ซุนหงเหมยชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะตอบอย่างไร หากตอบว่าใช่ ชื่อเสียงที่เธออุตส่าห์สร้างมาหลายปีก็พังยับ ทุกคนจะรู้ว่าเธอจ้องแย่งงานกับเงินชดเชยของหนิงชิงเหอ
แต่ถ้าตอบว่าไม่ เธอก็ลงชื่อหนิงชิงเหอไปชนบทแล้ว สักวันคนในเขตบ้านพักครอบครัวคนงานก็ต้องรู้ ถึงตอนนั้นยังไม่รู้เลยว่าคนพวกนี้จะเอาเธอไปพูดต่อกันแบบไหน
หนิงชิงเหอยังไม่ทันรอให้ซุนหงเหมยตอบ ก็สะอื้นไห้ออกมาอีกครั้ง พลางพูดไปด้วย
“คุณป้าคะ พวกคุณต้องช่วยให้ความเป็นธรรมกับหนูนะคะ หลายปีมานี้ ตอนพ่ออยู่บ้าน คุณน้าดีกับหนูมาก แต่พอพ่อไม่อยู่ แม่ก็ไม่ให้หนูกินข้าว งานบ้านทุกอย่างก็โยนให้หนูทำ เรื่องห้องนอนก็เหมือนกัน ตกลงกันไว้ว่าจะสลับกันนอนคนละ 3 เดือน แต่พอถึงตาหนู แม่ก็อ้างว่าพี่สาวไม่สบาย แล้วให้หนูไปนอนห้องรับแขก
หนูนอนแบบนั้นมาตั้ง 5 ปี มีอยู่ครั้งหนึ่ง หนูตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วเห็นพี่ชายย่อตัวอยู่ข้างเตียง แถมยังยื่นมือมาลูบหน้าหนูด้วย หนูกลัวจนไม่กล้านอน เลยไปบอกแม่ แต่แม่กลับหาว่าหนูคิดมาก บอกว่าพี่ชายแค่งัวเงียเพราะเพิ่งตื่น
แต่หนูเห็นชัด ๆ ว่าพี่ชายตื่นเต็มตาอยู่ค่ะ”
คำพูดของหนิงชิงเหอเปรียบเสมือนฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ซุนปิงเป็นพี่ชายต่างแม่ของหนิงชิงเหอ กลางดึกไม่นอน กลับมาย่อตัวอยู่ข้างเตียงน้องสาว แค่คนไม่โง่ก็รู้แล้วว่าซุนปิงคิดจะทำอะไร
ซุนหงเหมยได้ยินหนิงชิงเหอพูดก็รู้ทันทีว่าคราวนี้แย่แน่ เธอไม่สนใจชื่อเสียงอะไรอีกแล้ว พุ่งเข้าไปหมายจะผลักหลิวกุ้ยเฟินให้พ้นทางแล้วคว้าตัวหนิงชิงเหอ
หนิงชิงเหอจะยอมให้ซุนหงเหมยจับได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร เธอหลบไปพลางพูดไปพลาง
“คุณป้าทุกคนช่วยหนูด้วยนะคะ หนูถูกกลั่นแกล้งก็ช่างเถอะ แต่งานกับเงินชดเชยเป็นสิ่งที่พ่อเอาชีวิตแลกมาเพื่อทิ้งไว้ให้หนู พวกเธอใจร้ายถึงขนาดแย่งไปได้ยังไง แล้วหนูจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไงคะ!”
เดิมทีซุนเชี่ยนก็โมโหอยู่แล้ว พอเห็นหนิงชิงเหอ ยัยเด็กนี่ กล้าใส่ร้ายเธอกับซุนหงเหมยแบบนี้ ก็ยิ่งเดือดดาลจนทนไม่ไหว เธอรีบก้าวเข้าไปช่วยซุนหงเหมยจับหนิงชิงเหอ
“หนิงชิงเหอ อย่าคิดว่าฉันจะยอมเธอนะ ใครใช้ให้เธอมีหน้าตายั่วผู้ชายแบบนั้นล่ะ งานกับเงินชดเชยนั่นแต่แรกก็ควรเป็นของพวกเรา!”
หลิวกุ้ยเฟินทนดูต่อไปไม่ไหว จึงขวางซุนหงเหมยกับลูกสาวเอาไว้
“พวกเธอสองแม่ลูกทำเกินไปแล้วนะ พวกเรายังยืนอยู่ตรงนี้แท้ ๆ ยังคิดจะลงไม้ลงมือกับชิงเหออีกหรือ!”
“ถุย เรื่องในบ้านฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงตาคุณยายแก่ ๆ อย่างคุณมาสอด!”
