หลิงอู๋โหยวนึกถึงเงิน 470 หยวนเมื่อวาน แล้วปลอบเธอว่า “ใจเย็น ๆ สิ ต่อไปยังมีคดีดราม่าแบบนี้อีกเยอะ อย่าทุ่มเทความรู้สึกมากนัก ดูเป็นเรื่องขำ ๆ ก็พอ”
หลินอิ่งขมวดคิ้วอย่างงุนงง “แต่ฉันเป็นตำรวจนะ!”
“ใช่แล้ว” หลิงอู๋โหยวพูด “เธอเป็นตำรวจ ไม่ใช่แม่พระ ไม่ใช่ผู้กอบกู้โลก แค่ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้เต็มที่ก็พอ แต่อย่าเข้าไปยุ่งกับชีวิตคนอื่น โดยเฉพาะพวกที่ฝ่ายหนึ่งอยากโดนตี อีกฝ่ายก็อยากตี เธอจะเข้าไปยุ่งทำไม?”
“ใจเย็น ๆ” หลิงอู๋โหยวฝืนยิ้มบาง ๆ “เรื่องของคนอื่นคุ้มให้เธอโกรธจนเป็นขนาดนี้เหรอ?”
หลินอิ่งฟังจนงงไปหมด
แม้จะแตกต่างจากแนวคิดเรื่องการเสียสละเพื่อผู้อื่นที่เธอเคยได้รับการปลูกฝังมา แต่ฟังดูแล้วก็ไม่มีอะไรผิด อยู่ในตำแหน่งไหนก็ทำหน้าที่นั้น ใช้ความสามารถให้เต็มที่ และรับผิดชอบในสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ ขอแค่ทำได้ครบทั้งสี่ข้อ หลังจากนั้นก็เคารพชะตาชีวิตของคนอื่น ไม่ต้องไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน โดยเฉพาะเรื่องวุ่นวายที่เกิดจากการไปช่วยคนโง่
หลินอิ่งลังเล “งั้นฉันก็ไม่ยุ่งแล้วเหรอ? เว้นแต่อู๋หลิงจะมาหาฉันเอง”
“ใช่แล้ว” หลิงอู๋โหยวพยักหน้า “ระหว่างที่ยังไม่มีคดีอื่น จะเล่นมือถือสักหน่อยไม่ได้หรือไง จะไปกลุ้มเรื่องของเธอทำไม”
หลินอิ่ง “...ก็มีเหตุผล”
สี่โมงเย็นตรง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกเจ้าหน้าที่จางที่กำลังง่วนกับงานให้สะดุ้ง เขายังไม่ทันได้ดูหมายเลขโทรเข้าก็กดรับสาย พอได้ยินเสียงจากปลายสาย สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจนใจทันที