ราชครูจอมกะล่อน

ตอนที่ 22 ตอน ตอนหมูไม่คาว ตอนคนถึงคาว

7 นาที· 1.5K คำ

บทที่ 22 หมูตอนกลิ่นไม่เหม็น ขันทีต่างหากเหม็น

“หลบไป! หลบไป! อย่ามาทำขายหน้ากลางถนนใหญ่! เจ้าเองก็ไปตักน้ำด้วย! รีบจัดการให้เรียบร้อย อย่ามาขัดขวางการค้าขายของข้า!”

“เจ้าวางยาถ่ายลูกค้าหรืออย่างไร! แต่ละคนถ่ายกันเก่งเสียจริง!”

เถ้าแก่ร้านปล่อยขาฟางเจิ้งอีอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหิ้วถังน้ำเดินหนีไป

เวลานี้จักรพรรดิจิ่งกับคนอีกสองคนเดินมาถึงชั้นล่างแล้ว ฟางเจิ้งอีเหลือบตาเพียงครั้งเดียวก็เห็นจักรพรรดิจิ่ง

เขายิ้มพลางเดินเข้าไปต้อนรับ “ท่านหลี่มาแล้วหรือ! ดูท่ากิจการชาที่ราชธานีจะไปได้ดีไม่น้อยนะ?”

กัวเทียนหย่างเบ้ปากอย่างเหยียดหยาม

พอทำเงินได้ก็เข้ามาตีสนิท ก่อนหน้านี้ยังเรียกคุณหลี่อยู่เลย พอได้เงินก็เรียกลุงหลี่เสียแล้ว!

หลี่หยวนจ้าวได้ยินแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าเรียกเสด็จพ่อว่า “ท่านหลี่” ตรง ๆ เช่นนี้

จักรพรรดิจิ่งกลับไม่ใส่ใจ ตรัสตรง ๆ ว่า “ต้องขอบคุณผู้ว่าราชการเมืองฟางที่ช่วยไว้ การจำหน่ายชาราบรื่นดี คราวนี้ข้ากลับอำเภอเถาหยวน ตั้งใจจะสั่งซื้อเพิ่มอีกสักหน่อย”

“ได้เลย! ได้เลย พวกท่านเดินทางมาไกล ยังไม่ได้กินข้าวกันใช่หรือไม่”

“ไปกันเถิด เปลี่ยนที่กัน อำเภอของข้ามีโรงเหล้าชิ่งชางเหลา วันนี้ข้าเป็นเจ้ามือ เลี้ยงพวกท่านเอง!”

คณะของพวกเขาไม่มัวเกรงใจกันมาก รีบตรงไปยังโรงเหล้าชิ่งชางเหลา

ระหว่างทางหลี่หยวนจ้าวยังคงมองสำรวจรอบด้าน เห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด กระทั่งเข้าไปนั่งในโรงเหล้าชิ่งชางเหลาแล้วจึงสงบลง

ฟางเจิ้งอียังไม่ทันได้เปิดปากถาม จักรพรรดิจิ่งก็แนะนำขึ้นก่อน “ผู้ว่าราชการเมืองฟาง นี่คือบุตรชายข้า หลี่ยวน พาเขาออกมาเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป