“เสวี่ยเอ๋อร์ออกมาแล้ว ไม่มีอะไรหรอก แค่คุยกันเล่นสองสามคำ” พอเห็นเสินเสวี่ยออกมา เสินเจียเป่าก็ยกม้านั่งตัวเล็กมาให้ลูกพี่ลูกน้องนั่ง
เสินเสวี่ยเพิ่งนั่งลงก็ขยิบตา พริบตาถัดมา น้ำตาใสสะอาดก็ไหลออกมา เสียงของเธออ่อนแอเจือความน้อยใจอยู่เล็กน้อย “พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สาวใหญ่ น้องสาวคนนี้ออกมารบกวนพวกพี่คุยกันหรือเปล่า ถ้าใช่ ฉันกลับไปก็ได้”
เสินชู่อวี้: ???
ถึงเธอจะเป็นนางเอก แต่ก็ใช่ว่าจะเอาแต่ใจไร้เหตุผลได้ขนาดนี้ พวกที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็ไม่ใช่พระเอกสักหน่อย แถมไม่มีใครหลงกลลูกไม้นี้ด้วย จะร้องไห้กระจองอแงให้ใครดูกัน
แววตาเคียดแค้นที่วาบผ่านดวงตาของเสินเสวี่ยเมื่อครู่ เสินชู่อวี้เห็นเต็มตา
ในหนังสือบรรยายว่านางเอกเป็นคนสวยจิตใจดี แต่เสินชู่อวี้ซึ่งได้รับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมรู้ดีว่านี่เป็นแค่รัศมีนางเอกที่คนเขียนฝืนใส่ให้เท่านั้น ความจริงผู้หญิงคนนี้ใจร้ายมาก แถมยังเสแสร้งเก่งสุด ๆ
เสินเจียเว่ย ลูกพี่ลูกน้องชายคนรองขมวดคิ้ว “เสวี่ยเอ๋อร์ ทำอะไรน่ะ เพิ่งนั่งลงก็ร้องไห้ ทำเหมือนพวกพี่รังแกเธออย่างนั้นแหละ”
ที่พี่ใหญ่พูดก็ไม่ผิด พวกเขาไม่ได้คุยอะไรกันจริงจัง แค่พูดนู่นนิดนี่หน่อย เป็นเพราะเสินชิวชอบทำตัวตลก พวกเขาถึงได้หัวเราะกัน
เสินเจียเว่ยเอ็นดูลูกพี่ลูกน้องคนนี้ที่รู้จักกาลเทศะและทำอะไรเก่งอยู่แล้ว แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง แค่รู้สึกว่าเธอแปลก ๆ อยู่บ้าง อย่างตอนนี้ที่เพิ่งนั่งลงก็ปาดน้ำตา ทำเอาเขาไม่เข้าใจจริง ๆ
เสินชู่อวี้ไม่อยากมองเธอร้องไห้กระซิกอีกต่อไป จึงพูดเสียงเรียบ “เสินเสวี่ย ถ้าอยากร้องก็กลับไปร้องที่ห้องตัวเอง อย่ามาทำเสียบรรยากาศตรงนี้”
พอเสินชู่อวี้พูดจบ น้ำตาของเสินเสวี่ยก็ไหลหนักกว่าเดิม “พี่...พี่สาวใหญ่ รังแกกันเกินไปแล้ว เผด็จการเกินไปแล้วหรือเปล่า แม้แต่ร้องไห้ก็ไม่ให้ร้องแล้วเหรอ”
ถึงเสินชิวจะอายุน้อยกว่า แต่ตาเธอสว่างชัด มองท่าทีของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องคนรองแล้วไม่สบอารมณ์ “พี่รอง พี่ใหญ่รังแกพี่ตรงไหน คำพูดของพี่ใหญ่ก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าอยากร้องก็กลับไปร้องที่ห้องสิ มาร้องตรงนี้ทำเหมือนพวกเรารังแกพี่อย่างนั้นแหละ”
เสินเจียกั๋ว ลูกพี่ลูกน้องชายคนที่สามไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ไม่ชอบที่เสินเสวี่ยทำแบบนี้เหมือนกัน พวกเขากำลังนั่งรับลมกันดี ๆ พอเธอนั่งลงก็ร้องไห้ บรรยากาศเสียหมดจริง ๆ
“พวกพี่...พวกพี่ไม่ชอบฉันกันหมด ฉันกลับไปก็ได้”
พอได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกสาว หลิวพ่านตี่ก็รีบวิ่งมา “เสวี่ยเอ๋อร์ร้องไห้ทำไม เกิดอะไรขึ้น”
“แม่ หนูไม่เป็นไรค่ะ พี่ใหญ่ไม่ได้รังแกหนู แม่อย่าเข้าใจผิดนะคะ”
เสินเจียเป่า เสินเจียเว่ย เสินเจียกั๋ว: ????
เสินชู่อวี้กับเสินชิว: ??? นี่ไม่เท่ากับจงใจทำให้หลิวพ่านตี่เข้าใจผิดหรอกเหรอ
เดิมทีหลิวพ่านตี่ก็ปักใจอยู่แล้วว่าหลานชายหลานสาวพวกนี้รังแกลูกสาว คราวนี้เธอเลยโกรธจริง ๆ “เจียเป่า เจียเว่ย เจียกั๋ว พวกแกเป็นพี่ชายกันยังไง ถึงไปรังแกน้องสาวได้ เสวี่ยเอ๋อร์ของฉันเป็นเด็กดีมาตลอด เธอไปทำอะไรให้พวกแกไม่พอใจกัน”
ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองเดิมทีตั้งใจจะดูเรื่องสนุก พอได้ยินหลิวพ่านตี่กล่าวหาลูกชายตัวเอง ก็ทนไม่ไหว รีบก้าวไปยืนตรงหน้าลูกชายทันที
“หลิวพ่านตี่ เธอจะฟังแต่คำพูดฝ่ายเดียวของลูกสาวไม่ได้หรอกนะ ปกติเจียเป่า เจียเว่ย เจียกั๋วก็ไม่ได้ใจร้ายกับลูกสาวเธอ ของอร่อยอะไรที่หาได้ในป่า พวกเขายังเก็บไว้แบ่งให้เสวี่ยเอ๋อร์ด้วย พี่ชายที่รักน้องสาวขนาดนี้จะไปรังแกเสินเสวี่ยได้ยังไง”
จางชุ่ยชุ่ยไม่เชื่อเลยสักนิดว่าลูกชายตัวเองจะรังแกเสินเสวี่ย เธอเป็นแม่ ย่อมรู้ดีที่สุดว่าลูกชายเป็นคนยังไง
ส่วนเสินชู่อวี้กับเสินชิวก็ไม่มีทางรังแกเธอ เสินชู่อวี้รำคาญเสินเสวี่ยเป็นปกติ จนขี้เกียจจะสนใจด้วยซ้ำ จะเสียแรงไปรังแกเธอได้ยังไง เสินชิวเป็นน้องสาว จะไปรังแกพี่สาวลูกพี่ลูกน้องคนรองได้ยังไง
หลี่ไฉ่เสียถามเสินชู่อวี้ “หนูเป็นเด็กดี บอกป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น”
เสินชู่อวี้แบมือ “เสินเสวี่ยเดินเข้ามาเองแล้วก็ร้องไห้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย พวกเราไม่มีใครไปหาเรื่องยัยจอมร้องไห้นี่สักหน่อย”
เสินชิวพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ๆ พวกเราไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้ทำอะไรเลย พี่รองก็ร้องไห้ขึ้นมาเอง”
ตอนนี้เสินชิวเริ่มไม่ชอบพี่สาวคนรองคนนี้แล้ว คำพูดเมื่อกี้ฟังดูเหมือนตั้งใจพูดเพื่อให้คุณอาสะใภ้สามเข้าใจผิด แล้วทำให้พวกเธอถูกคุณอาสะใภ้สามด่า
“พวกเธอทำอะไรกัน จะว่างจนอยากตีกันหรือไง” คุณย่าเสินกลับมาจากคุยเล่นข้างนอก ก็เห็นลูกสะใภ้สามคนกำลังถกแขนเสื้อขึ้น ท่าทางเหมือนจะเปิดศึกกันในอีกไม่กี่วินาที
เธอมองหลานชายหลานสาวไปรอบหนึ่ง พอเห็นหลานสาวคนรองร้องไห้กระซิก ก็ถามว่า “เสวี่ยเอ๋อร์ร้องไห้ทำไม”
เสินเสวี่ยเอาแต่เช็ดน้ำตา ไม่ตอบ
หลิวพ่านตี่พูดว่า “แม่ กลับมาแล้วช่วยให้ความเป็นธรรมกับเสวี่ยเอ๋อร์ของฉันด้วยนะ เสวี่ยเอ๋อร์ดีใจมากที่อยากคุยกับพี่ชายกับน้องสาว แต่เจียเป่าพวกเขากลับรังแกลูกสาวฉัน พอเสวี่ยเอ๋อร์เดินมา พวกเขาก็รังแกเธอเลย”
