หลังจากได้วัตถุพยานมา ซ่งเว่ยอันก็ลากตัวหยางฉี่อี้จากห้องขังของสถานีตำรวจเฮยซาไปสอบปากคำที่กองบัญชาการ
แต่หยางฉี่อี้เพิ่งย้ายมาอยู่ในชุมชนนั้นได้แค่สามเดือน คำพูดของเขาจึงเป็นประมาณว่า “ผมไม่รู้ ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น” “ยังไงก็ต้องเป็นคนก่อนหน้าทำแน่ ๆ ไม่เกี่ยวกับผม” ประมาณนี้
หลังการสอบปากคำจบ ซ่งเว่ยอันกับกวนจื่อผิงเดินออกมาจากห้องสอบสวน สีหน้าของทั้งคู่ไม่สู้ดีนัก
หัวหน้าหน่วยซ่งเรียกประชุมย่อยทันที
“เรื่องด่วนที่สุดตอนนี้คือต้องหาศพของเหยื่อสามรายแรกให้เจอ ไม่ว่าบนศพจะมีหลักฐานโดยตรงที่มัดตัวหยางฉี่อี้ได้หรือไม่ พวกเราตำรวจปล่อยให้ศพเหยื่อนอนกระจายอยู่ข้างนอกแบบนั้นไม่ได้” ซ่งเว่ยอันพูด “ดูกล้องก่อน สองแตงรับผิดชอบเส้นทางเคลื่อนไหวก่อนที่หยางฉี่อี้จะย้ายบ้าน กลุ่มเด็กฝึกรับผิดชอบหมู่บ้านอานคัง เริ่มดูจากเดือนที่ใกล้ที่สุดไปจนกว่าจะเจอเบาะแส เข้าใจไหม?”
กวนจื่อผิง: “บอกแล้วไงอย่าเรียกฉัน...”
“เลิกประชุม!”
กวนจื่อผิง: “.”
ชุมชนที่หยางฉี่อี้อยู่ชื่อหมู่บ้านอานคัง ชุมชนเก่าแก่ พื้นที่ไม่ใหญ่ กล้องวงจรปิดก็ไม่ค่อยมี คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้สูงอายุ กลุ่มเด็กฝึกจึงจัดการขอสำเนากล้องวงจรปิดที่ใช้งานได้ทั้งหมดมาแทน ใกล้ ๆ ชุมชนมีซูเปอร์มาร์เก็ตเอกชนและร้านสะดวกซื้อ ก็ขอสำเนามาอีกหนึ่งชุดเช่นกัน
ระหว่างเดินทางกลับกองบัญชาการ สือหยวนเอ่ยขึ้นหนึ่งประโยค: “หยางฉี่อี้ไม่มีรถ เขาเอาศพไปทิ้งยังไง? เป็นไปได้ไหมว่าคดีชำแหละศพนี้ ศพถูกทิ้งในจุดรับขยะรีไซเคิลของชุมชน?”