หลี่ซื่อหมินเงียบไปครู่ใหญ่
เขายกถ้วยชาขึ้นหมายจะจิบสักคำเพื่อสงบใจ แต่กลับพบว่าชาเย็นชืดไปนานแล้ว มุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนวางถ้วยชากลับลงบนโต๊ะ สีหน้าเคร่งขรึมค่อย ๆ คลายลง ราวกับยกภูเขาที่กดทับหัวใจออกไปชั่วคราว
“ช่างเถิด” เขาโบกมือ “เรื่องนี้เร่งร้อนไม่ได้จริง ๆ เราเหนื่อยแล้ว คืนนี้จะไม่พูดเรื่องชวนเหนื่อยพวกนั้นอีก”
จางเสวียนเลิกคิ้วเล็กน้อย ฝ่าบาทพระองค์นี้มองโลกในแง่ดีไม่น้อย เพิ่งถูกเขาสาดน้ำเย็นใส่หัวไปหมาด ๆ พริบตาเดียวก็ปรับใจได้แล้ว แต่คิดดูอีกที หากหลี่ซื่อหมินจิตใจไม่แข็งแกร่งพอ คงผ่านเหตุการณ์ประตูเสวียนอู่มาไม่ได้—คนที่สังหารพี่น้องด้วยมือตนเองแล้วคืนนั้นยังนอนหลับได้อย่างสงบ จะมีจิตใจเปราะบางได้อย่างไร?
“มาคุยเรื่องเบา ๆ กันดีกว่า” หลี่ซื่อหมินเปลี่ยนน้ำเสียงกะทันหัน เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตากวาดมองจางเสวียนรอบหนึ่ง “เราสงสัยมานานแล้ว เหตุใดนักพรตถึงเรียกซูเป่ากับจิ้งเต๋อว่า ‘เทพผู้พิทักษ์ประตู’?”
สิ้นคำ สีหน้าของฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อก็พลันแปลกพิกลขึ้นพร้อมกัน
ทั้งสองยังจำได้ชัดเจน นักพรตหนุ่มผู้นี้พบหน้ากันครั้งแรกก็ยิ้มแย้มเรียกพวกเขาว่า “ท่านเทพผู้พิทักษ์ประตู” แถมยังพูดว่า “ติดภาพมานานหลายปี วันนี้ในที่สุดก็ได้พบตัวจริงเสียที”
น้ำเสียงกระตือรือร้นราวกับพบลุงแท้ ๆ ที่พลัดพรากกันไปนาน
พอจางเสวียนได้ยินเรื่องนี้ก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
เดิมทีเขายังกังวลว่าหลี่ซื่อหมินจะคิดไม่ตกแล้วลากเขาไปหารือเรื่องปฏิรูปที่ดินอีก คิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนามาสู่เรื่องที่เขาถนัดที่สุดเสียเอง—การเล่าเรื่องอนาคต
“เรื่องนี้เล่าแล้วคงยาว” เขายิ้มจนตาหยี นั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ ท่าทางคล้ายผู้เฒ่านักเล่านิทานประจำปากหมู่บ้านก่อนเริ่มเรื่อง “ฝ่าบาททรงทราบหรือไม่ว่า ในยุคที่ข้าอาศัยอยู่ ซึ่งก็คืออีกพันกว่าปีให้หลัง ทุกครัวเรือนจะทำสิ่งหนึ่งในช่วงปีใหม่...”
เขาจงใจเว้นจังหวะ สายตากวาดไปมาระหว่างฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อ ฉินฉยงถูกมองจนเริ่มอึดอัด ส่วนอวี้ฉือจิ้งเต๋อก็เผลอยืดหลังตรง ใบหน้าดำคล้ำฉายความระแวดระวัง ราวกับกำลังถามว่า “ตกลงเจ้าจะพูดอะไรกันแน่”
“ทำสิ่งใดหรือ?” หลี่ซื่อหมินถามอย่างให้ความร่วมมือ
“ติดภาพเทพผู้พิทักษ์ประตู” จางเสวียนตบต้นขาฉาด “ทุกปีในวันที่ 30 เดือนสิบสอง ชาวบ้านจะอัญเชิญภาพแม่ทัพทั้งสองกลับบ้าน แล้วติดไว้บนประตูใหญ่อย่างเคารพซาบซึ้ง ภาพแม่ทัพฉินอยู่ด้านซ้าย แม่ทัพอวี้ฉืออยู่ด้านขวา สวมเกราะทอง หมวกเกราะเงิน เปี่ยมสง่าราศี ติดกันยาวนานนับพันปี เครื่องหอมบูชาไม่เคยขาด”
ฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อชะงักพร้อมกัน ทั้งสองสบตากัน แววตาพลันมีบางสิ่งที่ยากจะอธิบายผุดขึ้นมา
“ติดภาพไว้บนประตูหรือ?” ฉินฉยงอดถามไม่ได้ น้ำเสียงเจือความไม่อยากเชื่อ “เหตุใดจึงเป็นพวกเราสองคน?”
