เสินชู่อวี้ดื่มน้ำตาลทรายแดงไปหนึ่งชาม แล้วคุยกับคุณย่าเสินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไปอาบน้ำ
พออาบน้ำเสร็จ เธอก็กลับมานอนเหม่อบนเตาอุ่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มง่วงงุน เสินชู่อวี้คิดว่าคืนแรกหลังทะลุมิติมาเธอคงนอนไม่หลับ แต่ที่ไหนได้ เธอคิดมากไปเอง คืนนั้นหลับสนิทฝันดีจนถึงเช้า
มื้อเช้าก็ยังเป็นคุณย่าเสินที่เรียกเธอให้ลุกมากิน พอกินเสร็จ ทั้งบ้านก็ออกไปทำงานตามปกติ
เสินชู่อวี้หาวหวอดแล้วกลับเข้าห้องไปนอนต่อจนสาย ตื่นขึ้นมาเพราะหิวตอนเที่ยงถึงได้ลุกขึ้นมา มื้อกลางวันคุณย่าเสินกลับมาทำให้ เธอทอดแป้งไข่ให้เสินชู่อวี้แล้วเอาไปวางไว้ในห้อง เห็นเธอหลับสนิท คุณย่าเสินก็ไม่ได้ปลุก
เสินชู่อวี้กินแป้งไข่เสร็จ ก็เติมน้ำใส่กระติกจนเต็ม สะพายตะกร้าหลังขึ้นเขาไปเดินเล่น
เวลานี้ทุกคนกำลังทำงานอยู่ในนา ระหว่างทางจึงไม่เจอใครเลย แต่พอขึ้นไปถึงเขากลับเจอเด็กในหมู่บ้านไม่น้อย บ้างก็ตัดหญ้าให้หมู บ้างก็เก็บผักป่า ไม่ก็แอบเก็บไข่นก
เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเห็นเสินชู่อวี้แล้วดีใจกันมาก พากันวิ่งเข้ามาหาเธอ «พี่ชู่อวี้ พี่ชู่อวี้ มาแล้วเหรอ หัวยังเจ็บอยู่ไหม?»
ในหน่วยผลิตไม่มีความลับ เรื่องที่เสินชู่อวี้ถูกสะใภ้สามทำให้โมโหจนเป็นลม หัวกระแทกหน้าผาก ทุกคนในหน่วยผลิตรู้กันหมด
เด็กตัวเล็ก ๆ พวกนี้ย่อมรู้ด้วย แม้เสินชู่อวี้จะเข้ากับสาวรุ่นเดียวกันไม่ค่อยได้ แต่ในหมู่เด็ก ๆ เธอกลับเป็นที่นิยมมาก เป็นหัวโจกของกลุ่มเด็กเลยทีเดียว
เสินชู่อวี้หยิบมันเทศตากแห้งสองสามชิ้นจากกระเป๋า แบ่งให้เด็กซนพวกนั้น «ฉันสบายดี ไม่เป็นไรหรอก»
พอได้รับมันเทศตากแห้งจากเสินชู่อวี้ เด็กซนกลุ่มนั้นก็ยื่นผลไม้ป่าที่ตัวเองเก็บมาให้เธอ «พี่ชู่อวี้ นี่สตรอว์เบอร์รีป่าที่พวกเราเก็บมา หวานมากเลย พี่ชู่อวี้กินสิ กินหมดแล้วพวกเราจะไปหาเพิ่ม»
เสินชู่อวี้ไม่เกรงใจสักนิด กวาดใส่กระเป๋าตัวเองทั้งหมด «พวกเธอไปตัดหญ้าให้หมูก็ไปตัด ไปเล่นก็ไปเล่น อีกสักพักค่อยมารวมกันที่เดิม ถ้าฉันหาไก่ป่าเจอ จะย่างให้กิน»
เสินชู่อวี้กับเด็กซนพวกนี้มีฐานลับด้วย ปกติเวลาเธอล่าสัตว์ป่าได้ ก็มาย่างกินที่นี่
