเหิง รีบพูดอะไรกับเธอหน่อยสิ】
【ตันเหิง: หืม? คุณกำลังตามหาใครอยู่หรือ? บนขบวนรถไฟแอสตรัลเอ็กซ์เพรส มีคนที่ชื่อและแซ่เหมือนผมด้วยหรือ? ช่างเป็นความบังเอิญที่หาได้ยากยิ่ง】
【มาร์ชเซเว่น: อย่าทำแบบนี้สิ อาจารย์ตันเหิง!】
ณ นอกตำนาน ไลกอสมองข้อความที่วาบผ่านหน้าจอด้วยสีหน้าจนใจอยู่ไม่น้อย
มันเป็นความรู้สึกจนใจแบบหนึ่ง... เมื่อไม่อาจสื่อสารกับอีกฝ่ายได้อย่างปกติด้วยเหตุผล จนความรู้สึกเริ่มกระสับกระส่าย และคำพูดของอีกฝ่ายก็เหมือนเกาไม่ถูกที่คันในส่วนที่มีเหตุผลอันใหญ่โตของเขา
บางทีนี่อาจนับเป็นเรื่องไม่คาดฝันได้เหมือนกัน? เพียงแต่ไม่ได้ชวนให้ประหลาดใจนัก
“แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่พวกเขายังไม่เข้าใจ เมล็ดพันธุ์แห่ง【การทำลายล้าง】น่ะสำคัญก็จริง แต่ตัวสตาร์ต่างหากที่สำคัญกว่า”
ถึงอย่างนั้น นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นที่เขาสนใจที่สุดแล้ว หากอีกฝ่ายจะเล่นตลกแบบนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องช่วยผลักดันให้เรื่องคืบหน้า
【ไลกอส: ดูเหมือนว่าผู้คนจากฝ่ายการบุกเบิกจะมีจิตวิญญาณแห่งการบุกเบิกอย่างยิ่ง ทั้งในด้านความกระตือรือร้นทางความคิดและความเข้าใจในศิลปะที่คนทั่วไปยากจะเข้าถึง】
【มาร์ชเซเว่น: คราวหน้าพูดไปเลยว่าเข้าใจยากสุด ๆ ก็จบแล้ว เรื่องนี้ฉันช่วยแก้ตัวให้ไม่ไหวจริง ๆ】
【เฟิงจิ่น: รู้สึกว่าไลกอสชมได้ลำบากมากเลยนะ?】
【ฮิเมโกะ: สตาร์นี่นะ... กล้าหาญจริง ๆ ถึงแนวโน้มจะดูดีและมีพื้นที่ให้จินตนาการมากก็เถอะ แต่โอกาสสำเร็จมีแค่หนึ่งในสาม ซึ่งก็ไม่น้อยแล้วล่ะ ทว่าเคยคิดไหมว่าอีกสองในสามจะเกิดอะไรขึ้น?】