จางเสวียนไม่รีบตอบ เขาค่อย ๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ สายตากวาดผ่านผู้คนในท้องพระโรง ก่อนจะหยุดลงที่หลี่ซื่อหมิน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกล้ำ
“หากจะเล่าเรื่องนี้ ก็ต้องเริ่มจากเหตุการณ์ในอดีต” เขาวางถ้วยชา โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงพลันจริงจัง “ฝ่าบาท เรื่องนี้พระองค์เองคงทรงทราบดียิ่งกว่าผู้ใด”
คิ้วของหลี่ซื่อหมินขยับเล็กน้อย “โอ้?”
“หลังเหตุการณ์ประตูเสวียนอู่ ฝ่าบาทก็ขึ้นครองราชย์” จางเสวียนสบตาหลี่ซื่อหมินด้วยแววตาสงบนิ่ง “ทว่ามีอยู่ช่วงหนึ่ง ฝ่าบาททรงฝันร้ายทุกคืน นอกประตูตำหนักบรรทมมักมีเสียงขว้างอิฐรื้อกระเบื้อง ภูตผีร้องโหยหวน คร่ำครวญราวกับฟ้าถล่ม หมอหลวงจนปัญญา ขุนนางทั้งหลายก็ช่วยอะไรไม่ได้ พระวรกายของฝ่าบาทผ่ายผอมลงทุกวัน กลางคืนไม่อาจบรรทม”
บรรยากาศในท้องพระโรงพลันตึงเครียดขึ้น
ฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน—พวกเขาย่อมรู้เรื่องนี้ดี เพราะเป็นเหตุการณ์ที่ประสบมากับตนเอง ฝ่าบาทไม่เคยตรัสเรื่องนี้กับคนนอก
นิ้วของหลี่ซื่อหมินหยุดชะงักบนโต๊ะเล็กน้อย สายตาลึกล้ำขึ้น
“ฝ่าบาททรงบอกเรื่องนี้แก่เหล่าขุนนาง แม่ทัพทั้งสองได้ยินแล้วก็อาสา...” สายตาจางเสวียนหันไปทางฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อ น้ำเสียงเคร่งขรึมประหนึ่งกำลังเล่าตำนาน “แม่ทัพฉินกล่าวว่า ‘ข้าฆ่าคนมาทั้งชีวิต ประหนึ่งหักฟืนแห้ง ศพกองพะเนินดุจฝูงมด แล้วจะกลัวผีตัวเล็ก ๆ ได้อย่างไร!’ แม่ทัพอวี้ฉือกล่าวว่า ‘สร้างแผ่นดินขึ้นมา ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน แล้วจะกลัวผีได้อย่างไร!’”
