「ผู้ดูแลหลิว ข้าน้อยเพิ่งแกะสลักรูปกระดูกช้างรับใช้ออกมาได้ชิ้นหนึ่ง กำลังจะนำมามอบให้ท่าน! เชิญท่านรับไปได้เลยขอรับ!」
หวังฉีไม่กล้าเงยหน้ามองคนที่เอ่ยขึ้น เขาคุกเข่าลงกับพื้นทั้งสองข้างทันที จากนั้นก็ประคองรูปกระดูกช้างรับใช้ขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ด้วยสองมือ ทำท่าราวกับกำลังถวายสมบัติล้ำค่า
เป็นไปตามที่หวังฉีคิด รูปกระดูกช้างรับใช้ในมือถูกคนผู้นั้นรับไปจริง ๆ เขาจึงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่ยิ่งครุ่นคิด เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเสียงเมื่อครู่ฟังดูแปลกพิกล
คล้ายเสียงบุรุษก็ไม่ใช่ คล้ายเสียงสตรีก็ไม่เชิง ที่แน่ ๆ ไม่เหมือนเสียงห้าวกระด้างของผู้ดูแลหลิว
「เจ้าคือ...หวังฉีหรือ? แล้วเจ้าคือหลิน...หลินเฉิงอวี่หรือ?」
หวังฉีกล้า ๆ กลัว ๆ เงยหน้าขึ้นมอง คราวนี้จึงพบว่าคนที่พูดไม่ใช่หลิวเอ้อร์หนิว ผู้ดูแลคนงานเบ็ดเตล็ด แต่เป็นชายชราผอมแห้งที่นั่งอยู่ตรงนี้มาหลายปีโดยไม่เคยเอ่ยปากสักคำ!
หวังฉีเบิกตากว้าง โกรธจนแทบลุกขึ้นชกชายชรา!
「เจ้า! ไอ้แก่บ้า บังอาจทำให้ข้าตกใจงั้นหรือ!」
「ทำให้ตกใจหรือ? หวังฉี หลายปีมานี้เจ้าเคยขโมยรูปกระดูกของข้าไปไม่น้อยกระมัง?」
ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้าและสงบนิ่ง เขานั่งอยู่บนม้านั่งหิน มองหวังฉีจากด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ แววตาไม่มีความโกรธแม้แต่น้อย ทว่ากลับจ้องจนหวังฉีใจคอไม่ดี
แม้หวังฉีจะหวาดหวั่น แต่ความปรารถนาที่จะเป็นช่างกระดูกกลับมีมากกว่าความกลัว เขากัดฟันรวบรวมแรง เดินเข้าไปหาชายชราทีละก้าว ก่อนกล่าวอย่างเหี้ยมเกรียมว่า
「ไอ้แก่ ถ้าเจ้ายกรูปกระดูกชิ้นนี้ให้ข้า วันหน้าพอข้าได้เป็นช่างกระดูกแล้ว ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้าแน่ แต่ถ้าเจ้ากล้าปฏิเสธ ข้าไม่เพียงจะแย่งรูปกระดูกไป ยังจะหักขาแก่ ๆ ของเจ้าเสียด้วย! ให้เจ้ามีชีวิตอยู่ก็ไม่สู้ตาย!」
เมื่อเห็นว่าชายชราไม่สะทกสะท้านต่อคำข่มขู่ หวังฉีก็พลิกฝ่ามือกำหมัดแล้วเหวี่ยงหมัดตรงใส่ชายชรา!
เสียงหมัดแหวกอากาศดังวูบ
ชายชราเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย หมัดตรงที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงก็ชกพลาดเป้า
ชั่วพริบตานั้น ก่อนหวังฉีจะชักหมัดกลับ ชายชราก็หันหน้ามากัดท่อนแขนของหวังฉีเต็มแรง!
「อ๊าก! ไอ้แก่บ้า กล้ากัดข้าหรือ!」
หวังฉีเหวี่ยงหมัดอีกข้างเข้าใส่ ใส่หมัดแล้วหมัดเล่าลงบนใบหน้าของชายชราอย่างเต็มแรง!
ทว่าไม่ว่าเขาจะทุบตีอย่างไร ต่อให้ใบหน้าชายชราเปื้อนเลือด จมูกบิดเบี้ยว ก็ยังไม่ยอมคลายปากจากการกัด ดูท่าราวกับตั้งใจจะกัดเอ็นมือของเขาให้ขาด!
「ไอ้แก่บ้า!」
「ตุบ!」 「ตุบ!」 「ตุบ!」
「ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!」
「ตุบ!」 「ตุบ!」 「ตุบ!」
หวังฉีด่าทอไปพลาง ทุบดวงตาของชายชราไปพลาง
ทั้งสองต่างสู้กันอย่างไม่ยอมตายก็ไม่เลิกรา รอให้อีกฝ่ายหมดแรงจนยอมปล่อยมือ หรือไม่ก็ตายไปเสีย!
