ทะลุมิติยุค 70 ผูกระบบโม้รวยแล้วรวยจริง

ตอนที่ 4 ซุนหงเหมย

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หนิงชิงเหอมองสีหน้าเสแสร้งของซุนหงเหมย พลางหัวเราะเย็นชาในใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ซื้อเสื้อผ้า อีกฝ่ายก็ทำแบบนี้เสมอ

ในนามบอกว่าซื้อให้เธอ แต่เพราะเธอกินไม่อิ่ม รูปร่างจึงผอมแห้ง สูง 160 เซนติเมตร หนักแค่ประมาณ 40 กิโลกรัม ส่วนซุนเชี่ยนกินดีสารอาหารครบถ้วน สูง 167 เซนติเมตร รูปร่างสมส่วน มีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน

ทุกครั้งที่ซุนหงเหมยบอกว่าจะซื้อเสื้อผ้าให้เธอ กลับซื้อแต่ไซซ์ของซุนเชี่ยน เธอสวมแล้วดูไม่เข้ากันไปหมด ไม่กางเกงขายาวเกินไป ก็เสื้อตัวใหญ่เกินไป

ซุนหงเหมยก็จะบอกว่าเสื้อผ้าไม่พอดี ซื้อมาใหญ่ไป ให้ซุนเชี่ยนใส่ก่อน แล้วคราวหน้าค่อยซื้อให้เธอ จากนั้นก็ไม่มีคราวหน้าอีกเลย

หนิงชิงเหอรับเสื้อผ้ามา เป็นชุดเดรสผ้าสีฟ้าอ่อน เธอลองสวมดู ก็พบว่าใหญ่จริง ๆ ปกติชุดนี้เมื่อสวมแล้วชายกระโปรงจะอยู่ใต้เข่าพอดี แต่พอหนิงชิงเหอสวม กลับยาวเกือบถึงข้อเท้า

มองอย่างไรก็ขัดตาไปหมด

ซุนหงเหมยเผยรอยยิ้มแบบเดียวกับเมื่อก่อน แล้วพูดว่า

“แหม ชิงเหอจ๊ะ ชุดนี้ซื้อมาใหญ่ไป ถอดให้พี่สาวใส่ก่อนนะ ไว้คราวหน้าแม่ค่อยซื้อให้ใหม่”

หนิงชิงเหอกำเสื้อไว้ มองมือที่ซุนหงเหมยยื่นมาแล้วพูดว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเอาไปแก้เองก็ใส่ได้พอดี ดีเลย หนูไม่ได้ใส่เสื้อผ้าใหม่มานานแล้ว พอแก้เสร็จ เดือนหน้าก็ใส่ไปทำงานได้พอดี”

มือของซุนหงเหมยชะงักค้างอยู่กลางทาง พอได้ยินคำพูดของหนิงชิงเหอ รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าก็แทบประคองไว้ไม่อยู่

ซุนเชี่ยนยังสาวและใจร้อน พอได้ยินหนิงชิงเหอพูดก็ทนไม่ไหว นั่นมันเสื้อผ้าของเธอ งานก็เป็นของเธอ แล้วอะไรคือของหนิงชิงเหอ

“หนิงชิงเหอ ถอดชุดออกมาเดี๋ยวนี้ นั่นแม่ซื้อให้ฉัน งานก็เป็นของฉันเหมือนกัน”

พูดจบซุนเชี่ยนก็เอื้อมมือจะกระชากชุดของหนิงชิงเหอ แต่หนิงชิงเหอพลิกตัวหลบมือที่ยื่นมาคว้าเธอได้อย่างคล่องแคล่ว

“พี่พูดอะไรคะ แม่บอกแล้วว่าชุดนี้ซื้อให้หนู ส่วนงานก็เป็นของที่พ่อทิ้งไว้ให้หนู แล้วจะเป็นของพี่ได้ยังไงคะ”

ซุนเชี่ยนพูดอย่างได้ใจว่า

“แกนี่มันโง่จริง ๆ แม่ฉันส่งชื่อแกไปลงทะเบียนให้ไปชนบทแล้ว พอแกไปอยู่ชนบท งานของแกกับเงินสงเคราะห์ที่พ่อแกทิ้งไว้ก็จะเป็นของฉันกับแม่ ตอนนี้รู้จักทำตัวให้ฉลาดหน่อย ถอดกระโปรงออกมา”

“แม่คะ ที่พี่พูดเป็นเรื่องจริงเหรอคะ” หนิงชิงเหอมองซุนหงเหมยด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา สีหน้าราวกับถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนัก

ซุนหงเหมยถลึงตาใส่ซุนเชี่ยน ก่อนหันมายิ้มให้หนิงชิงเหอต่อแล้วพูดว่า

“ชิงเหอ อย่าไปเชื่อคำพูดพี่เลย พี่เขาพูดเหลวไหล”

“หนูจะใส่ชุดนี้กลับไปนะคะ เดี๋ยวหนูเอาไปแก้ให้เรียบร้อย ขอบคุณค่ะแม่!”