ร่างของฉินฉยงสั่นสะท้านเล็กน้อย
“จากนั้นแม่ทัพทั้งสองก็สวมชุดเกราะครบครัน มือถืออาวุธ ยืนเฝ้าประตูตำหนักบรรทมคนละด้าน คืนนั้นภูตผีไม่กล้าเข้าใกล้จริง ๆ ฝ่าบาทจึงบรรทมได้อย่างสงบ ตั้งแต่นั้นมาแม่ทัพทั้งสองก็เฝ้าประตูทุกคืน จนฝ่าบาททรงทนไม่ไหว รับสั่งให้จิตรกรวาดภาพแม่ทัพทั้งสองในชุดเกราะแล้วแขวนไว้เหนือประตูวัง—คืนที่แขวนภาพขึ้นไป ในวังก็ไม่มีเสียงภูตผีอีกเลย”
จางเสวียนเล่าถึงตรงนี้ สายตากวาดมองทุกคนในท้องพระโรง ก่อนหยุดลงที่ฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อ น้ำเสียงเจือความสะเทือนใจขึ้นเล็กน้อย
“ต่อมา วิธีนี้แพร่จากในวังไปสู่หมู่ชาวบ้าน เมื่อเห็นว่าแม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องอาศัยแม่ทัพใหญ่ทั้งสองขับไล่สิ่งชั่วร้าย พวกเขาก็คิดว่าอิทธิฤทธิ์ของแม่ทัพทั้งสองย่อมแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง จึงพากันทำตาม นำภาพแม่ทัพทั้งสองไปติดไว้บนประตูบ้าน ต่อมา ธรรมเนียมนี้ก็แพร่หลายขึ้นเรื่อย ๆ จากขุนนางผู้สูงศักดิ์สู่ชาวบ้านสามัญ จากต้าถังไปยังยุคหลัง สืบต่อกันมานับพันปี”
เขาหยุดครู่หนึ่ง น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น
“เทพผู้พิทักษ์ประตู ก็คือเทพ ชาวบ้านนับหมื่นครัวเรือนถวายเครื่องหอมบูชา ในเทศกาลยังนำผลไม้มาสักการะ นี่ไม่ใช่หน้าที่อย่างหนึ่ง แต่เป็นตำแหน่งเทพที่ผู้คนมอบให้ ชาวบ้านเชื่อสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคนว่า ตราบใดที่มีภาพฉินซูเป่ากับอวี้ฉือจิ้งเต๋อติดอยู่บนประตู ภูตผีปีศาจก็ไม่กล้าเข้าบ้าน วิญญาณร้ายต้องหลีกทางให้ ความศรัทธานี้ไม่จางหายไปแม้ผ่านพันปี”
ฉินฉยงนิ่งงัน
อวี้ฉือจิ้งเต๋อก็นิ่งงันเช่นกัน
ท้องพระโรงเงียบกริบอยู่ชั่วขณะ มีเพียงแสงเทียนที่ไหวระริกเมื่อสายลมกลางคืนพัดผ่าน เงาของผู้คนทอดลงบนผนัง ยืดยาวบ้างหดสั้นบ้าง
จางเสวียนมองทั้งสอง น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย “ผ่านไปพันปี ผู้คนอาจจำไม่ได้ว่าต้าถังมีแม่ทัพกี่คน แต่ประตูบ้านของชาวบ้านสามัญทุกครอบครัวยังคงจดจำพวกท่านทั้งสอง ในหมู่แม่ทัพทั่วราชสำนัก มีผู้ใดได้รับเกียรติเช่นนี้บ้าง? นี่ไม่ใช่รางวัลธรรมดา แต่เป็นตำแหน่งเทพที่ชาวบ้านมอบให้พวกท่านด้วยเครื่องหอมบูชาตลอดพันปี”
ลูกกระเดือกของอวี้ฉือจิ้งเต๋อขยับ ดวงตากลมโตคู่นั้นถึงกับเป็นประกายเล็กน้อย เขาใช้ชีวิตอย่างหยาบกระด้างมาตลอด และทนคำพูดเช่นนี้ไม่ไหวที่สุด ริมฝีปากเม้มแล้วเม้มอีก กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ “ข้าเป็นเพียงคนหยาบกระด้างผู้หนึ่ง ได้รับความรักจากชาวบ้านยุคหลังถึงเพียงนี้ ต่อให้ตายก็ถือว่าคุ้มแล้ว”
ฉินฉยงเก็บอารมณ์ได้ดีกว่า แต่ปลายนิ้วที่จับถ้วยชาก็กำแน่นขึ้นจนซีด เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยกถ้วยชาขึ้นคารวะจางเสวียนจากระยะไกล “ชาวบ้านยุคหลังยกย่องฉินฉยงในฐานะเทพผู้พิทักษ์ประตู ข้าขอน้อมรับน้ำใจนี้ไว้”
จางเสวียนยกถ้วยชาขึ้นตอบรับ พลางทอดถอนใจในใจ
อย่างไรเสีย พวกเขาก็เป็นพี่น้องร่วมรบที่ติดตามหลี่ซื่อหมินกอบกู้แผ่นดิน คนเช่นนี้ย่อมซาบซึ้งกับเรื่องแบบนี้—จงรักภักดีและยึดมั่นในคุณธรรมยามมีชีวิต เมื่อตายแล้วยังได้รับการเซ่นไหว้ สำหรับแม่ทัพแล้ว นี่คือเกียรติยศสูงสุด
เขาวางถ้วยชาลง จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่อง ใบหน้าเผยรอยยิ้มสนิทสนม สายตาจับจ้องฉินฉยง “แต่จะว่าไปแล้ว แม่ทัพฉิน พวกเราก็เป็นคนบ้านเดียวกัน”
ทุกคนในท้องพระโรงชะงักพร้อมกัน
ฉินฉยงกะพริบตา ใบหน้าสงบนิ่งที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์เผยความงุนงงขึ้นมาอย่างหาได้ยาก “คนบ้านเดียวกันหรือ?”