ซุนเชี่ยนเห็นหลิวกุ้ยเฟินขวางเธอไว้ก็โมโหจนแทบคลั่ง ชี้หน้าหลิวกุ้ยเฟินแล้วด่ากราด
เดิมทีหลิวกุ้ยเฟินก็ไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ซุนเชี่ยนเป็นแค่เด็กกว่ากลับกล้าชี้หน้าด่าเธอ เธอจึงหมดความอดทนทันที วันนี้เธอจะยุ่งเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด อยากเห็นเหมือนกันว่าซุนหงเหมยกับลูกสาวจะทำอะไรหนิงชิงเหอได้
“พวกเธอคิดจริง ๆ เหรอว่าเขตบ้านพักครอบครัวคนงานนี่เป็นบ้านของพวกเธอ อยากทำอะไรก็ทำได้ วันนี้ฉันจะช่วยชิงเหอให้ถึงที่สุด!”
หนิงชิงเหอหลบอยู่หลังหลิวกุ้ยเฟิน พูดเสียงอ่อยว่า
“ขอบคุณคุณป้านะคะ รบกวนช่วยเชิญผู้บริหารโรงงานมาให้หนูหน่อย หนูอยากให้ผู้บริหารช่วยตัดสินเรื่องนี้ค่ะ”
พอซุนหงเหมยได้ยินว่าหนิงชิงเหอจะเชิญผู้บริหารโรงงานมา ในใจก็ร้องแย่แล้ว เรื่องนี้จะปล่อยให้ไปถึงหูผู้บริหารโรงงานไม่ได้ ถ้าพวกเขารู้เข้า แล้วเธอจะเปลี่ยนงานของหนิงชิงเหอให้เป็นของซุนเชี่ยนได้อย่างไร
ปีนี้ถ้าเชี่ยนเชี่ยนยังหางานไม่ได้ ก็จะถูกบังคับให้ลงชนบท เรื่องนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด ซุนหงเหมยฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า
“อย่าเลย ชิงเหอ พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน มีอะไรปิดประตูคุยกันก็ได้ ไม่จำเป็นต้องทำให้ถึงหูผู้บริหารโรงงานหรอก”
“ไม่ได้ค่ะ วันนี้หนูจะไปหาผู้บริหารโรงงานให้ช่วยตัดสินความยุติธรรม พ่อหนูเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องทรัพย์สินของโรงงาน งานกับเงินชดเชยที่พ่อแลกมาด้วยชีวิต ใครจะมาแย่งไปได้ยังไงคะ”
ในโรงงานมีคนชอบเรื่องสนุกอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่หนิงชิงเหอกับซุนหงเหมยเริ่มทะเลาะกัน ก็มีคนไปตามผู้บริหารโรงงานแล้ว
แทบจะทันทีที่หนิงชิงเหอพูดจบ ผู้อำนวยการโรงงานกับหัวหน้าสำนักงานก็มาถึง
ปกติเรื่องเล็ก ๆ อย่างครอบครัวพนักงานขัดแย้งกัน ผู้อำนวยการโรงงานกับหัวหน้าสำนักงานไม่มีเวลามายุ่งด้วย แต่หนิงชิงเหอเป็นลูกของวีรชน พวกเขาย่อมต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษ
ผู้อำนวยการโรงงานเครื่องจักรชื่อจางอ้ายกั๋ว ส่วนหัวหน้าสำนักงานแซ่เฉิน ทั้งสองเพิ่งปรากฏตัว คนที่มามุงดูเหตุการณ์ก็หลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนเป็นคนพูดขึ้นมาว่า “ผู้อำนวยการโรงงานมาแล้ว!”