ในที่สุด ชายชราที่ชราภาพและอ่อนแรงก็จำต้องคลายปาก เพราะฟันโยกคลอนจนหลุดร่วง
หวังฉีหอบหายใจ จ้องชายชราที่ถูกตนทุบจนหางตา จมูก และปากมีเลือดไหล แล้วด่าทออย่างเกรี้ยวกราดว่า
「ฮู่ว ๆ ๆ! ไอ้แก่บ้า! คราวนี้ยังจะกัดข้าได้อีกหรือ! วันนี้ถ้าข้าฆ่าเจ้าไม่ตาย ข้าก็ไม่แซ่หวังแล้ว!」
พูดจบ หวังฉีก็คว้าค้อนเล็กขึ้นมาส่ง ๆ รวบรวมแรงทั้งหมด แล้วฟาดลงบนศีรษะชายชรา!
「ตุบ!」
เสียงทึบดังขึ้น หวังฉีก็ล้มลงไปตามเสียงนั้น!
「หลิน...หลินเฉิงอวี่ เจ้า...นังแพศ...」
「ตุบ!」 「ตุบ!」 「ตุบ!」
เสียงดังอีกสามครั้ง! ในที่สุดหวังฉีก็แน่นิ่งอยู่บนพื้น เบิกตากว้าง ไร้ลมหายใจ
ความเงียบเข้าปกคลุม เปลวเทียนยังคงไหวระริก
「ฮือ! อึก...」
หลินเฉิงอวี่ถือกระบองกระดูกเปื้อนเลือด นางร้องไห้โฮอย่างเสียขวัญเพราะเพิ่งฆ่าคน ทว่าในชั่วขณะที่นางปล่อยเสียงร่ำไห้ออกมา ชายชราก็ยื่นมือซ้ายที่กระดูกบิดเบี้ยวมาปิดปากนางไว้เบา ๆ จากนั้นจึงชิงกระบองกระดูกจากมือนาง แล้วกล่าวแผ่วเบาว่า
「ขอบใจเจ้า รีบไป」
หลินเฉิงอวี่เช็ดน้ำตา ลุกขึ้นยืนอย่างทำอะไรไม่ถูก แล้ววิ่งไปยังอีกด้านหนึ่งของถ้ำแกะสลักกระดูกตามคำบอกของชายชรา
เมื่อเห็นหลินเฉิงอวี่วิ่งห่างออกไป ชายชราก็ถอนลมหายใจขุ่นมัวออกมาในที่สุด
「แค่ก ๆ โลกแห่งนี้ช่างอันตรายเสียจริง」
เขาค้นหาความทรงจำของร่างเดิมเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับโลกนี้ แต่สุดท้ายกลับพบเพียงถ้อยคำเลือนรางไม่กี่คำ
ช่างกระดูก รูปกระดูก ชิงร่าง เขตเทือกเขาพันสันเขา จงโจว...
ให้ตายสิ ตามคำบอกของเจ้าหนวดม้วน ตอนนี้ฉันอยู่ในเขตเทือกเขาพันสันเขา เขาชิงร่างเดิมไปแล้ว แต่กลับพบว่ามีคนจะมาชิงร่างเขาต่ออีกที จากนั้นเขาก็ระเบิดพลังสู้กับเจ้าปีศาจเฒ่า ร่างเดิมเลยกลายเป็นเปลือกว่างเปล่าที่ไร้วิญญาณ
นักพรตเฒ่าขี่หมูช่วยฉันกลับมาได้ เพราะงั้นตอนนี้ฉันอยู่ที่ภูเขาหลี...อืม เหมือนจะชื่อสำนักหนานหลี? สรุปแล้วฉันเป็นช่างกระดูกขั้นสิบ หรือเป็นศพมีชีวิตที่ถูกหลอมกันแน่?
ยิ่งคิด ศีรษะของชายชราก็ยิ่งปวด ความทรงจำในหัวพันกันยุ่งเหยิง ราวกับสมองซีกซ้ายกำลังชกมวยกับสมองซีกขวา นอกจากปวดหัวแล้ว บาดแผลบนใบหน้าที่หวังฉีทุบตีเขา รวมถึงมือทั้งสองข้างที่บิดเบี้ยวจากการแกะสลักมานานหลายปี ก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาพร้อมกัน
「เลิกคิดแล้ว เลิกคิดดีกว่า แทนที่จะพิสูจน์ว่าฉันเป็นใคร ก็พูดได้ว่าฉันก็คือฉัน ฉันก็คือหวังลู่」
「ถุย!」
หวังลู่ดึงฟันหน้าที่โยกคลอนออก แล้วบ้วนเลือดสกปรกออกมาคำหนึ่ง จากนั้นจึงทำตามท่าฝึกฝนในความทรงจำ นั่งขัดสมาธิ หลับตาลง และพยายามเพ่งมองลานว่างของตนจากภายใน
หวังลู่ราวกับเข้าไปอยู่ในมุมมองบุคคลที่สาม เขามองจากกลางอกของตนลงไปเรื่อย ๆ สุดท้ายในความมืดมิดก็พบแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว
แสงนั้นมาจากลูกกลมสีขาวน้ำนมขนาดเท่ากำปั้น ภายในลูกกลมว่างเปล่า นอกจากของเหลวสีขาวน้ำนมบางส่วนก็ไม่มีสิ่งอื่นใด
ลูกกลมสีขาวนี้น่าจะเป็นลานว่าง น่าเสียดายที่ร่างเดิมถูกป้อนผลเปิดลานว่างจนเปิดลานว่างได้สำเร็จ แต่ยังไม่ทันหลอมแก่นหลักก็ถูกชิงร่างเสียก่อน ตอนนี้ฉันมีพลังวิญญาณเต็มเปี่ยม แต่กลับไม่อาจกระตุ้นมันให้ใช้งานได้
ขณะที่กำลังถอนหายใจ หางตาของหวังลู่ก็เหลือบไปเห็นรูปกระดูกกระต่ายถ้ำครึ่งชิ้นและรูปกระดูกช้างรับใช้ทั้งชิ้นบนโต๊ะ
หมอกหม่นในใจของเขาพลันมลายหายไป!
「ฮึ สวรรค์ไม่ปิดหนทางผู้คน! ไม่มีรูปกระดูกหรือ? ถ้าอย่างนั้นฉันก็แค่หลอมมันขึ้นมาสักชิ้น!」
หวังลู่หยิบรูปกระดูกช้างรับใช้มากอดไว้ที่หน้าท้อง จากนั้นหลับตา ระดมพลังวิญญาณสีขาวน้ำนมให้ซึมเข้าสู่ผิวของรูปกระดูกช้างรับใช้
การหลอมรูปกระดูกไม่ได้ง่ายอย่างที่หวังลู่คิด เพียงเจาะผ่านผิวรูปกระดูกก็สิ้นเปลืองพลังวิญญาณในลานว่างไปถึงหนึ่งในสิบส่วนแล้ว
หวังลู่ขมวดคิ้วแน่น พลังใจพลันปะทุขึ้นอีกครั้ง
「อีกครั้ง!」
คราวนี้เขาระดมพลังวิญญาณมากขึ้น แทรกผ่านผิวรูปกระดูก พุ่งตรงเข้าไปหาลูกช้างหูใหญ่ภายในรูปกระดูก!
ในเวลาเดียวกัน เมื่อเห็นว่าหวังฉีหายไปนานไม่กลับมา เหยาผ่างจื่อก็รู้สึกใจเต้นไม่เป็นส่ำ
「หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้น?」
แม้ทั้งสองจะไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือด แต่ตั้งแต่ถูกจับมาที่ถ้ำแกะสลักกระดูกด้วยกัน ทำรูปกระดูกด้วยกันมานานกว่าสิบปี ทั้งยังร่วมกันรังแกคนรุ่นหลังและหลอกเอาคะแนนผลงาน พวกเขาอาจไม่ใช่พี่น้องร่วมกระดูกเนื้อ ทว่าก็เห็นอีกฝ่ายเป็นคนสำคัญที่สุดไปนานแล้ว
「ไม่ได้ ข้าต้องไปดู!」
ในถ้ำแกะสลักกระดูกมีกฎห้ามคนงานเบ็ดเตล็ดต่อสู้กันอย่างเด็ดขาด โดยเฉพาะการต่อสู้ถึงตาย แต่เหยาผ่างจื่อก็ยังวางรูปกระดูกในมือลง ถือค้อนเล็กไว้ แล้วรีบเดินไปยังส่วนลึกที่สุดของถ้ำแกะสลักกระดูก
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เหยาผ่างจื่อก็ชนเข้ากับหลินเฉิงอวี่ที่กำลังเดินโซเซอย่างหดหู่ มุ่งหน้าไปยังปากถ้ำแกะสลักกระดูก
หลินเฉิงอวี่เดินโซเซไปพลาง พึมพำไปพลางว่า
「ใช่แล้ว ข้าเป็นคนฆ่า ฮ่า ๆ ข้าฆ่าคนแล้ว ข้าเป็นคนฆ่า ข้าเป็นคนทำ...」
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเหยาผ่างจื่อก็หล่นวูบ!
เหยาผ่างจื่อที่เดิมเดินเร็วอยู่แล้ว เปลี่ยนเป็นวิ่งทันที!
จู่ ๆ เขาก็กลัวขึ้นมาว่าพี่น้องของตนจะตายในถ้ำแกะสลักกระดูก ทั้งสองเคยตกลงกันไว้แล้วว่าจะออกจากถ้ำแกะสลักกระดูกไปด้วยกัน แล้วใช้ฝีมือแกะสลักของตนสร้างกิจการใหญ่โตให้สำเร็จ!