จางเสวียนตบต้นขาฉาด สีหน้าเปี่ยมความเป็นกันเอง “ท่านเป็นคนเมืองลี่เฉิง แคว้นฉีโจว ส่วนข้าก็เป็นคนเมืองลี่เฉิงเหมือนกัน! คนลี่เฉิงแท้ ๆ ข้าเติบโตมากับเรื่องราวของท่าน!”
ในยุคราชวงศ์ถัง มิตรภาพระหว่างคนบ้านเดียวกันมีความสำคัญยิ่ง ผู้ที่จากบ้านเกิดมารับราชการในเมืองหลวง สิ่งที่ใกล้ชิดที่สุดรองจากความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้กับขุนนางและพี่น้อง ก็คือสหายร่วมถิ่นฐานกับคนรู้จักเก่าแก่ เวลานี้จู่ ๆ มีคนมาบอกเขาว่า อีกพันปีข้างหน้ายังมีคนบ้านเดียวกันระลึกถึงเขา ความรู้สึกนั้น...
“เจ้า...ก็เป็นคนเมืองลี่เฉิงหรือ?” น้ำเสียงของฉินฉยงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
“จริงแท้แน่นอน!” จางเสวียนตบอก “แม่ทัพฉิน ท่านไม่รู้หรอกว่าในยุคหลัง ชาวเมืองลี่เฉิงเลื่อมใสท่านเพียงใด ในเมืองจี่หนานมีศาลบรรพชนของท่าน บ้านเก่าของท่าน รูปปั้นม้าหวงเปียวของท่าน ทุกเทศกาลยังมีคนจุดธูปให้ท่าน! ท่านเป็นคนดังที่สุดที่เมืองลี่เฉิงของพวกเราให้กำเนิด—เอ่อ เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุด!”
แม้ฉินฉยงจะไม่เข้าใจว่า “คนดัง” คืออะไร แต่คำว่า “ศาลบรรพชน” “บ้านเก่า” และ “จุดธูป” เขายังเข้าใจอยู่ มือที่จับถ้วยชาสั่นเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว—เป็นสีหน้าอ่อนโยนที่แทบไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของนักรบผู้ผ่านสมรภูมิมาหลายสิบปี
“ข้า...ขอขอบคุณชาวบ้านบ้านเกิด” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย
หลี่ซื่อหมินมองอยู่ข้าง ๆ อย่างเพลิดเพลิน ก่อนแทรกขึ้นมาว่า “เมื่อครู่นักพรตบอกว่าภาพของจิ้งเต๋อติดอยู่ด้านขวา ส่วนภาพซูเป่าติดอยู่ด้านซ้าย เราสงสัยว่า ชาวบ้านยุคหลังใช้สิ่งใดแยกพวกท่านทั้งสองออกจากกัน?”