«รู้แล้วพี่ชู่อวี้ พวกเราจะหาผลไม้ป่ามาให้พี่กินเยอะ ๆ»
เด็กซนสองสามคนวิ่งกระจายออกไปยังที่อื่น
เสินชู่อวี้เดินไปอีกทางตามความทรงจำ แถวนั้นมีสัตว์ป่าออกมาให้เห็นอยู่บ่อย ๆ และมีแค่เธอที่รู้
แน่นอนว่าที่นั่นก็มีแค่เสินชู่อวี้ที่กล้าเข้าใกล้ คนอื่นไม่มีความกล้าพอ
สถานที่ที่เธอกำลังไปคือทางเข้าป่าลึก ตามคำบอกเล่าของคนรุ่นเก่าในหน่วยผลิตเสินเจียป้า ในป่าลึกมีเสือตัวใหญ่ ปกติทุกคนจึงไม่กล้าเข้าใกล้แถวนี้
เสินชู่อวี้ไม่รู้ว่าที่นี่มีเสือตัวใหญ่จริงหรือเปล่า แต่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอเคยมาที่ทางเข้าป่าลึกแล้วไม่เคยเจอ
เดินไปกินสตรอว์เบอร์รีป่าไป ต้องบอกเลยว่าหวานจริง ๆ เสินชู่อวี้กินอย่างเอร็ดอร่อย
พอเข้าใกล้ทางเข้าป่าลึก เสินชู่อวี้ก็เห็นกระต่ายสองตัวกระโดดไปมา เธอหยิบก้อนหินสองก้อนขึ้นมา ปาออกไปส่ง ๆ แต่กลับโดนหัวกระต่ายอย่างแม่นยำ กระต่ายทั้งสองตัวล้มลงพร้อมกัน
ตอนเด็ก ๆ เจ้าของร่างเดิมชอบแอบขึ้นเขาไปบ่อย ๆ และได้รู้จักคุณตาคนหนึ่งบนเขา คุณตาคนนั้นมีฝีมือดี แถมยังล่าสัตว์เก่ง เจ้าของร่างเดิมติดตามเขาเรียนรู้วิชาต่าง ๆ มากมาย เรื่องนี้นอกจากเจ้าของร่างเดิมกับคุณตาคนนั้นแล้ว ก็ไม่มีใครรู้
เจ้าของร่างเดิมอยากเล่าให้คุณปู่เสินกับคุณย่าเสินฟังว่ารู้จักคุณตาฝีมือเก่งคนหนึ่ง แต่เธอรับปากคุณตาแล้วว่าจะไม่บอกใคร จึงไม่ได้เล่าให้ทั้งคู่ฟัง
เห็นหลานสาวขึ้นเขาไปทุกวัน คุณย่าเสินกับคุณปู่เสินก็คิดว่าเธอชอบขึ้นไปเล่น จึงไม่ได้ห้าม
พูดถึงคุณตาคนนั้นก็ลึกลับมาก เจ้าของร่างเดิมเรียนวิชาจากเขาอยู่ห้าปี แต่ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเขาแซ่อะไรหรือชื่ออะไร ถามเขาทุกวัน คุณตาคนนั้นก็ไม่ยอมเผยสักคำ บอกให้เรียกอะไรก็ได้ตามใจ
คุณตาไม่ยอมบอก เจ้าของร่างเดิมก็เลิกคาดคั้น เรียกเขาว่าคุณตาอยู่คำแล้วคำเล่า พอเจ้าของร่างเดิมเรียนวิชาของคุณตาจนเกือบหมด คุณตาก็หายตัวไป ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมเสียใจอยู่พักใหญ่
เสินชู่อวี้อดรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองโชคดีไม่น้อย ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่ทั้งเป็นที่รักและมีฝีมือ