หนิงชิงเหอหันหลังจะเดินออกไป แต่ซุนเชี่ยนกลับเดือดดาลขึ้นมาทันที

เธอหมายตาชุดนี้มานานแล้ว อ้อนวอนซุนหงเหมยอยู่ตั้งนานกว่าอีกฝ่ายจะยอมซื้อให้ ยังคิดจะใส่ออกไปอวดเพื่อนสาวด้วย จะปล่อยให้หนิงชิงเหอเอาไปได้อย่างไร

“หนิงชิงเหอ ชุดนั้นเป็นของฉัน แม่ซื้อให้ฉัน เอาคืนมา!”

“ไม่คืนค่ะ แม่บอกแล้วว่าชุดนี้ซื้อให้หนู”

พูดจบหนิงชิงเหอก็ออกแรงดึงชุดเดรสผ้าบนตัว ใครจะรู้ว่าพอดึงแรง ๆ ชุดก็ขาดเป็นรอยปริ

ซุนเชี่ยนเห็นชุดใหม่ที่เพิ่งซื้อมา ยังไม่ทันได้ใส่ก็ถูกหนิงชิงเหอดึงจนขาด ดวงตาพลันแดงก่ำด้วยความโกรธ

“หนิงชิงเหอ ฉันจะตีแกให้ตาย ชดใช้ชุดฉันมา!”

ซุนเชี่ยนยื่นมือจะตีหนิงชิงเหอ หนิงชิงเหอเปิดประตูแล้ววิ่งออกไป พลางตะโกนไปด้วย ซุนหงเหมยคิดจะห้าม แต่ก็สายเกินไปแล้ว ทั้งสองคนวิ่งพรวดออกไปต่อหน้าต่อตา

“ช่วยด้วย! มีคนจะฆ่าฉัน! พี่สาวฉันแย่งชุดฉัน แล้วยังจะฆ่าฉันอีก!”

ตอนนี้เป็นช่วงเย็นที่ทุกคนเลิกงานกลับบ้าน ในเขตบ้านพักจึงมีคนอยู่ไม่น้อย ป้าหลิวกับคนอื่น ๆ ยังนั่งอยู่ตรงทางเข้าอาคาร หนิงชิงเหอมองเห็นแล้วก็วิ่งตรงไปทางพวกเธอ

“คุณป้าคะ ช่วยด้วย พี่สาวจะตีหนูให้ตายแล้ว!”

ป้าหลิวยืนขึ้น หนิงชิงเหออาศัยจังหวะนั้นหลบไปอยู่ข้างหลังเธอ ซุนเชี่ยนก็วิ่งตามมาถึง ยกมือขึ้นจะตีหนิงชิงเหอทันที

หนิงชิงเหอขยับไปหลบหลังหลิวกุ้ยเฟิน พลางพูดว่า

“คุณป้าดูพี่สาวหนูสิคะ” สีหน้าของเธอดูน่าสงสารจับใจ ราวกับลูกแมวน้อยที่ถูกกลั่นแกล้ง

เดิมทีหนิงชิงเหอก็ผอมแห้งอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ทำท่าทางเหมือนถูกเอาเปรียบ ป้าหลายคนรอบ ๆ ก็พากันสงสารและช่วยพูดแทนเธอ

“เชี่ยนเชี่ยน พวกเธอก็เป็นพี่น้องกันทั้งนั้น มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันสิ”

ซุนเชี่ยนโกรธจนตาแดง ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“หนิงชิงเหอ ชดใช้เสื้อผ้าฉันมา!”

หนิงชิงเหอพูดเสียงอ่อน ท่าทางระมัดระวัง พลางดึงเสื้อผ้าไว้

“พี่คะ แม่บอกแล้วว่าชุดนี้ซื้อให้หนู”

“เหลวไหล ชุดนี้ฉันเห็นก่อน แม่ซื้อให้ฉันต่างหาก ที่เอามาให้แกก็แค่ทำให้ดูเหมือนซื้อให้เท่านั้น สุดท้ายก็ต้องกลับมาเป็นของฉันอยู่ดี”

ตอนซุนหงเหมยตามออกมา เธอได้ยินคำพูดของซุนเชี่ยนพอดี จึงยกมือกุมหน้าผากด้วยความโมโห พลางด่าซุนเชี่ยนในใจว่าโง่จริง ๆ

“เชี่ยนเชี่ยน พูดอะไรโง่ ๆ น่ะ”