“เรื่องนี้ง่ายมาก” จางเสวียนกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอีกครั้ง เขานับนิ้วพลางอธิบาย “ในภาพมงคลปีใหม่ยุคหลัง แม่ทัพฉินมีใบหน้าสีเหลือง ไว้หนวดเครายาวห้าปอย ถือกระบองคู่ ส่วนแม่ทัพอวี้ฉือมีใบหน้าดำ หนวดเครารุงรังเต็มแก้ม ถือแส้เหล็ก คนหนึ่งหน้าเหลือง คนหนึ่งหน้าดำ อยู่ซ้ายขวาพอดีเป็นคู่กัน”
อวี้ฉือจิ้งเต๋อลูบใบหน้าดำคล้ำของตน แล้วยิ้มกว้าง “หน้าข้าดำเช่นนี้ คงทำให้จิตรกรเปลืองหมึกไม่น้อย”
ฉินฉยงอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ แต่ยังถามต่อว่า “อาวุธของฉินโหมวกลายเป็นกระบองคู่ตั้งแต่เมื่อใด?”
“เรื่องนี้เขียนไว้ในนิยายอิงประวัติศาสตร์ยุคหลัง” จางเสวียนโบกมือ “ตามประวัติศาสตร์แล้ว ท่านกับแม่ทัพทั้งหลายส่วนใหญ่ใช้ทวนม้า แต่เจ้าสิ่งนี้ไม่มีจุดเด่นให้จดจำเลย ยุคหลังจึงดัดแปลงเสียใหม่ หลังดัดแปลงแล้ว ท่านก็กลายเป็น...”
เขากระแอม แล้วเลียนน้ำเสียงของนักเล่านิทาน อ่านทีละคำว่า
“ย่ำม้าท่องสองฝั่งแม่น้ำหวงเหอ กระบองคู่พิชิตสามแคว้นหกจวน คบสหายเทียบเมิ่งฉาง กตัญญูต่อมารดาดุจจ้วนจู—วีรบุรุษแห่งซานตง ฉินฉยง ฉินซูเป่า!”
“ดี!” อวี้ฉือจิ้งเต๋อตบต้นขาฉาด หัวเราะลั่น “ย่ำม้าท่องสองฝั่งแม่น้ำหวงเหอ กระบองคู่พิชิตสามแคว้นหกจวน! สมญานี้ช่างองอาจนัก ฟังดูสง่ากว่า ‘เทพผู้พิทักษ์ประตู’ ของข้าเสียอีก!”
ฉินฉยงส่ายหน้า ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
จางเสวียนเสริมว่า “ไม่ใช่แค่ท่าน ภาพลักษณ์ของแม่ทัพคนอื่นก็เปลี่ยนไปด้วย อย่างแม่ทัพเฉิงเหยาจิน ในยุคหลังกลายเป็นจอมมารผู้ป่วนโลก มือถือขวานดอกบัว”
“จอมมารผู้ป่วนโลกหรือ?” อวี้ฉือจิ้งเต๋อกับคนอื่น ๆ หัวเราะ “สมญานี้เหมาะกับนิสัยของเฉิงเหยาจินผู้เฒ่าจอมปีศาจดีแท้”
หลี่ซื่อหมินยิ้มพลางพยักหน้า จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่อง สายตาเลื่อนไปหยุดที่หลี่จิ้ง น้ำเสียงเจือความหยอกเย้า “แล้วก่อนหน้านี้ที่นักพรตเรียกเย่าซือว่า ‘หลี่เทียนหวางผู้ถือตะบองทอง’ เป็นเรื่องอย่างไร? อีกทั้งองค์ชายสามที่เจ้าพูดถึงคือผู้ใด?”
เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วหรี่ตาลงอย่างมีเลศนัย
“บ้านของเย่าซือ...มีคุณชายสามด้วยหรือ?”
คำพูดฟังดูสบาย ๆ ทว่าทุกคนในที่นั้นต่างได้ยินนัยแฝง
คำว่า “องค์ชาย” ในต้าถังหมายความว่าอย่างไร ไม่ต้องอธิบายมาก—เป็นคำเรียกเฉพาะของผู้สืบทอดบัลลังก์
หากบุตรชายของขุนนางคนหนึ่งถูกเรียกว่า “องค์ชาย” ในราชวงศ์อื่น แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็เพียงพอให้ล้างตระกูลเก้าชั่วคนแล้ว
สีหน้าของหลี่จิ้งเปลี่ยนไปทันที
มือที่ถือถ้วยชาพลันแข็งค้าง ข้อนิ้วกำแน่นจนซีด ใบหน้าเรียบเฉยมาตลอดเผยรอยร้าวขึ้นมาในที่สุด
“ฝ่าบาท กระหม่อม...”