อย่าคิดว่าเพราะอาชีพของเธอในศตวรรษที่ 21 เป็นยามแล้วจะเก่งกาจ ที่จริงเธอปกป้องใครไม่ได้สักคน ในทีมรักษาความปลอดภัยเธอก็เป็นแค่ไม้ประดับ เอาแต่หลบงานทุกวัน แล้วยังรับเงินเดือนแปดพันหยวนอย่างสบายใจทุกเดือน
สรุปแล้วเธอก็เป็นคนขี้เกียจ อยู่ที่ไหนก็เอาแต่นอน การทะลุมิติมาอยู่ในโลกนิยายนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน
เสินชู่อวี้เดินวนอยู่ใกล้ทางเข้าป่าลึก ได้ของติดมือกลับมาไม่น้อย กระต่ายป่าสี่ตัว ไก่ป่าสามตัว ยังเก็บไข่ไก่ป่ามาได้ทั้งรัง แถมยังขุดผักป่าอ่อน ๆ มาได้อีกเยอะ
เสินชู่อวี้ใส่ไก่ป่า กระต่ายป่า ไข่ไก่ป่า และผักป่าทั้งหมดลงในตะกร้าหลัง แล้วซ่อนตะกร้าไว้ในพุ่มหญ้า มือถือไก่ป่าไว้ตัวหนึ่ง เธอรับปากว่าจะย่างไก่ป่าให้เด็ก ๆ พวกนั้นกิน
เสินชู่อวี้ไปถึงที่นัดกับเด็ก ๆ มีเด็กสามคนมารออยู่ก่อนแล้ว
โก่วตั้น เหมาตั้น และเฮยตั้นพุ่งเข้าหาเธอราวกับลูกกระสุน «พี่ชู่อวี้เก่งจริง ๆ จับไก่ป่าได้อีกแล้ว เย้! พวกเราจะได้กินไก่ย่างแล้ว»
เสินชู่อวี้ลูบหัวพวกเขา «ดีใจไหม ได้กินเนื้อแล้วนะ»
เด็กทั้งสามจะไม่ดีใจได้ยังไง หลายเดือนแล้วที่บ้านพวกเขาไม่ได้กินเนื้อ พอเห็นไก่ป่าเท่านั้น น้ำลายก็แทบไหล
พี่ชู่อวี้ดีกับพวกเขาเหลือเกิน ดีกว่าพี่สาวแท้ ๆ เสียอีก โก่วตั้นตบอก «พี่ชู่อวี้ รอพวกเราโตขึ้นก่อนนะ พวกเราจะปกป้องพี่ หาเงินซื้อเนื้อให้พี่กิน»
เหมาตั้นกับเฮยตั้นพยักหน้าหงึก ๆ «ใช่ ๆ»
«งั้นฉันจะรอนะ»
อย่าคิดว่าเด็กพวกนี้ยังตัวเล็ก ถ้าเสินชู่อวี้มีเรื่องขึ้นมา พวกเขาเอาจริงแน่ ถ้าป้าหรืออาสะใภ้คนไหนในหมู่บ้านพูดว่าเสินชู่อวี้ไม่ดี พวกเขาจะไม่ยอมเป็นคนแรก ปากเล็ก ๆ พูดจาเถียงผู้ใหญ่ฉอด ๆ ราวกับยิงกระสุนใส่
นี่แหละเหตุผลที่เสินชู่อวี้ยินดีดีกับเด็ก ๆ พวกนี้
โก่วตั้นกับพวกเตรียมโครงย่างไก่ไว้แล้ว ฟืนก็เก็บมาได้ไม่น้อย
เสินชู่อวี้จัดการไก่ป่าเสร็จ เสียบมันเข้ากับไม้ตรงกลาง จากนั้นก็ไม่ต้องให้เธอทำอะไรต่อแล้ว โก่วตั้นรับหน้าที่หมุนไก่ย่างไป
เสินชู่อวี้หาก้อนหินใหญ่ ๆ เอนตัวลงนอน คาบใบไม้ไว้ในปาก ฮัมเพลงเพี้ยน ๆ เป็นครั้งคราว ส่วนโก่วตั้น เฮยตั้น และเหมาตั้นก็ให้กำลังใจเธอเต็มที่ ไม่ว่าเสินชู่อวี้จะฮัมเพราะแค่ไหน พวกเขาก็ปรบมือชมว่าเพราะ
เสินชู่อวี้: ในที่สุดก็เจอคนรู้ใจแล้ว!