หลี่ไฉ่เสียเป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ก็แทบอยากทุบคุณอาสะใภ้สาม “หูหนวกหรือไง เมื่อกี้เสินชู่อวี้ก็บอกแล้วว่าเสินเสวี่ยลูกเธอเดินเข้ามาแล้วร้องไห้เองแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่มีใครรังแกเธอสักหน่อย”
“คุณย่า พวกเราไม่ได้รังแกน้องรองนะคะ เธอเดินมาถามว่าพวกเราคุยอะไรกัน หนูบอกว่าไม่ได้คุยอะไร เธอก็ร้องไห้แล้วค่ะ”
เสินเจียเป่าเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าลูกพี่ลูกน้องคนรองคนนี้ช่างแปลกหน้าเหลือเกิน
คุณย่าเสินเชื่อหลานชายคนโตกับหลานสาวคนโตของตัวเอง พวกเขาบอกว่าไม่ได้รังแก ก็แปลว่าไม่ได้รังแก “สะใภ้สาม เมื่อกี้ลูกสาวเธอพูดกับเธอว่ายังไง”
“เธอบอกว่าไม่เป็นไร พี่ใหญ่ไม่ได้รังแกหนู แม่อย่าเข้าใจผิด”
คุณย่าเสินหรี่ตามองหลานสาวคนรองที่กำลังร้องไห้กระซิก “สะใภ้รอง ลูกสาวเธอยังบอกเองว่าอย่าเข้าใจผิด แต่เธอก็ยังเข้าใจผิดอยู่ได้ เอาละ กลับห้องไปเถอะ”
หลิวพ่านตี่ยังอยากพูดอะไรอีกสองสามคำ แต่พอเห็นแม่สามีหยิบไม้ปัดฝุ่นขึ้นมา เธอก็รีบลากลูกสาวกลับห้องไปทันที
ประตูห้องของบ้านลูกชายคนรองปิดลง คุณย่าเสินถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ หลานสาวคนรองคนนี้ถูกแม่เลี้ยงจนเสียคนไปแล้วจริง ๆ!
“เอาละ พวกเธอก็อย่ายืนเกะกะอยู่ในลานบ้านเลย ใครจะอาบน้ำก็ไปอาบ ใครจะซักผ้าก็ไปซัก ดึกแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน รีบเข้านอนกันได้แล้ว”
หลังจากไล่ลูกสะใภ้ไปแล้ว คุณย่าเสินก็จูงเสินชู่อวี้กลับห้อง “เด็กดี ยุงเยอะ กลับไปนั่งในห้องกันเถอะ ย่าจะชงน้ำหวานให้ดื่ม”
“แม่ หนูก็อยากดื่มน้ำหวานเหมือนกันค่ะ” หลี่ไฉ่เสียกลับเข้าห้องไปแล้ว พอได้ยินแม่สามีบอกว่าจะชงน้ำหวานให้เสินชู่อวี้ เธอก็พรวดออกมาทันที
คุณย่าเสินกับเสินชู่อวี้สะดุ้งกันทั้งคู่
“กินอะไรของแก ได้ยินเรื่องของกินทีไรก็พุ่งออกมาเหมือนลิง จะทำให้ฉันตกใจตายหรือไง”
หลี่ไฉ่เสียถูมือไปมา “แม่คะ หนูมีประจำเดือน รู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวไปหมด ดื่มน้ำตาลทรายแดงสักหน่อยจะได้บำรุงร่างกาย มีแรงทำงานค่ะ”
คุณย่าเสินด่าเธอสองคำ แต่ก็ยังชงให้หนึ่งถ้วย
“แม่ใจดีที่สุดเลยค่ะ” หลี่ไฉ่เสียยิ้มแก้มปริ ถือถ้วยน้ำตาลทรายแดงกลับห้องไป
พอชงน้ำตาลทรายแดงให้สะใภ้รองไปหนึ่งถ้วยแล้ว จะทิ้งสะใภ้ใหญ่กับสะใภ้สามไว้ก็ไม่ได้ คุณย่าเสินจึงเรียกลูกสะใภ้ทั้งสองคนออกมารับกลับไปดื่มในห้อง
นอกจากจะลำเอียงให้เสินชู่อวี้หลานสาวคนนี้แล้ว คุณย่าเสินก็ปฏิบัติต่อทุกคนในบ้านอย่างเท่าเทียม
แน่นอนว่ามื้อเย็นหลิวพ่านตี่ไม่ได้ดื่มน้ำแกงไก่ นั่นก็สมควรแล้ว ใครใช้ให้ตอนคุณย่าไม่อยู่บ้าน เธอไปรังแกเด็กดีของคุณย่ากันล่ะ คุณย่าเสินไม่ไล่เธอกลับบ้านเดิมไปก็ดีแค่ไหนแล้ว