“เดี๋ยวก่อน ๆ ฝ่าบาท อย่าเข้าใจผิด!” จางเสวียนรีบโบกมือ เกือบทำถ้วยชาตก “องค์ชายสามผู้นี้ไม่ใช่อย่างที่ฝ่าบาททรงคิด ไม่ใช่บุตรชายของแม่ทัพหลี่!”
เขารีบอธิบาย “ในนิทานเทพเซียนยุคหลัง หลี่เทียนหวางผู้ถือตะบองทองมีบุตรชายสามคน—องค์ชายใหญ่จินจา องค์ชายรองมู่จา และองค์ชายสามหนาจา คำว่า ‘องค์ชาย’ ในที่นี้เป็นบรรดาศักดิ์ของราชันแห่งสวรรค์ ไม่เกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาทในโลกมนุษย์เลย หนาจาก็คือเด็กแสบที่อาละวาดในทะเลแล้วดึงเอ็นมังกรออกมา ฝ่าบาทคงไม่เคยได้ยินชื่อหรอก”
หลี่จิ้งค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจยาว เหงื่อเย็นที่แผ่นหลังแทบซึมทะลุเสื้อตัวใน
หลี่ซื่อหมินจ้องหลี่จิ้งอยู่สองวินาที เมื่อเห็นว่าเขาคลายใจลงจริง ๆ จึงละสายตา มุมปากผุดรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เรานึกว่าเย่าซือมีเรื่องปิดบังเราเสียอีก”
“กระหม่อมมิกล้า” หลี่จิ้งยิ้มขื่น ประสานมือคำนับแล้วนั่งลงอีกครั้ง มือที่ยกถ้วยชายังคงสั่นเล็กน้อย
จางเสวียนแอบยกนิ้วโป้งให้ตัวเองในใจ—หวุดหวิดไปแล้ว เกือบทำให้หลี่จิ้งอับอายขายหน้ากลางวง
เขากระแอม รีบดึงหัวข้อสนทนากลับมา “ฝ่าบาท สถานการณ์ของแม่ทัพหลี่พิเศษกว่าของแม่ทัพผู้พิทักษ์ประตูทั้งสองเสียอีก” จางเสวียนยกถ้วยชาขึ้นจิบให้ชุ่มคอ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มลึกลับอย่างนักเล่านิทานก่อนเริ่มเรื่องอีกครั้ง “เส้นทางสู่การเป็นเทพของแม่ทัพหลี่ในยุคหลังนั้น ค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปทีละขั้น หนักแน่นมั่นคงทุกย่างก้าว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น นิ้วมือของหลี่จิ้งที่จับถ้วยชาก็กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีเขาไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวเพราะคำพูดง่าย ๆ แต่เมื่อครู่คำกล่าวของจางเสวียนที่ว่า “ชาวบ้านฝากตำแหน่งเทพไว้ให้” ตอนเล่าเรื่องเทพผู้พิทักษ์ประตู ได้ทำให้ใจเขาสั่นไหวแล้ว
บัดนี้เมื่อได้ยินว่าตนเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ต่อให้สงบนิ่งเพียงใด เขาก็อดเงี่ยหูฟังไม่ได้