ไก่ป่าใกล้จะย่างสุกแล้ว เด็กคนอื่น ๆ ก็ทยอยมาถึง แต่ละคนสะพายตะกร้าหลังที่เต็มไปด้วยหญ้าสำหรับหมู
เด็ก ๆ เห็นไก่ย่างสีเหลืองทองบนโครง ดวงตาก็เป็นประกาย น้ำลายไหลกันอึกใหญ่ «พี่ชู่อวี้ พี่เก่งกว่านายพรานเฒ่า ๆ ในหมู่บ้านอีก แป๊บเดียวก็จับไก่ป่าได้แล้ว»
ยุคนี้ช่างลำบากจริง ๆ ไม่ว่าจะผู้ใหญ่หรือเด็ก ใบหน้าต่างเหลืองซีด เสื้อผ้ารองเท้าที่สวมใส่ก็ล้วนปะชุนแล้วปะชุนอีก
เด็กผู้ชายวัยกำลังโตเหล่านี้ ต่อให้ที่บ้านแบ่งอาหารให้เด็กเล็กกินก่อน พวกเขาก็ยังได้กินไม่อิ่ม การได้ติดตามเสินชู่อวี้มากินเนื้อทำให้พวกเขาดีใจเหลือเกิน
«นั่งลงกันเถอะ ได้แบ่งเนื้อกินแล้ว»
พอไก่ย่างสุกและเย็นลงเล็กน้อย เธอก็เริ่มแบ่งเนื้อ ดึงน่องไก่ชิ้นใหญ่สองชิ้นออกมา ห่อด้วยใบไม้ใหญ่สองใบ ตั้งใจเอากลับไปให้คุณปู่เสินกับคุณย่าเสินกิน
ไม่มีมีดเล็ก ๆ เสินชู่อวี้จึงใช้มือฉีกเนื้อไก่ที่เหลือออกเป็นชิ้น ๆ แต่ละชิ้นมีขนาดพอดีเท่า ๆ กัน แล้วแบ่งให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม
เด็กทั้งหมดมีสิบห้าคน ไก่ป่าก็ไม่ได้ตัวใหญ่ แต่ละคนจึงได้เนื้อแค่สองชิ้น ถึงจะเป็นแค่สองชิ้น โก่วตั้นกับพวกก็พอใจมากแล้ว
«พี่ชู่อวี้ไม่กินเหรอ?»
เด็ก ๆ รู้ว่าน่องไก่จะเอากลับไปให้คุณปู่กับคุณย่าเสิน พอเห็นว่าเสินชู่อวี้ไม่ได้เก็บเนื้อไว้ให้ตัวเอง โก่วตั้นจึงถาม
«ฉันไม่กินหรอก พวกเธอกินกันเถอะ»
ไก่ย่างไม่มีเครื่องปรุงสักอย่าง เสินชู่อวี้ไม่ชอบกิน แต่โก่วตั้นกับพวกกลับกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
«ฉันจะไปเดินดูที่อื่น พวกเธอกินเสร็จแล้วก็เก็บที่นี่ให้เรียบร้อย ตอนกลับอย่าลืมดื่มน้ำบ้วนปาก อย่าให้คนที่บ้านรู้ว่าฉันย่างไก่ป่าให้กิน»
การไม่ให้พ่อแม่ของเด็ก ๆ รู้ว่าพวกเขาย่างสัตว์ป่าอะไรกิน เป็นความลับระหว่างเสินชู่อวี้กับเด็ก ๆ เหล่านี้ โก่วตั้นกับพวกก็ปากแข็งไม่แพ้กัน ไม่แข็งไม่ได้หรอก พี่ชู่อวี้บอกไว้แล้วว่าใครเอาเรื่องนี้ไปพูด ต่อไปเธอจะไม่สนใจ และจะไม่ย่างสัตว์ป่าให้กินอีก
พวกเขาไม่กลัวโดนตี แต่กลัวไม่ได้กินเนื้อ!
ตอนนี้ทุกอย่างในป่าถือเป็นของส่วนรวม ปกติใครขึ้นเขาไปจับสัตว์ป่าได้ก็แอบเอากลับบ้านกันทั้งนั้น ทุกคนต่างทำเป็นมองไม่เห็น แต่ถ้าใครล่าสัตว์ป่าได้แล้วเอามาวางให้เห็นชัด ๆ โดยไม่ส่งเข้ากองกลาง ก็เท่ากับเอาเปรียบส่วนรวม เรื่องนี้จะหนักหรือเบาก็ได้ เสินชู่อวี้ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว จึงกำชับเรื่องนี้อย่างจริงจัง
เสินชู่อวี้จำได้ว่าเห็ดหอมที่บ้านใกล้หมดแล้ว เมื่อคืนคุณย่าเสินก็ยังบ่นอยู่เลย
เธอเดินเตร่ไปทั่วอย่างไร้จุดหมายอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็หาเห็ดหอมป่าเจอจริง ๆ เอากลับไปตากแห้งแล้ว ไม่ว่าจะผัดผักหรือต้มซุปก็หอมมาก
แถวนี้มีเห็ดหอมป่าอยู่ไม่น้อย เสินชู่อวี้จึงย้อนกลับไปทางเข้าป่าลึกเพื่อเอาตะกร้าหลังมา
พอเอาตะกร้าออกมาและเก็บเห็ดหอมป่าแถวนี้จนหมด ท้องฟ้าก็เริ่มมืด เธอยังต้องแวะตลาดมืดอีกแห่ง เสินชู่อวี้จึงเตรียมลงเขา
ระหว่างเดิน จู่ ๆ ก็มีมือคู่หนึ่งคว้าข้อเท้าของเธอไว้ เสียงผู้ชายแผ่วเบาดังขึ้น «ช่วยฉันด้วย!»
เสินชู่อวี้คิดว่าตัวเองถูกผีอะไรสักอย่างเกาะไว้ จึงตกใจจนสะดุ้ง แล้วเตะสิ่งที่กำลังเกาะขาเธอออกไปตามสัญชาตญาณ
เสียงตุบดังขึ้น ชายคนนั้นครางอู้อี้ก่อนจะหมดสติไป
เสินชู่อวี้เดินเข้าไปดูใกล้ ๆ อ้อ ไม่ใช่ผีล่องลอยอย่างที่เธอคิด ที่แท้ก็เป็นคนนี่เอง จุ๊ ๆ น่าสงสารจริง ๆ เดิมทีก็บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ยังโดนเธอเตะกระเด็นจนแผลยิ่งหนักกว่าเดิมอีก
เสินชู่อวี้จุ๊ปากหลายครั้ง ในใจไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
เธอจำผู้ชายตรงหน้าได้ ไอ้หมอนี่คือตัวเอกชายในนิยาย จุดเริ่มต้นความโชคร้ายของเจ้าของร่างเดิมในเนื้อเรื่องเดิมก็มาจากการเก็บไอ้ผู้ชายคนนี้กลับบ้าน
ใคร ๆ ก็บอกว่าอย่าเก็บดอกไม้ป่าข้างทาง เสินชู่อวี้คิดว่าผู้ชายแปลกหน้าก็เก็บกลับบ้านไม่ได้เหมือนกัน ใครเก็บก็ซวยไปทั้งชีวิต
เธอมองซ้ายทีขวาที ไม่ยอมก้มมองชายที่ใกล้หมดลมหายใจตรงเท้า แล้วก้าวเหยียบขาของเขาตรง ๆ กระโดดซ้ำสองครั้ง ก่อนจะเหยียบหน้าเขาอีกหลายที
เขาทำให้เธอตกใจขนาดนี้ ยังไงไอ้หมอนี่ก็ต้องจ่ายค่าเสียขวัญให้เธอ
เสินชู่อวี้ย่อตัวลงค้นกระเป๋าเขา ล้วงจนทั่วทุกกระเป๋าแล้ว ได้เงินสิบหยวนกับคูปองธัญพืชมาแค่ใบเดียว
เธอยัดเงินกับคูปองใส่กระเป๋า แล้วเตะเขาอย่างโมโหอีกหลายที «ไอ้เวร คราวหน้าออกจากบ้านก็พกเงินมาให้เยอะหน่อย»
เธอแรงเยอะ ส่วนโจวจิ่งเฉินก็บาดเจ็บสาหัสอยู่ก่อนแล้ว จะทนให้เธอทั้งเตะทั้งเหยียบได้ยังไง เขาหมดสติไปนานแล้ว
เตะคนเสร็จ เธอก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเดินลงเขา
เสินชู่อวี้ไม่ได้กลับบ้านทันที แต่เดินไปตามทางขึ้นเขาอีกเส้นที่อยู่ในความทรงจำ เจ้าของร่างเดิมฉลาดมาก ล่าสัตว์ป่าได้ก็แทบไม่เอากลับบ้าน แต่นำไปขายที่ตลาดมืดเพื่อหาเงิน
เสินชู่อวี้ในตอนนี้ก็ทำแบบเดียวกัน
บ้านมีคนอยู่กันทั้งครอบครัว เนื้อเท่าไรก็ไม่พอกิน ยิ่งไปกว่านั้นสะใภ้สามคนต่างก็มีความคิดของตัวเอง ต่อให้เธอเอากลับไปมากแค่ไหน พวกนั้นก็ไม่เห็นความดีของเธอ กลับจะบ่นว่าเธอล่าสัตว์ป่ามาไม่พอกินเสียอีก
ให้ข้าวหนึ่งลิตรแทนคุณ คนรับกลับคิดว่าเป็นหนี้สิบลิตร เธอนำสัตว์ป่ากลับบ้านไปบ้างเป็นครั้งคราวก็พอแล้ว ถ้าให้มากเกินไปก็จะทำให้พวกนั้นยิ่งอยากได้มากขึ้นกว่าเดิม