ซุนหงเหมยรีบพูดแทรก แล้วดึงซุนเชี่ยนเข้ามาหาตัว พร้อมส่งสายตาปรามไม่ให้พูดต่อ

พอเห็นสายตาของซุนหงเหมย ซุนเชี่ยนแม้จะโมโหก็ทำได้แค่ปิดปาก

ซุนหงเหมยหันไปพูดกับพวกผู้หญิงในเขตบ้านพักว่า

“ทุกคนอย่าไปฟังเชี่ยนเชี่ยนพูดเหลวไหลเลย แค่พี่น้องสองคนมีเรื่องขัดใจกันนิดหน่อยเท่านั้นค่ะ”

หนิงชิงเหอไม่มีทางปล่อยโอกาสให้ซุนหงเหมยแน่ นี่เป็นโอกาสดีที่จะกระชากหน้ากากแม่ลูกคู่นี้ เธอจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร

“แม่คะ พี่บอกว่าชุดนี้แม่ซื้อให้พี่ แค่เอามาให้หนูเป็นฉากบังหน้า ไซซ์เสื้อผ้าก็เป็นของพี่ทั้งนั้น”

รอยยิ้มบนใบหน้าซุนหงเหมยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพูดว่า

“พี่แกพูดเหลวไหล ชุดนี้ซื้อให้ลูกจริง ๆ แม่แค่จำสัดส่วนของลูกผิดไปหน่อย เลยซื้อมาใหญ่เกิน ถึงได้บอกให้พี่ใส่ก่อน แล้วคราวหน้าค่อยซื้อให้ใหม่ ทำไมลูกถึงเข้าใจผิดไปได้ล่ะ”

สมกับเป็นคนเจนจัด ซุนหงเหมยอธิบายที่มาที่ไปได้ครบถ้วน แถมยังทำให้ดูเหมือนหนิงชิงเหอเป็นฝ่ายไม่รู้ความเสียเอง

“แม่คะ เมื่อก่อนทุกครั้งที่แม่ซื้อเสื้อผ้าให้หนูก็พูดแบบนี้เหมือนกัน ซื้อมาใหญ่ทุกครั้ง บอกให้พี่ยืมใส่ก่อนแล้วจะซื้อให้หนูใหม่ แต่สุดท้ายเสื้อผ้าที่หนูได้ใส่ก็เป็นชุดที่พี่ไม่เอาแล้วทั้งนั้น”

หนิงชิงเหอพูดไปก็ทำท่าทางน้อยใจ ดวงตาแดงก่ำ รอยยิ้มบนใบหน้าของซุนหงเหมยประคองไว้ไม่อยู่เสียแล้ว เธอมองหนิงชิงเหอด้วยสายตาเตือนอย่างชัดเจน

“หลายปีมานี้ ถ้าซื้อผิดแค่ครั้งเดียวก็ยังพอว่า แต่ผิดทุกครั้ง...”

หนิงชิงเหอพูดยังไม่ทันจบ ทุกคนก็เข้าใจแล้วว่าการซื้อผิดครั้งเดียวอาจไม่ได้ตั้งใจ แต่ผิดซ้ำทุกครั้งตลอดหลายปี ก็ต้องจงใจแน่ ๆ ซุนหงเหมยทำตัวเป็นแม่เลี้ยงแสนดีต่อหน้าผู้คน ใครจะคิดว่าลับหลังกลับเป็นคนแบบนี้

หนิงชิงเหอไม่สนใจสายตาของซุนหงเหมย แล้วพูดต่อว่า

“อีกอย่าง เมื่อกี้พี่บอกว่าแม่ส่งชื่อหนูไปลงทะเบียนให้ไปชนบท พอหนูไปแล้ว เงินสงเคราะห์กับงานที่พ่อทิ้งไว้ให้ก็จะเป็นของพี่”

พอหนิงชิงเหอพูดจบ ทุกคนต่างตกตะลึง ไม่คิดเลยว่าแม่ลูกซุนหงเหมยจะวางแผนเล่นงานหนิงชิงเหอถึงขนาดนี้

“ซุนหงเหมย เธอลงทะเบียนให้ชิงเหอไปชนบทจริงเหรอ”

หลิวกุ้ยเฟินไม่ชอบซุนหงเหมยมานานแล้ว พอได้ยินหนิงชิงเหอพูด ก็ยิ่งดูแคลนแม่ลูกคู่นี้เข้าไปใหญ่

คนที่อยู่ในเขตบ้านพักโรงงานเครื่องจักรมานานหน่อย ใครบ้างจะไม่รู้ว่าหลังจากแม่ของชิงเหอเสีย ซุนหงเหมยเข้ามาอยู่ในบ้านได้อย่างไร แล้วอาศัยข้ออ้างว่าจะดูแลหนิงชิงเหอแต่งงานกับหนิงเจี้ยนกั๋ว

ใครจะคิดว่าความดีที่ผู้หญิงคนนี้มีให้หนิงชิงเหอมาตลอดหลายปี ล้วนเป็นแค่การแสดงทั้งนั้น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป