บทที่ 22 หมูตอนกลิ่นไม่เหม็น ขันทีต่างหากเหม็น
“หลบไป! หลบไป! อย่ามาทำขายหน้ากลางถนนใหญ่! เจ้าเองก็ไปตักน้ำด้วย! รีบจัดการให้เรียบร้อย อย่ามาขัดขวางการค้าขายของข้า!”
“เจ้าวางยาถ่ายลูกค้าหรืออย่างไร! แต่ละคนถ่ายกันเก่งเสียจริง!”
เถ้าแก่ร้านปล่อยขาฟางเจิ้งอีอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหิ้วถังน้ำเดินหนีไป
เวลานี้จักรพรรดิจิ่งกับคนอีกสองคนเดินมาถึงชั้นล่างแล้ว ฟางเจิ้งอีเหลือบตาเพียงครั้งเดียวก็เห็นจักรพรรดิจิ่ง
เขายิ้มพลางเดินเข้าไปต้อนรับ “ท่านหลี่มาแล้วหรือ! ดูท่ากิจการชาที่ราชธานีจะไปได้ดีไม่น้อยนะ?”
กัวเทียนหย่างเบ้ปากอย่างเหยียดหยาม
พอทำเงินได้ก็เข้ามาตีสนิท ก่อนหน้านี้ยังเรียกคุณหลี่อยู่เลย พอได้เงินก็เรียกลุงหลี่เสียแล้ว!
หลี่หยวนจ้าวได้ยินแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าเรียกเสด็จพ่อว่า “ท่านหลี่” ตรง ๆ เช่นนี้
จักรพรรดิจิ่งกลับไม่ใส่ใจ ตรัสตรง ๆ ว่า “ต้องขอบคุณผู้ว่าราชการเมืองฟางที่ช่วยไว้ การจำหน่ายชาราบรื่นดี คราวนี้ข้ากลับอำเภอเถาหยวน ตั้งใจจะสั่งซื้อเพิ่มอีกสักหน่อย”
“ได้เลย! ได้เลย พวกท่านเดินทางมาไกล ยังไม่ได้กินข้าวกันใช่หรือไม่”
“ไปกันเถิด เปลี่ยนที่กัน อำเภอของข้ามีโรงเหล้าชิ่งชางเหลา วันนี้ข้าเป็นเจ้ามือ เลี้ยงพวกท่านเอง!”
คณะของพวกเขาไม่มัวเกรงใจกันมาก รีบตรงไปยังโรงเหล้าชิ่งชางเหลา
ระหว่างทางหลี่หยวนจ้าวยังคงมองสำรวจรอบด้าน เห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด กระทั่งเข้าไปนั่งในโรงเหล้าชิ่งชางเหลาแล้วจึงสงบลง
ฟางเจิ้งอียังไม่ทันได้เปิดปากถาม จักรพรรดิจิ่งก็แนะนำขึ้นก่อน “ผู้ว่าราชการเมืองฟาง นี่คือบุตรชายข้า หลี่ยวน พาเขาออกมาเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย”