กว่าจะเช็ดอุ้งเท้าทั้งสี่ข้างจนสะอาด ที่รักน้องใหญ่ถึงได้ออกลาดตระเวนต่อ
“โธ่เอ๊ย ที่รักน้องใหญ่ฉลาดจริง ๆ เลย!” เมิ่งชุนถังอดชมอีกครั้งไม่ได้ “ต้องเป็นเจ้าของคนก่อนสอนมาดีแน่ ๆ”
ซ่งเว่ยอันที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ มาตลอดก็หัวเราะขึ้นมา “ฉลาดกว่าน้องซินตอนเด็กอีก!”
(ซ่งชงซิน: …)
หลิงอู๋โหยวถ่ายวิดีโอส่งให้เจิงจื่อเฉียง บอกว่าที่รักน้องใหญ่สบายดีทุกอย่าง
หลังจากนั้น อาจารย์หลิงที่เหนื่อยมาทั้งวันก็ไปอาบน้ำสระผม ตั้งใจว่าจะนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงสักหน่อย แล้วค่อยหลับให้เต็มอิ่ม
แต่พอเปิดประตูห้อง อาจารย์หลิงก็เห็นที่รักน้องใหญ่นอนเอกเขนกอยู่กลางเตียงของเธอ แถมยังนอนหงาย เผยพุงขนฟูสีขาวเป็นแผ่นใหญ่
ที่รักน้องใหญ่เห็นเธอเข้ามา ก็ทักทายอย่างสุภาพว่า “เหมียว~”
หลิงอู๋โหยว: …
เมิ่งชุนถังเดินตามเข้ามาจากด้านหลังแล้วอธิบายว่า
“ตอนแรกฉันอุ้มมันไปวางไว้ในที่นอนแมวแล้ว แต่มันดูเหมือนไม่ชอบนอนตรงนั้น เลยตรงดิ่งมาห้องเธอแทน แต่แมวเหมือนจะชอบนอนบนเตียงกันอยู่แล้วนะ แมวสองตัวที่ฉันกับคุณซ่งเคยเลี้ยงก็เป็นแบบนี้ ถ้าเธอไม่ชิน ให้ฉันอุ้มมันไปนอนห้องฉันไหม?”
หลิงอู๋โหยวจะปล่อยให้แมวอ้วนตัวนี้ไปรบกวนเวลานอนของสามีภรรยาได้อย่างไร? ถ้ามันนอนดิ้นล่ะ จะทำยังไง?
“ไม่เป็นไร ฉันชินแล้ว”
เมิ่งชุนถังยังแอบเสียดายอยู่หน่อย ๆ “ก็ดี น้องหลิงลองดูสิ กอดมันนอนสบายมากเลย~” แค่ขนร่วงหน่อยเท่านั้นเอง
หลิงอู๋โหยว: “ค่ะ”
พอปิดประตูแล้ว เธอก็หันไปหาที่รักน้องใหญ่ อุ้มมันขึ้นมาแล้ววางลงบนพื้น