อู๋หลิงก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม น้ำตาไหลพราก “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก พอเธอมีลูกแล้วก็จะเข้าใจเอง… รอจนเธออายุเท่าฉัน เธอก็จะเข้าใจเอง…”
หลิงอู๋โหยวไม่สนใจเสียงบ่นพึมพำของเธอ สายตาเลื่อนไปจับจ้องเด็กหญิงตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นครั้งแรก
เด็กหญิงเบิกตากลมโต ใบหน้าเปี่ยมด้วยความไร้เดียงสาและอยากรู้อยากเห็น เธอไม่สนใจว่าแม่ของตัวเองจะร้องไห้แค่ไหน กลับจ้องพี่สาวแปลกหน้าตรงหน้าไม่กะพริบตา
หลิงอู๋โหยวขี้เกียจสนใจลูกคนอื่น เธอหันหลังเตรียมจะเดินจากไป
“คุณตำรวจหลิง!” อู๋หลิงร้องไห้ “คุณก็เป็นผู้หญิง อีกหน่อยก็ต้องเป็นแม่เหมือนกัน ช่วยฉันหน่อยนะ…”
หลิงอู๋โหยวรำคาญจนทนไม่ไหว โยนประโยคหนึ่งทิ้งไว้แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
“คุณยังมีเงินร้อยหยวนไว้ไปบ้านเพื่อนไม่ใช่เหรอ?”
“คุณตำรวจหลิง…”
หลิงอู๋โหยวเดินกลับไป พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหัวหน้าหน่วยซ่งยืนอยู่ข้างรถ มองมาทางนี้ด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น พอเห็นเธอเดินมาก็รีบถามขึ้นว่า “น้องหลิง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครน่ะ? พาเด็กมาด้วย ดูไม่เหมือนเพื่อนคุณเลย?”
หลิงอู๋โหยวตอบว่า “ขึ้นรถแล้วค่อยเล่า”
ซ่งเว่ยอันเปิดประตูรถ “ได้เลย”
รถเคลื่อนออกตัว เงาร่างคนตัวใหญ่กับคนตัวเล็กในกระจกมองหลังเหมือนยังคงมองมาทางนี้ จนรถขับห่างออกไปจึงค่อยหายลับไป
หลิงอู๋โหยวเล่าเรื่องคดีให้ซ่งเว่ยอันฟังคร่าว ๆ
“ความรุนแรงในครอบครัวเหรอ… เฮ้อ” ซ่งเว่ยอันขมวดคิ้ว “ผมทำงานเป็นตำรวจสืบสวนอาชญากรรมมาหลายปี ทุกปีต้องเจอคดีความรุนแรงในครอบครัวอยู่หลายคดี รู้ไหมว่าคดีพวกนี้จะมาถึงมือพวกเราได้ อย่างน้อยก็ต้องบาดเจ็บจนแขนขาขาดหรือสาหัสนั่นแหละ เฮ้อ! แล้วคุณว่าไม่ตลกหรือไง คดีความรุนแรงในครอบครัวที่ทั้งสามีภรรยาไม่อยากหย่ากันมีเยอะจะตาย!”