ไม่รู้คนอื่นคิดยังไง แต่หลิงอู๋โหยวคิดว่าการนอนหอพักก็ดีเหมือนกัน ไม่เพียงตื่นสายได้อีกหน่อย พอออกจากห้องก็ถึงที่ทำงาน เดินไม่กี่ก้าวก็ได้กินอาหารเช้าร้อน ๆ แบบนี้จะมีอะไรดีไปกว่านี้อีก?
นอกจากห้องพักแปดคนจะค่อนข้างแออัด ในห้องมีแค่เตียงสองชั้นสี่ชุดกับโต๊ะตัวเล็กหนึ่งตัว อีกทั้งต้องไปอาบน้ำรวมกันในโรงอาบน้ำใหญ่แล้ว หลิงอู๋โหยวก็ไม่เห็นมีอะไรให้ติ ยังไงก็ไม่ต้องเสียเงินนี่! เธอมีสิทธิ์อะไรไปเรียกร้องมากกว่านี้?
แต่ตอนนี้มีปัญหาแล้ว
จะเข้าโรงอาหารต้องใช้บัตรพนักงานสแกนก่อนหน้านี้หลิงอู๋โหยวกินข้าวกับคนอื่น พวกเขาช่วยสแกนให้ เธอจึงไม่ต้องใช้บัตรของตัวเอง แต่วันนี้เธอตื่นเช้า คนอื่นยังไม่มากัน
หลิงอู๋โหยวกุมท้องที่ร้องโครกครากเสียงดัง เดินไปยืนดักรอให้เหยื่อมาติดกับอยู่หน้ากรมตำรวจ
คนแรกที่มาถึงคือสือหยวน เขาเดินมาอย่างสบาย ๆ ในมือถือกาแฟหนึ่งแก้ว รูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นทำให้ชุดลำลองแนวสปอร์ตเรียบง่ายดูมีสไตล์ขึ้นมาทันตา จะว่าไป หน้าตาคงเป็นเครื่องประดับที่ช่วยเสริมแฟชั่นได้ดีที่สุดจริง ๆ สินะ หมอนี่ดูไม่เหมือนมาทำคดีเลยสักนิด เหมือนมาเดินแบบมากกว่า
เขาเห็นหลิงอู๋โหยว และหลิงอู๋โหยวก็เห็นเขา
“สวัสดีตอนเช้า”
สือหยวนเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม
หลิงอู๋โหยวพยักหน้า “สวัสดีตอนเช้า”
สือหยวน: หืม?
ปลื้มจนทำตัวไม่ถูก!
ปกติหลิงอู๋โหยวไม่เคยตอบรับคำทักทายของเขาเลย เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?
“กินข้าวหรือยัง?” เธอถามต่อ
“กิน...” สือหยวนพลันได้สติ “ยังเลย ไปกินด้วยกันไหม?”