“จริง ๆ แล้วเข้าใจง่ายมาก” มุมปากของหลิงอู๋โหยวค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา “ทำไมเธอถึงคิดว่าตัวเองถูกทำร้ายในครอบครัวล่ะ เพราะเธอคิดว่าในการต่อสู้ระหว่างเธอกับจั่วเจี้ยนหนาน เขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน แถมเธอยังบาดเจ็บหนักกว่าเขามาก เลยรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกทำร้ายในครอบครัว ใช่ไหม”
เจิงจื่อเฉียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ใช่สิ! แรงฉันน้อยกว่าเขาตั้งเยอะ จะไปทำให้เขาบาดเจ็บได้สักแค่ไหนกัน”
หลิงอู๋โหยวกล่าวว่า “แต่กฎหมายไม่ได้คำนึงถึงเรื่องกำลัง กฎทุกข้อของกฎหมาย อย่างน้อยเมื่อพิจารณาแยกกัน ก็รับประกันความยุติธรรมและความเสมอภาคอย่างเต็มที่ กล่าวคือ กฎหมายพิจารณาแค่เรื่องความเท่าเทียมระหว่างชายหญิง ไม่ได้บัญญัติข้อยกเว้นพิเศษเกี่ยวกับความแตกต่างด้านพละกำลังของชายหญิง”
“ลองยกตัวอย่างดูนะ ถ้าเธอเป็นฝ่ายใช้ความรุนแรงในครอบครัว คอยทำร้ายร่างกายจั่วเจี้ยนหนานไม่หยุด แต่เพราะความรุนแรงของชายหญิงต่างกันมาก เอาแบบพูดเกินจริงหน่อยก็แล้วกัน เธอต่อยเขาร้อยครั้ง อาจยังไม่หนักเท่าเขาต่อยเธอครั้งเดียว ส่วนเขาที่ต่อยเธอก็ทำไปเพื่อป้องกันตัว ถ้าเป็นแบบนี้แล้วตัดสินว่าเธอเป็นฝ่ายใช้ความรุนแรงในครอบครัว เธอคิดว่าสมเหตุสมผลไหม”
เจิงจื่อเฉียง: …
เดี๋ยวก่อน สมองเธอเหมือนจะไหม้แล้ว
เธอลองถามอย่างไม่มั่นใจ “...เอ่อ สมเหตุสมผล?”
หลิงอู๋โหยวกล่าวว่า “ถ้ามองตามเหตุผลทางสังคม ก็สมเหตุสมผล เพราะเธอเป็นฝ่ายใช้ความรุนแรงกับเขาต่อเนื่อง แต่ถ้ามองตามสภาพร่างกาย คนที่บาดเจ็บหนักกว่ากลับเป็นเธอ แบบนี้จะนับว่าเขาป้องกันตัวเกินกว่าเหตุหรือเปล่า”