บทที่ 23 อัสนีสวรรค์แห่งเถาหยวน
บนโต๊ะอาหาร หลี่หยวนจ้าวคีบอาหารหลากชนิดเข้าปากไม่หยุด
เดิมทีอาหารเย็นในวังก็จัดเร็วอยู่แล้ว อีกทั้งคนหนุ่มกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ย่อมมีความอยากอาหารมาก
เดินทางขรุขระมาตลอดทาง พอถึงยามเที่ยงก็หิวจนทนไม่ไหวแล้ว
อาหารของอำเภอเถาหยวนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ส่วนใหญ่นิยมใช้ไฟแรงผัด น้ำมันกับเกลือใส่กันอย่างถึงเครื่อง กินแล้วจึงมีรสชาติเป็นพิเศษ
เมื่อได้ยินเสียงร้องราวกับหมูของบุตรชาย จักรพรรดิจิ่งก็ทำหน้าบึ้ง อดไม่ได้ที่จะเตะเขาเบา ๆ ใต้โต๊ะสองที
หลี่หยวนจ้าวจำใจชะลอความเร็วในการกินลง
ฟางเจิ้งอีเห็นจักรพรรดิจิ่งกระอักกระอ่วน จึงยกตะเกียบขึ้นยิ้มกล่าวว่า “กินเก่งเป็นเรื่องดี! ตอนข้าอายุเท่าเขา ข้ากินเก่งกว่าเขามาก!”
หลี่หยวนจ้าวมองฟางเจิ้งอีอย่างซาบซึ้ง
ชายผู้นี้ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก ไม่เหมือนปีศาจร้ายที่อู๋เชิงพูดถึงเลยแม้แต่น้อย! นิสัยดีเหลือเกิน!
เปิ่นกงชอบ!
ฟางเจิ้งอีกล่าวต่อว่า “กลับมาคุยเรื่องการค้ากันเถิด ข้าน้อยยังไม่รู้เลยว่ากิจการเครื่องเคลือบของท่านทั้งสองในเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง”
“หากกำไรไม่มากพอ มิสู้ทุ่มเททำการค้าชาให้เต็มที่! ชาต้าผินเทียนเซียนเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น ต่อไปอำเภอของข้าน้อยยังจะนำชาคุณภาพดียิ่งกว่านี้ออกมาอีก”
“ถึงตอนนั้นคงเหนือกว่าชาต้าผินเทียนเซียนขึ้นไปอีกขั้นแน่นอน!”
จักรพรรดิจิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “แม่น้ำเจี้ยนเจียงเกิดน้ำหลาก กิจการเครื่องเคลือบของหลี่ได้รับผลกระทบอย่างมาก เครื่องเคลือบจากทางใต้ขนส่งขึ้นมาไม่ได้”
“ยิ่งกว่านั้นฝนยังตกไม่หยุด ภัยน้ำท่วมยังไม่สิ้นสุด หลี่เองก็ปวดหัวไม่น้อย!”