ซุนหงเหมยหันไปมอง ก็เห็นผู้อำนวยการโรงงานกับหัวหน้าสำนักงานมาจริง ๆ สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที ในใจรู้ดีว่าเรื่องงานกับเงินชดเชยคงหมดหวังแล้ว
พอหนิงชิงเหอเห็นผู้อำนวยการโรงงาน เธอก็แสดงสีหน้าเหมือนถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมทันที แล้วเอ่ยว่า
“ผู้อำนวยการโรงงานคะ ช่วยให้ความเป็นธรรมกับหนูด้วยค่ะ”
จากนั้นหนิงชิงเหอก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง โดยเน้นว่าซุนหงเหมยคิดจะแย่งงานกับเงินชดเชยของเธอ
ผู้อำนวยการโรงงานได้ยินแล้วก็พูดทันทีว่า
“ผมขอรับรองตรงนี้ว่า งานกับเงินชดเชยเป็นของคุณ หากไม่มีลายเซ็นและหนังสือมอบอำนาจจากคุณ ก็อย่าหวังว่าจะมีใครมาแตะต้องเงินก้อนนี้หรืองานนี้ได้”
พอซุนหงเหมยกับซุนเชี่ยนได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการโรงงาน หัวใจที่เคยแขวนค้างอยู่ก็ร่วงลงไปในที่สุด
แค่ดูจากเรื่องที่หนิงชิงเหอก่อขึ้นวันนี้ ก็รู้แล้วว่าเธอไม่มีทางยอมยกงานให้ใครง่าย ๆ
ซุนเชี่ยนเองก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้าไม่มีงาน เธอก็ต้องลงชนบท พอคิดถึงการลงชนบท ต้องทำงานเกษตรทุกวัน ซุนเชี่ยนก็แทบอยากตาย
อย่างไรซุนหงเหมยก็ยังเป็นแม่เลี้ยงของหนิงชิงเหอ และไม่ได้ทำอะไรเกินเลย ผู้อำนวยการโรงงานจึงทำอะไรเธอไม่ได้ การรับปากหนิงชิงเหอ ก็ถือว่าเขาช่วยลูกของวีรชนอย่างเต็มที่แล้ว
หลังผู้อำนวยการโรงงานกับหัวหน้าสำนักงานจากไป ซุนหงเหมยก็ถลึงตาใส่หนิงชิงเหอ ก่อนเดินจากไปอย่างหัวเสีย
เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ทุกคนก็ทยอยกลับบ้าน
หนิงชิงเหอมองหลิวกุ้ยเฟินที่ช่วยพูดแทนเธอ แล้วเอ่ยว่า
“ขอบคุณคุณป้าที่ช่วยหนูวันนี้นะคะ ถ้าไม่ได้คุณป้า หนูคงไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ ค่ะ”
หลิวกุ้ยเฟินตบไหล่หนิงชิงเหอเบา ๆ แล้วพูดว่า
“ป้าก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก แค่พูดไปไม่กี่คำเอง หนูเป็นเด็กที่ใจอ่อนเกินไป ซุนหงเหมยกับลูกอีกสองคนถึงได้กล้ารังแกหนู ต่อไปถ้าโดนเอาเปรียบก็พูดออกมา อย่าเอาแต่เก็บไว้ในใจ มีอะไรให้ป้าช่วยก็บอกได้เลยนะ”
“ค่ะ ขอบคุณคุณป้านะคะ”
หลังหลิวกุ้ยเฟินจากไป หนิงชิงเหอก็กลับบ้านเช่นกัน
ซุนหงเหมยนั่งหัวเสียอยู่ข้างโต๊ะ ในเมื่อทุกคนรู้กันหมดแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำอีกต่อไป
ซุนหงเหมยไม่แม้แต่จะปรายตามองหนิงชิงเหอ ส่วนซุนเชี่ยนกลับถลึงตาใส่เธอ พอมองรอยขาดยาวหนึ่งนิ้วบนกระโปรงที่หนิงชิงเหอสวมอยู่ เธอก็ปวดใจขึ้นมา
“หนิงชิงเหอ ตอนนี้เธอพอใจหรือยัง”
หนิงชิงเหอไม่ได้ทำท่าหงอเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นอีกแล้ว เธอยืนอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นใจและสงบนิ่ง
“พี่สาว หนูไม่เข้าใจว่าพี่พูดเรื่องอะไรค่ะ”
“หนิงชิงเหอ เลิกแกล้งทำได้แล้ว บอกมาสิว่าต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมยกงานให้ฉัน”
ซุนเชี่ยนยังไม่ได้โง่ไปเสียหมด ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าวันนี้หนิงชิงเหอตั้งใจยั่วโมโหเธอ หนิงชิงเหอคงรู้แผนของเธอกับแม่แล้ว ถึงได้ก่อเรื่องต่อหน้าคนอื่นแบบนั้น
แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่างาน งานสมัยนี้มีจำนวนจำกัดและมีคนจองเต็มทุกตำแหน่ง งานของแต่ละครอบครัวก็เก็บไว้ให้ลูกหลานรับช่วงต่อ ไม่มีใครยอมขายหรอก
ถ้าเธอไม่มีงานก็ต้องลงชนบท เธอไม่อยากไป จึงทำได้แค่ขอให้หนิงชิงเหอยกงานให้
หนิงชิงเหอมองซุนเชี่ยนแล้วพบว่าอีกฝ่ายยังไม่โง่จนหมดสภาพ อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน
“ง่ายมาก ถ้าจะให้ฉันยกงานให้เธอก็ได้ เอาเงินมาให้ฉัน 1,000 หยวน”