จางเสวียนไม่อ้อมค้อม ยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “ขั้นแรก เรียกว่าเทพสงคราม จักรพรรดิและนักยุทธศาสตร์การทหารในราชวงศ์ต่าง ๆ ของยุคหลัง ล้วนยกย่องแม่ทัพหลี่ว่าเป็น ‘เทพสงคราม’ เทพสงครามหมายถึงอะไร? ก็คือยอดคนในหมู่แม่ทัพ เป็นอันดับหนึ่งที่ทุกคนยอมรับในศาสตร์การนำทัพออกศึก ผู้ที่พอจะเทียบเคียงกับแม่ทัพหลี่ได้ คงมีเพียงหานซิ่น ผู้ได้รับสมญาว่า ‘เซียนแห่งพิชัยสงคราม’ เท่านั้น ในประวัติศาสตร์เขาปราบเซียวเสี้ยนทางใต้ กำราบทูเจวี๋ยตะวันออกทางเหนือ และพิชิตถู่กู่หุนทางตะวันตก ชั่วชีวิตไม่เคยพ่ายแพ้ หนังสือพิชัยสงครามเล่มหนึ่งในยุคหลังมีชื่อว่า ‘ถามตอบระหว่างหลี่เว่ยกงกับจักรพรรดิไท่จง’ เนื้อหาเป็นเรื่องที่แม่ทัพหลี่หารือเรื่องการทหารกับฝ่าบาท ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในต้นตำรับแห่งวิชาการทหาร ผู้ฝึกยุทธ์ล้วนต้องอ่าน”
เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วมองหลี่จิ้ง “ดังนั้นในบรรดาแม่ทัพทุกยุคทุกสมัย ต่อให้เก่งกาจเพียงใด ผู้ที่เทียบชื่อชั้นกับแม่ทัพหลี่ได้ก็มีไม่ถึงหยิบมือ นี่แหละคือตำแหน่งของเทพสงคราม”
สีหน้าของหลี่จิ้งไม่เปลี่ยน แต่ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเล็กน้อย ฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อที่อยู่ด้านข้างฟังด้วยความเลื่อมใส มองหลี่จิ้งด้วยแววตายอมรับนับถือ ราวกับกำลังคิดว่า “เย่าซือเก่งกาจจริง ๆ”
“แต่...” จางเสวียนเปลี่ยนน้ำเสียงให้สูงขึ้นกะทันหัน “แค่สมญา ‘เทพสงคราม’ ยังรองรับจินตนาการที่ชาวบ้านมีต่อแม่ทัพหลี่ไม่ได้”
เขาลุกขึ้น เดินไปสองก้าวในท้องพระโรง น้ำเสียงสูงต่ำเป็นจังหวะราวกับนักเล่านิทานตัวจริง “ฝ่าบาทลองคิดดู ชาวบ้านจะสนใจหรือว่าแม่ทัพหลี่มียศกั๋วกงแห่งเว่ย เสนาบดีกลาโหม หรือขุนพลผู้ขึ้นเป็นเสนาบดี? ในสายตาพวกเขา แม่ทัพหลี่เก่งเรื่องรบ เก่งยิ่งนัก ใครเจอเป็นต้องคุกเข่า แต่แค่พูดว่า ‘เก่งเรื่องรบ’ ยังไม่องอาจสะใจพอ เรื่องเล่าจึงยิ่งแพร่ยิ่งพิสดาร ยิ่งเล่ายิ่งกลายเป็นตำนาน เริ่มแรกก็เพียงกล่าวว่าเขาใช้กลศึกดุจเทพ ต่อมากลับกลายเป็นว่าเขามีอำนาจเทพสถิตในกาย แล้วท้ายที่สุดก็ถึงกับเล่าว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นดาวเทพจากสวรรค์จุติลงมา”
จางเสวียนหันกลับมา แบมือทั้งสองข้าง “เมื่อถึงขั้นนี้ สมญาเทพสงครามก็รองรับแม่ทัพหลี่ไม่ไหวแล้ว พอดีกับที่นิทานบางเรื่องของศาสนาตะวันตกแพร่เข้ามา ในศาสนาตะวันตกมีสี่มหาราชแห่งสวรรค์ หนึ่งในนั้นมีนามว่าพีซาเหมินเทียน หรืออีกนามคือเทียนหวางผู้รอบรู้ เป็นเทพพิทักษ์แห่งสวรรค์ ในมือถือเจดีย์วิเศษ มีหน้าที่ปราบปีศาจและกำราบมาร ชาวบ้านมองแล้วก็คิดว่า—เอ๊ะ เทพเซียนที่ถือเจดีย์องค์นี้คล้ายแม่ทัพหลี่ในใจพวกเราเหลือเกิน เช่นนั้นก็รวมเข้าด้วยกันเสียเลย!”
