(ฝีมือการเขียนยังไม่ดีนัก ขอพี่น้องทั้งหลายโปรดเมตตาด้วย)
(เป็นเพียงความมุ่งมั่นของคนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น)
กระดูกคือรากฐานแห่งฟ้าดิน เนื้อหนังคือรูปโฉมของสรรพสิ่ง
เมื่อเนื้อหนังสูญสลาย แต่กระดูกยังคงอยู่ ก็จะก่อกำเนิดรูปกระดูกขึ้นมา รูปกระดูกสถิตอยู่ในลานว่าง สามารถอาศัยพลังฟ้าดิน และแปรเปลี่ยนเป็นสรรพสิ่ง
…………
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ไม่มีอายุขัยกระดูกแล้วอย่างไร? ขอเพียงข้ายึดร่างนี้ได้ อย่างน้อยก็ยืดอายุขัยออกไปได้อีก 100 ปี! ครบ 100 ปีแล้วค่อยยึดร่างใหม่ วนเวียนไม่รู้จบ เมื่อนั้นข้าก็จะบรรลุขอบเขตอมตะอันเป็นนิรันดร์ที่เซียนกระดูกทั้งมวลใฝ่ฝัน!”
สิ้นคำ ชายชราเคราหยิกก็ยื่นฝ่ามือขวาออกไป ฟาดลงบนกระหม่อมของเด็กหนุ่ม!
ทันใดนั้น ไอสีขาวจาง ๆ กลุ่มหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นจากศีรษะของชายชราเคราหยิก ไอสีขาวนั้นดูคล้ายมีสติปัญญา พุ่งตรงเข้าไปทางกระหม่อมของเด็กหนุ่ม!
“ตึง!”
ทันทีที่ไอสีขาวเข้าสู่ศีรษะของเด็กหนุ่ม ร่างใหญ่โตของชายชราเคราหยิกก็ล้มลงเสียงดังสนั่น
ทว่าแม้จะยินดีที่ยึดร่างสำเร็จ ในใจเขากลับเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ!
“หืม? เหตุใดข้าจึงควบคุมร่างนี้ได้ไม่หมด? ไม่สิ! เจ้าเป็นใคร!”
“หึ ๆ บรรพชนมารโลหิต ถึงกับจำข้าไม่ได้แล้วหรือ?”
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังออกมาจากภายในร่างของเด็กหนุ่ม
“เฒ่าห้ารา! ไอ้เฒ่าสารเลว เจ้าเอาร่างแยกไปฝังปรสิตไว้ในตัวเด็กคนนี้ได้อย่างไร! เจ้า...เจ้าต้องตายอย่างอนาถ!”
ไม่ผิดแน่ นักพรตเคราแพะที่บรรพชนมารโลหิตมองเห็นเมื่อเพ่งญาณเข้าไปในลานว่าง ก็คือเฒ่าห้ารา เซียนกระดูกขั้นหกผู้ฝึกวิถีพิสดาร!
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเฒ่าห้าราจะมีความทะเยอทะยานใหญ่โตถึงเพียงนี้ ไม่เพียงฝังเมล็ดกระดูกสปอร์โลหิตของตนไว้ในร่างชาวจงโจวเท่านั้น แต่ยังโปรยลงไปในเขตเทือกเขาพันสันเขาที่อยู่ห่างออกไปหลายหมื่นลี้ด้วย!
ไม่สิ เฒ่าผู้นี้คงคิดจะฝังร่างแยกของตนไว้ทั่วทั้งพิภพเสวียนเทียน!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ขนทั่วร่างบรรพชนมารโลหิตก็ลุกชันขึ้นทันที!
“บรรพชนมารโลหิต หากข้ากลืนกินเจ้า ร่างแยกของข้าก็จะสมบูรณ์โดยแท้ จงมาเป็นสารอาหารของข้าแต่โดยดี! กระดูกสปอร์โลหิต จงเปิดออก!”
เฒ่าห้าราลงมือปล่อยสปอร์โลหิตทั้งหมดที่วางแผนสะสมมาหลายปี โดยไม่รอให้บรรพชนมารโลหิตตอบสนอง สปอร์โลหิตแต่ละเม็ดระเบิดขึ้นภายในร่างเด็กหนุ่ม ชั่วพริบตาเดียว ดอกไม้สีแดงโลหิตนับพันนับหมื่นก็ผลิบานขึ้นจากเหล่าสปอร์!
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เกินควบคุมแล้ว บรรพชนมารโลหิตก็แสยะยิ้มพลางหัวเราะเสียงดัง ก่อนด่าทอว่า
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เฒ่าห้ารา เจ้าช่างดูแคลนบรรพชนมารโลหิตอย่างข้าเกินไปแล้ว! วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้เห็นว่า ถึงไม่มีรูปกระดูกอื่นเหลืออยู่ ข้ามารโลหิตก็ยังเป็นปู่ของเจ้า!”
“กู่โลหิตสัตว์! เผาโลหิต!”
“เจ้า...เจ้ากำลังทำอะไร!!! ไม่!!!”
ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของเฒ่าห้ารา ทะเลดอกไม้สีแดงโลหิตที่แผ่คลุมทั่วร่างเด็กหนุ่ม กระทั่งปกคลุมไปทั่วทั้งลานว่าง ก็เริ่มลุกไหม้ขึ้นทีละดอก!
นี่คือกระบวนท่าที่บรรพชนมารโลหิตปลดปล่อยออกมา โดยยอมเผากระดูกแกนหลักของตนเองอย่าง “กระดูกโลหิตสัตว์” เป็นเดิมพัน เป็นกระบวนท่าที่หมายดับสูญไปพร้อมกัน—เผาโลหิต!
“มารโลหิต! ข้ายินดีอยู่ร่วมร่างกับเจ้า! ไม่สิ ไม่! ข้ายินดีให้เจ้าเป็นผู้ควบคุม! รีบหยุดกระบวนท่าสังหารของเจ้าเสีย!”
“ฮึ สายไปแล้ว! ได้ฝังร่างอยู่ที่นี่พร้อมกับข้า นับว่าเจ้าได้...”
เสียงยังไม่ทันขาด ร่างของเด็กหนุ่มก็ “ปัง” ล้มลงบนดินชื้นใต้เท้า
จากนั้นก็ไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ อีก
ห้าวันต่อมา เขตเทือกเขาพันสันเขา ภูเขาหลี สำนักหนานหลี
นักพรตขี่หมูวางร่างสองร่างลงบนแผ่นหินในถ้ำพำนัก แล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งอย่างฉงนใจว่า
“ช่างประหลาดนัก! ผู้ฝึกกระดูกขั้นสิบสังหารเซียนกระดูกขั้นหกได้อย่างไร?”
กล่าวจบ นักพรตก็ยื่นมือไปตรวจดูลมหายใจตรงจมูกของร่างทั้งสอง
เขายิ่งฉงนใจเข้าไปใหญ่!
“ร่างนี้ตายแล้ว แต่ร่างนี้...เหตุใดจึงดูคล้ายศพมีชีวิตที่ไร้วิญญาณ?”
นักพรตขมวดคิ้ว ลูบเครายาวเรียวพลางเดินวนรอบศพสองรอบ
ท้ายที่สุดคิ้วของเขาก็คลายออก ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“แต่ว่า...ศพนี้เป็นวัตถุดิบชั้นดี หากหลอมให้กลายเป็นศพเดินได้ เอาไปทำงานแกะสลักกระดูกให้สำนักเรา ก็นับเป็นแผนการอันแยบคาย”
นับแต่นั้นมา ยอดเขาเหนือของสำนักหนานหลีก็มีผู้ฝึกกระดูกสายโลหิตขั้นเจ็ดสูงสุดเพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง
ถ้ำแกะสลักกระดูกบนยอดเขาตะวันตกของสำนักหนานหลีก็มีเครื่องแกะสลักที่ไม่รู้จักพูดเพิ่มขึ้นมาอีกเครื่องหนึ่ง
……
สามสิบปีต่อมา
ภายในถ้ำแกะสลักกระดูก
“กึก” “ติ๊ง!” “กึก” “ติ๊ง!” “กึก” “ติ๊ง!”……
ค้อนเหล็กกระทบสิ่ว ส่งเสียงดังเป็นจังหวะ
เสียงกระทบเหล่านี้ดังซ้ำไปซ้ำมาในถ้ำแกะสลักกระดูกที่อบอวลด้วยกลิ่นคาวเหม็น วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า ประหนึ่งนาฬิกาที่ไร้รูปร่าง
สั่นสะเทือนเอากาลเวลาของเหล่าคนงานเบ็ดเตล็ดให้ผ่านพ้นไปพร้อมกัน
ในหมู่คนถือค้อน มีคนงานเบ็ดเตล็ดสองคน คนหนึ่งอ้วนคนหนึ่งผอม ทั้งคู่เบ้าตาลึกโหล อาศัยช่วงพักผ่อนพูดคุยกัน
“พี่เหยา ข้าขาดแต้มคุณูปการอีก 20 แต้มก็จะแลกผลเปิดลานว่างได้แล้ว ให้ข้ายืมประติมากรรมกระดูกสักชิ้นได้หรือไม่? วันหน้าหากน้องได้เป็นผู้ฝึกกระดูก จะตอบแทนบุญคุณในวันนี้แน่นอน!”
“น้องหวัง เจ้าได้ยินที่ตัวเองพูดบ้างหรือไม่? อุตส่าห์ใช้เวลาสิบกว่าปีสะสมแต้มคุณูปการมาได้ ยังไม่เอาไปแลกอิสรภาพ กลับจะเอาไปเสี่ยงเปิดลานว่างอีกหรือ? ข้าไม่อยากให้เจ้ายืมแต้มไปเล่นพนันหรอก”
“ชิ สายตาสั้นเสียจริง ไม่ให้ยืมก็ไม่ต้องให้ ข้ามีวิธีหาแต้มคุณูปการเอง”
“เจ้า...อย่าบอกนะว่าจะไปแย่งประติมากรรมกระดูกของตาแก่นั่นอีก!”
เหยาอ้วนยังพูดไม่ทันจบ หวังผอมก็ลุกขึ้นเดินไปยังส่วนลึกที่สุดของถ้ำแกะสลักกระดูกแล้ว ระหว่างเดินยังหันมาแก้ตัวกับเหยาอ้วนที่อยู่ข้างหลังว่า
“นั่นไม่ใช่การแย่งเสียหน่อย แค่ยืมเท่านั้น! วันหลังข้าจะคืนให้เขาเอง”
หวังผอมเดินผ่านคนงานเบ็ดเตล็ดหลายสิบคนที่นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางกองกระดูก ในที่สุดก็มาถึงส่วนลึกที่สุดของถ้ำแกะสลักกระดูก
ชื้นแฉะ มืดสลัว และเหม็นคาว
เมื่อหวังผอมมาถึง แสงเทียนริบหรี่ก็ไหววูบเบา ๆ ความมืดภายในถ้ำพลอยเคลื่อนไหวตามแสงเทียนที่ส่ายไหว
หวังผอมมองชายชราซูบผอมที่นั่งพิงผนังอยู่ จึงบีบจมูกแล้วขยับเข้าไปใกล้
ชายชราราวกับไม่รู้สึกถึงการมาถึงของผู้ใด ยังคงถือค้อนด้วยมือซ้าย ถือสิ่วด้วยมือขวา “กึก” “กึก” แกะสลักกระดูกขาวในมืออย่างต่อเนื่อง
“โห! วันนี้ได้ของดีจริง ๆ! ตาแก่แกะสลักประติมากรรมกระดูกช้างรับใช้ขึ้นมาได้ชิ้นหนึ่ง!”
ดวงตาของหวังผอมเปล่งประกายวาววับเมื่อมองประติมากรรมกระดูกช้างรับใช้!
ต้องรู้ก่อนว่า ประติมากรรมกระดูกช้างรับใช้หนึ่งชิ้นแลกแต้มคุณูปการได้ถึง 50 แต้ม! ปกติแล้วประติมากรรมกระดูกกระต่ายโพรงหรือเม่นขาวที่คนอื่นแกะสลักได้ แลกได้เพียง 2 แต้มเท่านั้น หากโชคดีหน่อย แกะสลักกระดูกหมาป่าเขี้ยวหรือกระดูกหมูเขี้ยวได้ ก็ยังแลกได้เพียง 5 แต้ม
คราวนี้เขารวยขึ้นทันตา ทำภารกิจสำเร็จเกินเป้าไปแล้ว!
หวังผอมกวาดตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง เขาพบว่าเพราะกลิ่นคาวเหม็นจากตัวชายชรารุนแรงเกินไป คนงานเบ็ดเตล็ดคนอื่นจึงอยู่ห่างจากเขามาก ไม่มีใครมองเห็นว่าตาแก่แกะอะไรออกมา
หวังผอมจึงไม่สนใจท่าทางของชายชรา ฉวยประติมากรรมกระดูกช้างรับใช้มาในคราวเดียว พร้อมยัดประติมากรรมกระดูกกระต่ายโพรงที่ยังทำไม่เสร็จของตนใส่มือชายชรา
ร่างชายชราหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วถือประติมากรรมกระดูกกระต่ายโพรงที่ทำค้างไว้ แกะสลักต่อ “กึก” “กึก”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม หรือครั้งที่สี่ที่หวังผอมทำเช่นนี้ นับตั้งแต่พบว่าชายชราซูบผอมคนนี้ไม่เคยทำอย่างอื่น นอกจากแกะสลักกระดูก เขาก็จะมา “เยือน” ที่นี่ทุกสามวัน
นับ ๆ ดูแล้ว เขาคง “ยืม” ประติมากรรมกระดูกที่มีมูลค่าอย่างน้อย 5 แต้มคุณูปการไปแล้วราวหนึ่งถึงสองร้อยชิ้น
“ตาแก่ ขอบใจสำหรับสิ่งที่เจ้าทุ่มเทมาหลายปี ข้าจะจดจำเจ้าไว้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“หวังฉีสารเลว! เอาประติมากรรมกระดูกคืนให้เขาเดี๋ยวนี้!”
ขณะที่หวังผอมกำลังยินดี เสียงหญิงสาวที่แหลมแต่เหนื่อยล้าก็ดังมาจากด้านหลัง
หวังฉีไม่หันกลับไป เพียงหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า
“หลินเฉิงอวี่ หากตอนนี้เจ้าคุกเข่าลงทำให้ข้าพอใจสักหน่อย ข้าอาจพิจารณาทำเหมือนเรื่องวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็ได้”
“เจ้า! คนชั่ว! อันธพาล! อื้อ...”
หลินเฉิงอวี่ยังด่าไม่ทันจบ หวังฉีก็หันกลับมา ปิดปากนางไว้ในมือเดียวแล้วกดนางลงกับพื้น!
แม้หวังฉีจะผอม แต่หลินเฉิงอวี่ที่ผอมบางไม่ต่างกันก็ไม่อาจสู้แรงเขาได้
เพียงไม่กี่อึดใจ หลินเฉิงอวี่ก็ถูกหวังฉีควบคุมไว้ได้ และถูกถอดเสื้อผ้าจนเหลือเพียงชุดชั้นในสองชิ้น
“หวังฉี เจ้าฝ่าฝืนกฎของถ้ำแกะสลักกระดูก! รอถูกโยนลงก้นผาไปเป็นอาหารสัตว์ปีศาจได้เลย! ช่วยด้วย...อื้อ...”
“นังแพศยา ไม่รู้หรือว่าถูกผู้ดูแลย่ำยีไปกี่ครั้งแล้ว ยังจะมาทำเป็นไร้เดียงสาอีก เมื่อก่อนข้าไม่กล้าแตะต้องเจ้าเพราะเราต่างก็เป็นคนงานเบ็ดเตล็ด แต่หลังจากวันนี้ ข้าก็จะเปิดลานว่างและได้เป็นผู้ฝึกกระดูกอย่างเป็นทางการแล้ว ยังจะกลัวของเล่นอย่างเจ้าอีกหรือ! ฮึ ๆ ๆ ๆ ทำงานแกะสลักกระดูกมาหลายปี ผิวยังเนียนนุ่มอยู่เลย อืม ไม่เลว ไม่เลว!”
หวังฉีใช้เข่ากดหลินเฉิงอวี่ไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา มือหนึ่งบีบคางนาง ส่วนอีกมือสอดเข้าไปในเสื้อชั้นในของหลินเฉิงอวี่ เลื้อยไปมาอย่างรวดเร็วราวกับงูน้ำแหวกว่ายในสายน้ำ
“หืม? ทำไมมืดเช่นนี้? ที่นี่ที่ไหน?”
เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากข้างตัวทั้งสอง ทำให้หวังฉีสะดุ้งเฮือก กระโดดผละจากร่างหลินเฉิงอวี่!
คนที่มาถึงที่นี่ในเวลานี้ได้ มีเพียง...ผู้ดูแลเท่านั้น!