เขาตบมือฉาด “ดังนั้น ‘หลี่เทียนหวางผู้ถือตะบองทอง’ จึงถือกำเนิดขึ้น แม่ทัพหลี่ยังคงเป็นแม่ทัพหลี่ แต่มีฐานะเทพเพิ่มขึ้นมาเป็นมหาราชจากศาสนาตะวันตก ในมือมีเจดีย์ทองคำเพิ่มอีกองค์หนึ่ง นับแต่นั้นจึงเลื่อนฐานะเป็นขุนพลอันดับหนึ่งต่อเบื้องพระพักตร์จักรพรรดิหยกแห่งสวรรค์ บัญชาการกองทัพสวรรค์ สะท้านสะเทือนสามภพ”
หลังจางเสวียนเล่าจบ ท้องพระโรงก็เงียบไปครู่ใหญ่
หลี่ซื่อหมินมองหลี่จิ้ง แล้วหันมองจางเสวียน ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา “ที่แท้เทพเซียนอย่างเย่าซือก็ไต่เต้าขึ้นไปทีละขั้นเช่นนี้ จากเทพสงครามสู่มหาราช จากมนุษย์สู่เทพแม่ทัพ น่าอัศจรรย์ ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก”
หลี่จิ้งค่อย ๆ วางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้น เขาไม่กล่าววาจา เพียงจัดชายเสื้อที่เรียบร้อยอยู่แล้วให้เข้าที่ ก่อนค้อมคำนับจางเสวียนอย่างลึกซึ้ง เมื่อยืดตัวขึ้น ใบหน้าที่ไม่เคยหวั่นไหวกลับเผยความสะเทือนใจอันยากพรรณนา
“จิ้งขอขอบคุณชาวบ้านยุคหลังที่เมตตายกย่อง” น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้ม ทว่าทุกคำชัดเจน “และขอขอบคุณนักพรต ที่ทำให้จิ้งได้รู้ว่าอีกพันปีให้หลังยังมีผู้คนจดจำหลี่จิ้ง”
จางเสวียนรีบก้าวเข้าไปประคองเขา ยิ้มพลางกล่าว “แม่ทัพหลี่อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย ผู้เลื่อมใสท่านในยุคหลังมีนับล้าน ต่อแถวกันได้ตั้งแต่ฉางอานไปจนถึงลั่วหยาง ตอนเด็กข้ายังเคยซื้อหนังสือภาพเล่มหนึ่งที่เล่าเรื่องการออกรบของท่านด้วย หนังสือเล่มนั้นได้รับความนิยมอย่างยิ่ง”
แม้หลี่จิ้งจะไม่เข้าใจคำว่า “หนังสือภาพ” แต่ก็พอเข้าใจความหมายคร่าว ๆ เขายืดตัวตรง สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบ ทว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้มบางเบาเพิ่มขึ้น
บรรยากาศในท้องพระโรงผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง ฉินฉยงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อเริ่มรินชาให้จางเสวียนเอง หลี่ซื่อหมินก็ไม่วางท่าอีกต่อไป ถอดเสื้อคลุมชั้นนอกพาดไว้บนพนักเก้าอี้ นั่งขัดสมาธิโดยไม่เหลือเค้าของจักรพรรดิ หากขุนนางด้านนอกได้เห็นภาพนี้ คงคิดว่าตนตาฝาด
“เมื่อครู่นักพรตกล่าวว่า...” หลี่ซื่อหมินหมุนถ้วยชาที่มีรอยร้าวในมือ น้ำเสียงผ่อนคลาย ทว่าแววตากลับมีประกายใคร่รู้อีกครั้ง “กล่าวว่าฟู่จีเป็น ‘คนชั่วเจ้าเล่ห์’ จวินจีเป็น ‘กบฏ’ แล้วเรื่องนี้เป็นอย่างไร? หรือยุคหลังจะตั้งตำแหน่งเทพอะไรให้พวกเขาด้วย?”
รอยยิ้มของจางเสวียนค่อย ๆ เลือนหายไป
“ฝ่าบาท เรื่องของสองท่านนี้คงไม่ชื่นมื่นเหมือนเรื่องก่อนหน้าแล้ว” เขากลับไปนั่งบนเก้าอี้ น้ำเสียงลดต่ำลงเล็กน้อย “ชื่อเสียงของฉางซุนอู๋จี้กับโหวจวินจีในบันทึกประวัติศาสตร์ยุคหลังไม่สู้ดีนัก โดยเฉพาะโหวจวินจี เขา...”
จางเสวียนหยุดชั่วครู่ พลางเลือกถ้อยคำ
“ภายหลังเขามีส่วนร่วมในการก่อกบฏ เรื่องนี้บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ทางการ เป็นความจริงที่แน่นอน”
บรรยากาศผ่อนคลายในท้องพระโรงพลันแข็งค้าง